tag:blogger.com,1999:blog-3480302883712131412012-02-13T20:30:49.190ZΤΙ ΣΕ ΩΦΕΛΕΙ ΑΝ ΖΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ; ΣΤΟΧΑΣΟΥ ΠΩΣ ΣΕ ΨΑΙΝΟΥΝ ΚΑΘ'ΩΡΑΝ ΣΤΗΝ ΦΩΤΙΑ. ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΟΛ'ΗΜΕΡΑ, ΣΕ Ό,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΣΕ ΠΗ, ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΠΑΣΧΙΖΕΙ ΠΑΛΙΝ, ΤΟ ΑΙΜΑ ΣΟΥ ΝΑ ΠΙΗΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.comBlogger2311100tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-70949950670996738002012-02-13T05:15:00.003Z2012-02-13T13:25:22.716Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/FbEikghPUyI/0.jpg" height="403" width="550"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/FbEikghPUyI&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/FbEikghPUyI&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /><br /><div style="text-align: center;">Μια Συζήτηση με τον Φώτη Τερζάκη (08/02/12) </div><div style="text-align: center;">Σε επόμενη ανάρτηση θα αναρτηθούν και γραπτώς οι απαντήσεις του Φώτη Τερζάκη.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: black;">Τον ευχαριστώ πολύ για την αποδοχή της πρόσκλησής μου για αυτήν την συζήτηση, όπως και για τη φιλοξενία του.<br />Επίσης ευχαριστώ τον<span style="color: red;"> <b>DeadMan Walking</b></span> από το</span><b style="color: blue;"> </b><b><a href="http://poetrybar.blogspot.com/"><span style="color: red;">http://poetrybar.blogspot.com/</span></a></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">Περισσότερες πληροφορίες για την <b>"Εταιρεία Διαπολιτισμικών Σπουδών" </b>μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα της Εταιρείας<b style="color: red;"> <a href="http://ediasp.blogspot.com/" style="color: red;">http://ediasp.blogspot.com/</a></b></div><div style="text-align: center;">Περισσότερες πληροφορίες για τον <b>Φώτη Τερζάκη </b>μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα <b><a href="http://fotisterzakis.gr/"><span style="color: red;">http://fotisterzakis.gr/</span></a></b></div><br /><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>Παρακάτω παρατίθενται συγκεκριμένοι χρόνοι θεμάτων:</b></div><br /><div id="watch-description-text" style="text-align: center;"><div id="eow-description"><b>1) </b>Η "ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ" Και Οι Στόχοι Της <span style="color: red;">(</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">01:38</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>2) </b>Η Έννοια Της Διδασκαλίας <span style="color: red;">(</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">05:27</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>3)</b> Η Πάτρα Των Παιδικών Χρόνων Και Της Μεταπολίτευσης <span style="color: red;"> (</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">06:45</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>4) </b>Ακτιβιστική Και Θεωρητική Δράση<span style="color: red;"> (</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">09:55</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>5)</b> Οικονομία - "Πραγμοποίηση" - Αριστερά<span style="color: red;"> (</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">12:22</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>6)</b> Ελευθεριακή Και Κομμουνιστική Αριστερά<span style="color: red;"> (</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">15:05</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>7)</b> Μαρξισμός - Αναρχισμός<span style="color: red;"> (</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">17:38</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>8)</b> Θρησκείες Και Άνθρωπος <span style="color: red;">(</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">18:59</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>9) </b>Ο Ρόλος Της Σχολής Της Φρανκφούρτης<span style="color: red;"> (</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">22:04</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>10)</b> Φιλοσοφία: Η Σκέψη Των "Μη Ειδικών" <span style="color: red;">(</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">23:27</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>11) </b>Μπορεί Η Φιλοσοφία Να Αλλάξει Τον Κόσμο;<span style="color: red;"> (</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">26:04</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>12) </b>Η "Κατά Μαρξ" Εργατική Τάξη <span style="color: red;">(</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">31:03</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>13) </b>Ο "Χρόνος" Στον Καπιταλισμό <span style="color: red;">(</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">33:39</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>14)</b> Πλατείες - Αριστερά - Αναρχικά Χαρακτηριστικά<span style="color: red;"> (</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">38:08</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>15)</b> Ο Αναρχικός Χώρος Σήμερα <span style="color: red;">(</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">41:40</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>16)</b> "Τρομοκρατία" Και Τρομοκρατία <span style="color: red;">(</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">43:15</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>17)</b> Εσωτερική Εκπλήρωση ή Πολιτικό Πρόταγμα; <span style="color: red;">(</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">46:34</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>18)</b> Η Α/Α Πορεία της 04/02/12 <span style="color: red;">(</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">47:59</a><span style="color: red;">)</span><br /><br /><b>19)</b> Οικονομία-Καταστολή Και Κοινωνική Αντίδραση<br />(Φόβος-Κοινωνικές Κρίσεις-Επανάσταση) <span style="color: red;">(</span><a href="http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=348030288371213141#" style="color: red;">49:59</a><span style="color: red;">)</span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-7094995067099673800?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-44535069527311515952012-01-27T23:58:00.001Z2012-01-29T19:20:45.356Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/iVTsdvRUl_o/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/iVTsdvRUl_o&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/iVTsdvRUl_o&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /><br /><div style="text-align: center;">Μια Συζήτηση με τον Γιώργο Ρούση περί Μαρξισμού&nbsp;</div><div style="text-align: center;">με αφορμή το βιβλίο "Ο Μαρξ Γεννήθηκε Νωρίς"</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b>Παρακάτω παρατίθενται συγκεκριμένοι χρόνοι θεμάτων:</b></div><div style="text-align: center;"><b><br /></b></div><div style="text-align: center;">- Ο Σοσιαλισμός Είναι Ακραίος Οικονομισμός;&nbsp; <b><span style="color: red;">(01:44)</span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">- Η Καταναγκαστική Εργασία Στο Μαρξικό Έργο&nbsp; <b><span style="color: red;">(03:32)</span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">- Οι Εργασιακές Σχέσεις Στην Κομμουνιστική Κοινωνία <b style="color: red;">(06:35)</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">- Παραγωγικές Δυνάμεις Και... Μάης Του '68&nbsp; <b><span style="color: red;">(8:51)</span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><b><span style="color: red;"> </span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">- Η Μαρξική Διαλεκτική <b style="color: red;">(11:15) </b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">- Ποιά Η Αντίθεση Στη Θέση; <b><span style="color: red;">(13:52)</span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">- Η Σοβιετική Ένωση Και Οι Λόγοι Της Πτώσης Της<b style="color: red;"> (16:20)</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">- Το Σοσιαλιστικό Στάδιο Στο Σήμερα <b><span style="color: red;">(24:00)</span></b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">- Εργατική Τάξη Και Ενσωμάτωση</div><div style="text-align: center;">"Σχολή Της Φρανκφούρτης", Γκράμσι</div><div style="text-align: center;">Και Καστοριάδης <b style="color: red;">(26:50)</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">- Ο Γκράμσι, Το "Κεφάλαιο" Του Μαρξ Και</div><div style="text-align: center;">Η Επανάσταση του '17 <b style="color: red;">(31:20)</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">- Το Μαρξικό Οικοδόμημα Και Η Τέχνη <b style="color: red;">(35:28)</b></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">- Η Απο-Ενσωμάτωση Της Εργατικής Τάξης <b style="color: red;">(38:39)</b></div><div style="text-align: center;"><b style="color: red;"><br /></b></div><div style="text-align: center;"><b style="color: red;"><br /></b></div><div style="text-align: center;">- Γιατί Ο Μαρξ Γεννήθηκε Νωρίς; <b style="color: red;">(39:22)</b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-4453506952731151595?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-52957243041395489602012-01-23T17:56:00.002Z2012-01-23T17:59:56.443Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://3.gvt0.com/vi/AeKG6PC0FvM/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/AeKG6PC0FvM&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/AeKG6PC0FvM&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /><br /><div style="color: red; text-align: center;"><b><span style="font-size: large;">Χωρίς λόγια.</span></b></div><div style="text-align: center;"><b style="color: red;"><span style="font-size: large;"> Οι στίχοι, η μουσική, η ενορχήστρωση, οι εικόνες, όλα μιλούν από μόνα τους.</span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-5295724304139548960?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-69342078674857282342012-01-17T06:20:00.002Z2012-01-29T19:21:15.459Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/9UnKoF64rzg/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9UnKoF64rzg&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/9UnKoF64rzg&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/LzW2xJo1ZsI/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LzW2xJo1ZsI&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/LzW2xJo1ZsI&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/nevkd3L1kVk/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/nevkd3L1kVk&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/nevkd3L1kVk&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/4SKUZZIajBw/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/4SKUZZIajBw&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/4SKUZZIajBw&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /><br /><div style="text-align: center;">H Συζήτηση έγινε στις 14/01/12</div><div style="text-align: center;">O Γιώργος Τσίγκος είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς μαζί του έχει το εξής χαρακτηριστικό: είναι χείμαρρος.</div><div style="text-align: center;">Δεν έχει σημασία αν έκανα όλες τις ερωτήσεις που ήθελα. Σημασία έχει πως είπε όλα όσα ήθελε εκείνος. Άλλωστε για αυτό ήθελα να τον συναντήσω: για να μιλήσει.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><u><b>Τον ευχαριστώ πολύ για την συζήτηση που είχαμε. </b></u></div><br /><div style="text-align: center;">Χωρίζεται σε τέσσερα μέρη</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>Πρώτο Μέρος </b></span></div><div style="text-align: center;">Η Γειτονιά </div><div style="text-align: center;">Η Οικογένεια</div><div style="text-align: center;">Ο Πόλεμος </div><div style="text-align: center;">Ο Εμφύλιος</div><div style="text-align: center;">Η Αλληλεγγύη Και Η Ανθρωπιά</div><div style="text-align: center;">Οι Ανάγκες</div><div style="text-align: center;">Η Τέχνη</div><div style="text-align: center;">Οι Αξίες</div><div style="text-align: center;">Το Εγχώριο Μουσικό Τοπίο</div><div style="text-align: center;">Το Κέρδος</div><div style="text-align: center;">Τα Προσοδοφόρα Επαγγέλματα</div><div style="text-align: center;">Το Κεφάλαιο και το Κράτος</div><div style="text-align: center;">Ο Θεός, οι Εντολές και οι Νόμοι </div><div style="text-align: center;">Αναγωγές Στο Σήμερα </div><div style="text-align: center;">κ.α.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>Δεύτερο Μέρος </b></span></div><div style="text-align: center;">Η Μάνα Φύση</div><div style="text-align: center;">Ο "Θεός-Κράτος"</div><div style="text-align: center;">Τα Μαντριά της Σκέψης</div><div style="text-align: center;">Ελευθερία - Αλληλεγγύη - Ισότητα</div><div style="text-align: center;">"Χαρτοκοπτική" Κομμουνισμού - Θρησκειών - Αναρχισμού</div><div style="text-align: center;">Συναυλίες Αλληλεγγύης</div><div style="text-align: center;">Ο Νικόλας Άσιμος, η Αποδοχή και ο Καπιταλισμός</div><div style="text-align: center;">Η Κριτική του "Χώρου" </div><div style="text-align: center;">Τα Δισκάδικα, τα Βινύλια και το Διαδίκτυο</div><div style="text-align: center;">Η Ελληνική Rock Σκηνή Και οι Δυσκολίες της</div><div style="text-align: center;">Οι Red Hot Chili Peppers</div><div style="text-align: center;">Οι Πραγματικές Ανθρώπινες Ανάγκες</div><div style="text-align: center;">κ.α.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>Τρίτο Μέρος </b></span></div><div style="text-align: center;">Η Λαϊκή Μουσική</div><div style="text-align: center;">Η Διασκέδαση Του Σκυλορόκ</div><div style="text-align: center;">Οι Επιρροές Των "Μαύρων Κύκλων"</div><div style="text-align: center;">Οι Επιρροές του Γιώργου Τσίγκου</div><div style="text-align: center;">Ρεμπέτικα Και Μπλουζ</div><div style="text-align: center;">Η Τέχνη Ως Βίωμα</div><div style="text-align: center;">"B.o.m.b.a." Και Τρομοκρατία</div><div style="text-align: center;">Το Κράτος ο Τρομοκράτης</div><div style="text-align: center;">Ε.Α.Μ.</div><div style="text-align: center;">Οι Μετανάστες Και Η Ανώτερη Φυλή</div><div style="text-align: center;">κ.α.</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><b>Τέταρτο Μέρος </b></span></div><div style="text-align: center;">Περί Ελληνικής Αρχαιότητας, Προγονοπληξίας και Εθνικισμού</div><div style="text-align: center;">Η Μοναδικότητα Όλων Μας</div><div style="text-align: center;">Ο Τσε Και ο Άρης</div><div style="text-align: center;">Η Διαφορετική Αντίληψη για την Τέχνη</div><div style="text-align: center;">Για Την Κοινοβουλευτική Αριστερά</div><div style="text-align: center;">Γίνε ο Εαυτός Σου</div><div style="text-align: center;">Το Τελευταίο Μήνυμα</div><div style="text-align: center;">κ.α.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-6934207867485728234?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-59217382077969700142011-12-31T06:16:00.000Z2012-02-06T11:41:32.248Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/iNSaAeqi0qI/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/iNSaAeqi0qI&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/iNSaAeqi0qI&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /><br /><br /><div class="MsoNormal"><b><span lang="EL">28/12/11 (59ηΜέρα Απεργίας) </span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span lang="EL">Ευχαριστώ πάραπολύ τον πολύ πρόσφατο φίλο και σύντροφο, που με έφερε σε επαφή με τουςΧαλυβουργούς και ειδικότερα με το μέλος του Σωματείου Νάσο Παυλάκη, με τονοποίον έγινε και η παραπάνω συζήτηση.</span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Τους ευχαριστώπολύ και τους δύο. </span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Ο φίλος δενεπιθυμεί να αναφερθεί το όνομά του.</span></div><div class="MsoNormal"><u><b><span lang="EL">Η βοήθειά του ήταν ανεκτίμητη, αφού έπαιξε πολύσημαντικό ρόλο στο μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου των ερωτήσεων που τέθηκαν.</span></b></u></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><b><span lang="EL">Ευχαριστώ τουςχαλυβουργούς για την φιλοξενία τους.</span></b></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Το πρώτο μέροςτης συζήτησης έγινε στον προαύλιο χώρο του εργοστασίου ενώ το δεύτερο έγινεμέσα σε ένα από τα δύο φυλάκια της πύλης.</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Θεωρώ πως ησυζήτηση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, διότι θίγονται με λεπτομέρεια θέματα πουσχετίζονται με τα εξής:</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EL"><b>1)</b> Παραγωγική καιΕργατική Δύναμη Εργοστασίων Απροπύργου και Βόλου </span><b style="color: red;"><span lang="EL">( 01:06 )</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: red; text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EL"><b>2)</b> Οι Απολύσειςκαι η Τελευταία Παραγγελία <b style="color: red;">( 01:40 )&nbsp;</b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EL"><b>3)</b> Συναντήσεις μεΥπουργείο και Διοίκηση <b style="color: red;">( 02:15 )</b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EL"><b>4)</b> ΕπενδύσειςΣτην Παραγωγή <b style="color: red;">( 06:47 )&nbsp;</b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EL"><b>5)</b> ΑσφάλειαΕργατών και Συνθήκες Εργασίας <b><span style="color: red;">( 07:55 )&nbsp;</span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EL"><b>6)</b> Το Θανατηφόρο Ατύχηματου 2010.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EL">Οι Αντιδράσειςτου Σωματείου και η Στάση του&nbsp; Μάνεση </span><b style="color: red;"><span lang="EL">( 12:33 )</span></b></div><div class="MsoNormal" style="color: red; text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EL"><b>7)</b> Παραγωγικότητατης Χαλυβουργίας Βόλου <b style="color: red;">( 13:30 )</b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EL"><b>8)</b>Απεργοσπαστικοί Μηχανισμοί <b style="color: red;">( 16:30 )</b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EL"><b>9)</b> Τα Αιτήματατων Εργατών <b style="color: red;">( 17:45 )</b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EL"><b>10)</b> Κοινή Δράση μεΑπεργούς Μ.Μ.Ε. <b style="color: red;">( 20:33 )</b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EL"><b>11) </b>Η Στάση τηςΚοινοβουλευτικής Αριστεράς <b style="color: red;">( 23:31 )</b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: center;"><span lang="EL"><b>12)</b> Αυτοοργάνωσηκαι Αλληλεγγύη <b style="color: red;">( 26:23 ) &nbsp;</b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-5921738207796970014?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-26995371383860261212011-12-19T20:01:00.004Z2012-02-09T14:05:01.603Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><br /><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/DfuKTLubc4w" width="420"></iframe></div><div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoNormal"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><span lang="EL">Η παραπάνωσυνέντευξη έγινε στο σπίτι του κ. Κοροβέση στις 17 και 18 Δεκεμβρίου 2011. </span></div></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: left;"><span lang="EL">Οι τρειςτελευταίες ερωτήσεις είχαν κινηματογραφηθεί στις 17/12/11, αλλά λόγωανυπέρβλητου τεχνικού προβλήματος δεν μπόρεσαν να εισαχθούν στις 17/12/11.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: left;"><span lang="EL">Έτσι πολύ ευγενικάο κ. Κοροβέσης με ξαναδέχτηκε σπίτι του για να ξανακινηματογραφήσουμε τις τρεις αυτές ερωτήσεις το βράδυ της 18/12/11.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: left;"><span lang="EL">Για αυτόν τονλόγο&nbsp; υπάρχει διαφορά στον φωτισμό τουσκηνικού στα τελευταία λεπτά της συνέντευξης.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: left;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: left;"><span lang="EL"></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: left;"><u><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ευχαριστώ τονκύριο Κοροβέση για την φιλοξενία του, τη ζεστασιά του, την υπομονή του, τησυζήτηση που είχαμε και το ωραίο κρασί που με κέρασε.</span></b></span></u></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: left;"><u><span style="font-size: small;"><br /></span></u></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: left;"><u><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Επίσης ευχαριστώτην Μαρία.</span></b></span></u></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit;"><u><span style="font-size: small;"></span></u></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: red; font-family: inherit;"><br /><u><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Σημείωση</span></b><b><span lang="EL">: Παρακάτω παρατίθενταισυγκεκριμένοι χρόνοι του βίντεο αν τυχόν θέλετε να επιλέξετε κάποια από ταθέματα.</span></b></span></u></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit;"><br /><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ ΤΗΣ &nbsp;"17 ΝΟΕΜΒΡΗ"; <b><span style="color: red;">(</span></b><b style="color: red;">28 </b></span><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EN-GB">sec)</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΘΗΤΕΙΑ <b style="color: red;">(</b><b style="color: red;">1:53)</b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;Κ.Κ.Ε και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. <b style="color: red;">(3:50) &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</b>&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;"ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ" ΑΡΙΣΤΕΡΑ <b><span style="color: red;">(</span></b><b><span style="color: red;">7:08)</span></b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΠΑΔΗΜΟΥ και ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ <b style="color: red;">(</b><b style="color: red;">8:30)</b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;ΚΙ ΑΝ ΣΚΟΤΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΤΣΟ; <b><span style="color: red;">(12:24)</span></b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΗΘΙΚΗ <b style="color: red;">(</b><b style="color: red;">13:53)</b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ &nbsp;/ &nbsp;ΒΙΑ <b style="color: red;">(</b><b style="color: red;">18:26)</b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΑΒΑΝΟ <b style="color: red;">(</b><b style="color: red;">22:23)</b></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;ΠΕΡΙ ΑΠΟΛΥΤΟΤΗΤΑΣ <b><span style="color: red;">(</span></b><b style="color: red;">26:30)</b></span><br /><br /><span lang="EL" style="font-size: small;"><b style="color: red;"> </b></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"><span style="color: black;">- "ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΙΟΥΔΙΘ" </span><b>(38:40)</b></span></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span></span></div><div style="font-family: inherit; text-align: center;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ <b style="color: red;">(</b><b style="color: red;">31:10)</b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΟΤΥΧΙΑ;<b><span style="color: red;">(</span></b><b style="color: red;">33:13)</b><b><span style="color: red;">&nbsp; </span></b></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; - &nbsp;ΟΙ "ΑΝΘΡΩΠΟΦΥΛΑΚΕΣ" <b><span style="color: red;">(</span></b><b style="color: red;">36:03)</b><b><span style="color: red;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></b>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΦΥΛΑΚΩΝ<b><span style="color: red;">(</span></b><b style="color: red;">37:25)</b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ: ΤΑΛΕΝΤΟ Ή ΣΚΛΗΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ; <b style="color: red;">(</b><b style="color: red;">39:40)</b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;ΡΟΛΑΝ ΜΠΑΡΤ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ<b style="color: red;">(</b><b style="color: red;">44:18)</b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- &nbsp;ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ<b><span style="color: red;">(</span></b><b><span style="color: red;">48:23)</span></b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- ΜΠΑΚΟΥΝΙΝ,ΠΡΟΥΝΤΟΝ, ΜΑΡΞ, ΓΚΕΒΑΡΑ<b style="color: red;">(</b><b style="color: red;">50:12)</b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- Μ.Α.Τ.- ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ- ΠΑΠΑΔΕΣ<b style="color: red;">(</b><b style="color: red;">51:21)</b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ –ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ <b style="color: red;">(</b><b style="color: red;">56:31)</b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΙΚΗΣΑΠΑΤΗΣ<b><span style="color: red;">(</span></b><b style="color: red;">59:31)</b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- ΤΩΡΙΝΕΣ ΑΣΧΟΛΙΕΣ <b style="color: red;">(1</b><b style="color: red;">:00:35)</b> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ<b style="color: red;">(</b><b style="color: red;">1:02:55)</b></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: inherit; text-align: center;"></div><div style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ <b style="color: red;">(1:07:20)</b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><b style="color: red;"> </b></span></div><div style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;"><b style="color: red;"><br /></b></span></div><div style="font-family: inherit; text-align: center;"><span lang="EL" style="font-size: small;">- Ο ΚΛΩΝΟΣ <b><span style="color: red;">(1:08:23)</span></b></span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-2699537138386026121?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-1387724864311845412011-12-10T10:11:00.000Z2012-02-06T11:45:22.621Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="text-align: center;" trbidi="on"><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/HpQQRXqCIag?fs=1" width="459"></iframe></div></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;">Μπορεί να ανήκουμε πολιτικά σε μια ομάδα, οργάνωση ή κόμμα. Μπορεί κι όχι.</div><div style="text-align: left;">Μπορεί να έχουμε ήδη συνεισφέρει μέσα από τις ομάδες μας ή ατομικά στον Αγώνα των εργατών της Χαλυβουργίας.</div><div style="text-align: left;">Απευθύνομαι σε όλους μας, που πέρα από όλα τα άλλα έχουμε και την ιδιότητα των χρηστών του Internet ως bloggers, σχολιαστές ή ο,τιδήποτε άλλο.Να μαζέψουμε τρόφιμα ή χρήματα, να πάμε στο εργοστάσιο, να μιλήσουμε μαζί τους και να δηλώσουμε με αυτόν τον τρόπο την αμέριστη συμπαράστασή μας σε αυτούς που αγωνίζονται για όλους μας.</div><div style="text-align: left;"><b>Το mail είναι eleftheriahtipota@gmail.com ή μπορείτε να αφήσετε σχόλιο στην ανάρτηση ώστε να συνεννοηθούμε για τα περαιτέρω.</b></div><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: red; font-size: large;"><b>Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ</b></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-138772486431184541?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-71492465608176950502011-12-06T13:27:00.001Z2011-12-06T13:28:39.594Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-MnoDGu7kjaw/Tt4YO-GOzDI/AAAAAAAABW8/Hfdvr7XUGxQ/s1600/%25CE%2594%25CE%25B9%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25B12.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-MnoDGu7kjaw/Tt4YO-GOzDI/AAAAAAAABW8/Hfdvr7XUGxQ/s320/%25CE%2594%25CE%25B9%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AC%25CE%25BD%25CE%25B5%25CE%25B9%25CE%25B12.JPG" width="320" /></a></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-7149246560817695050?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-83048762497667480632011-11-22T20:36:00.035Z2012-02-06T12:44:15.845Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;"><b><i><span lang="EL" style="color: red;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/_kWl_m83AL4" width="420"></iframe></span></i></b></div><div style="font-family: inherit;"><br /><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Η συνέντευξη δόθηκε στις 21/11/2011 στο γραφείο του κ. Αλαβάνου.</b></span></div></div><div align="left" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><br /><span style="color: red;">Ευχαριστώ τον Παναγιώτη Βήχο για την βοήθειά του.&nbsp;</span></b></span><br /><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ευχαριστώ τον κ.Αλαβάνο για την φιλοξενία του.</span></b></span><span style="font-size: small;"><b>&nbsp;</b></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><b>Παραθέτω τη συνέντευξη και γραπτά ζητώντας προκαταβολικά συγνώμη για οποιεσδήποτε ατέλειες του video που θα παρακολουθήσετε, γιατί, δυστυχώς, υπάρχουν τέτοιες.</b></span><span style="font-size: small;"><b><i>&nbsp;</i></b></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><u><i>Απαραίτητη επισήμανση</i></u> </b></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><span style="font-size: small;"><b>1)</b> Προσπάθησα να καταγράψω τη συνομιλία όπως ακριβώς έγινε. Φράσεις ή λέξεις σε αγκύλες { } είναι επεξηγηματικές διορθώσεις, που κρίθηκαν από πλευράς μου απαραίτητες, ώστε να γίνει πιο κατανοητό το κείμενο της συνέντευξης.</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><i><u>Η συνέντευξη</u></i></b></span></div><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><div><span style="font-size: small;">Είμαι από το Blog "Ελευθερία ή Tίποτα" και βρίσκομαι στο γραφείο του κ. Αλαβάνου για να κάνουμε μια κουβέντα για την Αριστερά, για το μέλλον της, για το "Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής", ίσως κάποια πράγματα και για τον ίδιο. Κύριε Αλαβάνε καταρχήν ευχαριστώ πάρα πολύ για την φιλοξενία και ήθελα να σας ρωτήσω {το εξής}…</span></div><a name='more'></a></div><div style="font-family: inherit;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Ξέρω ότι από το ‘81 έως το 2004 ήσασταν ευρωβουλευτής. Τι έχετε αποκομίσει από αυτήν την εμπειρία, σάς έμαθε κάτι και τί πετύχατε; Ποιά πράγματα θεωρείτε σημαντικά ότι πετύχατε;</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> Ναι, καταρχήν να πω ότι ευχαριστώ πολύ. Να πω ότι… έτσι με άγγιξε ο τίτλος του blog σας… "Ελευθερία ή Τίποτα"… το οποίο παίρνει… κάτι που παίρνει αξία. Νομίζαμε ότι είναι μόνο για τα βιβλία στη ναφθαλίνη {δηλαδή} "Ελευθερία ή Θάνατος", αλλά σήμερα καταλαβαίνουμε ότι για την κατάσταση που υπάρχει πόσο μεγάλη σημασία έχει. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ναι, ήταν πολλά χρόνια και είναι ένα σχολείο, όπως και να το κάνεις αυτό, διότι έχεις όλους τους {τις}… πολιτικές δυνάμεις και τους λαούς της Ευρώπης, είναι σαν το ταξίδι του Οδυσσέα, ακούς τις Σειρήνες, δηλαδή… τις καλές αμοιβές που δίνει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το γεγονός ότι η Ευρώπη σού υπέσχεται ότι μπορείς να είσαι ένα κομμάτι της ελίτ, αλλά μπορείς να δεις και μια πραγματικότητα κοινωνική και ανισοτιμίας μεταξύ των χωρών, που να σε κάνει να πεις ότι "αξίζει αυτός ο αγώνας που δίνω για την πατρίδα μου, για τους εργαζόμενους", αλλά θα ‘λεγα και για τους εργαζόμενους όλης της Ευρώπης. Αν με ρωτήσεις το πιο σημαντικό, το πιο σημαντικό ίσως που πετύχαμε– αλλά βλέπεις όλα καταρρέουν τώρα– είναι αυτή η οδηγία που βγήκε για τους συμβασιούχους κι η οποία εφαρμόστηκε κουτσουρεμένη στην Ελλάδα, έδωσε όμως τη δυνατότητα να… έτσι… σταθεροποιήσουν την εργασιακή τους θέση δεκάδες, για να μην πω παραπάνω, χιλιάδες εργαζόμενοι… βέβαια σήμερα όλα αυτά τα παρασύρει η θύελλα της Τρόικα.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Μάλιστα. Θα σας κάνω τώρα μια άλλου τύπου ερώτηση, δεν αφορά το Ευρωκοινοβούλιο. Σας κατηγορούν συχνά-πυκνά, και εξ’ αριστερών και εκ δεξιών, με την κατηγορία ότι είστε "αριστεριστής". Σας ενοχλεί αυτός ο χαρακτηρισμός, έχει κάποιο περιεχόμενο… ιδιαίτερο;</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> Κοίτα να δεις, από μια άποψη… έτσι… με κολακεύει λιγάκι, γιατί "αριστεριστής" συνδέεται με τις μικρές ηλικίες… έναν εικοσάρι,{που} έχει μια μολότοφ, θα τον πεις αναρχικό-"αριστεριστή", έναν τριαντάρη, ο οποίος είναι αδιάλλακτος σε μια σειρά ζητήματα θα τον πεις "αριστεριστή", επομένως για την ηλικία μου θα έλεγα ότι είναι, έτσι… μια καλή κουβέντα. Δεν… ξέρεις… δεν πιστεύω στους προσδιορισμούς. Εγώ θα’ λεγα ότι μάς ενοχλεί ότι ο τάδε λέει ότι "πρέπει να φύγουμε από το ευρώ", μάς ενοχλεί ότι λέει ότι" πρέπει να μείνουμε απ΄ το {στο} ευρώ". Θα ’λεγα ότι οι ταμπέλες τελικά είναι κάτι το οποίο αντί για διάλογο δημιουργεί ένα… κλίμα υποψίας, στόχευσης, φιλαθλοποίησης, που ειδικά στην Αριστερά δεν έπρεπε να υπάρχει.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός</span></b>: Μάλιστα. Ο Αντρέας Λεντάκης είχε γράψει ένα βιβλίο με τον τίτλο "Τα είπε όλα ο Μαρξ;" Εσείς τι απαντάτε σ’ αυτό; Τα’ χει πει όλα;</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> ΄Ντάξει, δεν είναι δυνατόν να απαντήσει κανείς ότι τα’ χει πει όλα.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Μάλιστα.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> Με τον Μαρξ πέρα {από} ένα κομμάτι της ηλικίας μου όταν ήμουνα, έτσι, μες στο κομμουνιστικό κίνημα, που έλεγα ότι τα ‘χει πει όλα, παρότι είχα αρχίσει να σκεφτόμουνα, ένα {άλλο} κομμάτι πέρασε ότι δεν είχε πει τίποτα, {δηλαδή} μετά, όταν έγινε η κατάρρευση, και τώρα νομίζω, ότι- για να πάρουμε έναν νόμο της διαλεκτικής του, την "Άρνηση της Άρνησης"- ερχόμαστε {να πούμε} ότι έχει πει πράγματα, ότι ήτανε ένας από τους πολύ εύστοχους αναλυτές του παγκόσμιου Καπιταλισμού, ότι έχει εκφράσεις οι οποίες ανταποκρίνονται σε συνθήκες που δεν υπήρχαν τότε, όπως για παράδειγμα ότι το Χρηματιστικό Κεφάλαιο ενοχλείται από την ύπαρξη ακόμη και του Παραγωγικού Κεφαλαίου, έτσι; Θέλει μονάχα να κάνει τις κομπίνες ας πούμε και το καζίνο, κι έτσι θα ΄λεγα σε μια πολύπλευρη έτσι… σε ένα πολύπλευρο πεδίο μελέτης που πρέπει να ΄χουμε ο Μαρξ έχει τη θέση του.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Μάλιστα.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> Παρότι είναι τόσο παλιός.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Έχετε πει σε κάποια ομιλία σας για το "Μέτωπο"- για να ‘ρθουμε λίγο στο "Μέτωπο"- ότι "είναι κυρίως μια πολιτική πρωτοβουλία, ένα σχέδιο, μια πρόταση". Κι από ό,τι έχω καταλάβει τα ίδια σε γενικές γραμμές ισχυρίζονται- για να αναφερθώ στα πιο γνωστά- ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, το Ε.ΠΑ.Μ. του Καζάκη ή η ΣΠΙΘΑ του Θεοδωράκη ακόμα. Θέλω να ρωτήσω 1) πού εντοπίζεται η διαφορά του "Μετώπου" από τα υπόλοιπα μετωπικά σχήματα και 2) αλληλεγγύη σε ποιούς και ανατροπή με ποιούς και σε τί;</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος</b>: Ναι. Θα ΄λεγα ότι… καταρχήν υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στο "Μέτωπο" ας πούμε απ’ τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ή την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α ή ακόμα και τις άλλες κινήσεις που είπες, δηλαδή ότι εμείς δεν έχουμε ένα οργανωτικό σχέδιο, είμαστε κυρίως… έτσι, μια συσπείρωση, που προωθεί μια πολιτική πρωτοβουλία. Δεν πάμε να κάνουμε άλλη μία δύναμη της Αριστεράς. Πιστεύουμε ότι αυτό- τελικά από την πείρα που είχαμε, {και} θετική και αρνητική- θα είναι κάτι διαιρετικό. Εμείς υπάρχουμε και θα υπάρχουμε στο βαθμό που θα προωθηθεί η ενότητα της Αριστεράς. Διαφορές… διαφορές υπάρχουνε, αλλά δεν είναι διαφορές οι οποίες δεν μπορούν να καλυφθούν με έναν ζωντανό διάλογο και ουσιαστικό ο οποίος μπορεί να υπάρξει. Για παράδειγμα, ξέρω ‘γω, απ’ την ΣΠΙΘΑ ή από το ΕΠΑΜ… η άποψή μου είναι ότι αναπτύσσεται το θέμα της Εθνικής Ανεξαρτησίας υπερτροφικά σε σχέση με τα κοινωνικά ζητήματα τα οποία υπάρχουνε. Η διαφορά μας με τον… ΣΥ.ΡΙΖ.Α. είναι ότι δεν μπαίνουν τόσο έντονα τα ζητήματα το ότι πρέπει να κοπεί ο ομφάλιος λώρος της Ελλάδας με την Ευρωζώνη, διότι δεν υπάρχει διέξοδος, αλλά τελικά αυτό που θέλουμε εμείς είναι να βρεθούμε, να ανταποκριθούμε μαζί όλοι, να ανταποκριθούμε στο μέτωπο που υπάρχει μες στο λαό. Μες στο λαό υπάρχει μέτωπο, όταν στην πλατεία έρχεται ο δεξιός και δίπλα είναι ο αριστερός, έρχεται ο εγγονός του χωροφύλακα του εμφύλιου κι ο εγγονός αυτουνού που πέθανε στο απόσπασμα ας το πούμε… του Δημοκρατικού Στρατού {που ανήκε δηλαδή στον Δημοκρατικό Στρατό και πέθανε εκτελούμενος από απόσπασμα του Εθνικού Στρατού}, καταλαβαίνετε ότι έχει διαμορφωθεί αυτό το μέτωπο. Το θέμα είναι να μπορέσουν οι πολιτικές δυνάμεις να ανταποκριθούν, δυστυχώς για μια ακόμη φορά ο λαός είναι πιο μπροστά από τις δυνάμεις της Αριστεράς.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός</span></b>: Μάλιστα. Θα ρωτήσω πάλι για το "Μέτωπο", γιατί μιλάτε για σύμπλευση από τη μία Σοσιαλιστών, Σοσιαλδημοκρατών, αυτούς που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ ας πούμε, από τη σκέψη του Ανδρέα Παπανδρέου για παράδειγμα, και Αναρχικών που μπορεί να θαυμάζουν, προφανώς ας πούμε, τον Μπακούνιν ή τον Κροπότκιν ή τον Μαλατέστα. Υπάρχει κάποια συγκολλητική ουσία μεταξύ αυτών των δύο, Σοσιαλδημοκρατών και Αναρχικών, σε ένα ενιαίο κίνημα;</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> Ναι, καταρχήν δεν αναφέρεσαι σε όλους, γιατί όταν μου λες αυτούς που προέρχονται από το κίνημα του ΠΑ.ΣΟ.Κ., πάρα πολλοί είναι σαν τα ποντίκια που φεύγουν από το καράβι και προσπαθούν να βρουν μια θέση στον ήλιο, στην καινούργια πραγματικότητα που καταλαβαίνουν ότι αργά ή γρήγορα θα ‘ρθει στην Ελλάδα. Υπάρχουν όμως και στοιχεία έντιμα θα ‘λεγα, έτσι… με αυτοκριτική, που θέλουν πραγματικά να συμβάλλουν και ειδικά… υπάρχουν μες στον κόσμο εκλογείς του ΠΑΣΟ.Κ., εκατοντάδες χιλιάδες, που πιστεύω ότι αξίζουν μια καλύτερη τύχη. Μ’ αυτήν την έννοια ένα μέτωπο πρέπει να είναι ανοιχτό. Όταν δει κανείς το Ε.Α.Μ. θα δει ας το πω, ότι επικεφαλής του Ε.Λ.Α.Σ. ήτανε ο Βελουχιώτης ο οποίος ήταν κομμουνιστής αλλά δηλωσίας, δηλαδή στιγματισμένος ή… στο στρατηγείο του Ε.Λ.Α.Σ. ήταν ο Σαράφης, ο οποίος ήταν ένας αστός βενιζελικός αξιωματικός, άρα πρέπει να είσαι ανοιχτός, αλλά την ίδια στιγμή… πρέπει να υπάρχει μια σταθερή βάση, ένα σταθερό πολιτικό πρόγραμμα, που λες ότι "πρέπει να φύγει η τρόικα, πρέπει να φύγουν οι κυβερνήσεις της τρόικα, πρέπει να σταματήσουμε να μας κυβερνάει η Ευρωζώνη, πρέπει να προχωρήσουμε στην παραγωγική ανασυγκρότηση του τόπου μέσα στις σημερινές διεθνείς συνθήκες, πρέπει να… εγκαταστήσουμε πάλι την Λαϊκή και την Εθνική κυριαρχία που έχει καταργηθεί, πρέπει να προχωρήσουμε στην παύση πληρωμών", πρέπει να ‘χει, δηλαδή πρέπει να ‘χει μία βάση αυτή η πλατφόρμα συνάντησης. Όσον αφορά στους Αναρχικούς, εντάξει είναι ένα τμήμα, έτσι, μιας νεολαιίστικης βίας, το οποίο δεν ξέρω κατά πόσο έχει σχέση με την πολιτική, είναι κοινωνικό φαινόμενο, αλλά μην ξεχνάς ότι το διεθνές εργατικό κίνημα, όταν ξεκίνησε στην Πρώτη Διεθνή συμμετείχαν αυτοί που ακολουθήσαν τον Μαρξ μαζί με κορυφαίες Αναρχικές προσωπικότητες όπως ο Μπακούνιν. Και θα ΄λεγα ότι σε μερικά πράγματα, όπως είναι η αντιεξουσιαστικότητα, ο Αναρχικός χώρος έχει διδάξει… επομένως πιστεύω ότι πρέπει να είναι ανοιχτός σε όλη αυτήν την συνάντηση. Θυμηθείτε στον εμφύλιο πόλεμο της Ισπανίας ήτανε οι Αναρχικοί μαζί με τους Κομμουνιστές, μαζί με τους Σοσιαλιστές, ανεξάρτητα που δυστυχώς και μεταξύ τους υπήρχε ένας άλλος εμφύλιος πόλεμος.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός</span></b>: Άρα θεωρείται ότι η συγκολλητική ουσία είναι…</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> Το πρόγραμμα.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Το πρόγραμμα.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> Το πρόγραμμα, το πρόγραμμα κυρίως. Πιστεύω ότι ο καθένας αναπροσδιορίζεται σήμερα. Ό,τι κι αν ήτανε, σήμερα καλείσαι να πάρεις μια θέση και πιστεύω ότι δεν έχει νόημα να βλέπει κανείς τον ιατρικό του φάκελο, το βιογραφικό στοιχείο. Βέβαια, το κάθε πρόσωπο φέρει μαζί του ας το πούμε, και το… τα στοιχεία της φερεγγυότητας που ’χει, ή… το ότι πάει να παίξει ένα παιχνίδι διάσωσης πολιτικής ή ό,τιδήποτε άλλο.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Μάλιστα. Εσείς με ποιες ομάδες από τον Αναρχικό χώρο έχετε μιλήσει ως "Μέτωπο"; Εγώ ξέρω την Αντιεξουσιαστική Κίνηση ας πούμε. Υπάρχουν κάποιες άλλες ή είναι μόνο αυτή;</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> Κοιτάχτε, δεν μπορώ να πω εγώ ότι… αν θέλεις, δεν είχα καμία επαφή με τον Αναρχικό χώρο, τον Αντιεξουσιαστικό. Μπορώ να πω ότι τελευταία με προβλημάτισε με όλες αυτές τις καταστάσεις οι οποίες γίνονται. Είχαμε μία συνάντηση με την Αντιεξουσιαστική Κίνηση, κυρίως όμως έχω με νεότερα παιδιά τα οποία τα συναντώ στον κοινωνικό μου περίγυρο, καταλάβατε; Και τώρα προσπαθώ ακόμα και τα διαβάσματά μου να προσαρμόσω στην ύπαρξη αυτού του χώρου, που ξέρεις {ότι} όποιος ξεκινούσε απ’ τον Μαρξισμό-Λενινισμό είχε στο περιθώριο εντελώς {τον χώρο αυτόν}.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Σωστά. Επειδή είπατε τώρα για τους νέους ανθρώπους, θέλω να σας ρωτήσω ότι{το εξής}: σε πολλές συνεντεύξεις σας αναφέρεστε στη νέα γενιά. Δείχνετε ότι έχετε έναν θαυμασμό και μια εμπιστοσύνη σε αυτήν. Από πού προκύπτει αυτός ο θαυμασμός και η εμπιστοσύνη; Εσείς πιστεύετε ότι τους καταλαβαίνετε;</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> Όχι…</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Το λέω γιατί υπάρχει ένα… χάσμα ας πούμε.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> Πρώτον δεν τους καταλαβαίνω και το ξέρω ότι δεν τους καταλαβαίνω. Επίσης θα ‘λεγα ότι πολλοί δεν με καταλαβαίνουν ή δεν μας καταλαβαίνουν αυτοί που είμαστε… άρα {το σημαντικό} είναι ο διάλογος. Δεν τους θαυμάζω. Δεν θέλω να κολακεύσω εγώ τη νεολαία… ξέρω όμως ότι η νεολαία είναι το μέλλον, όπως και να το κάνεις, ΄ντάξει; {Ξέρω} ότι όλες οι αμαρτίες μας φορτώνονται στους ώμους τους, αμαρτίες γενιών, αμαρτίες πολιτικών κτλ. {Ξέρω} ότι αν γίνει κάτι, θα γίνει κυρίως από αυτές τις δυνάμεις κι ότι οφείλουμε στη νέα γενιά- και το λέω αυτό, έτσιως άνθρωπος περισσότερο όχι ως πολιτικός- να δίνουμε μια πρώτη και δεύτερη και τρίτη ευκαιρία, τώρα δεν τους δίνουμε καμία ευκαιρία. Ειδικά σήμερα με την κρίση δεν τους δίνουμε καμία απολύτως ευκαιρία και θα ΄λεγα ότι… η χώρα μας και οι κυβερνήσεις είναι υπόλογοι σε όλον τον ελληνικό λαό, αλλά θα’ λεγα η πιο βαριά τους ευθύνη είναι πρώτα στη νέα γενιά, σε αυτούς που είναι είκοσι και τριάντα και σαράντα ακόμη ετών, αν δεν τους δώσεις την δυνατότητα να ανοίξουν τα φτερά τους, πότε θα τα ανοίξουν, όταν φτάσουν στη δικιά μου ηλικία; Δεν γίνεται.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Μάλιστα. Επειδή λέγαμε για τη νεολαία τώρα, έχετε πει, πως "ένα σεβαστό κομμάτι μιας ευαίσθητης, συγκρουσιακής και αντισυστημικής νεολαίας βρίσκεται στον Αντιεξουσιαστικό χώρο". Εσείς τί πιστεύετε ότι βρίσκει διαφορετικό σε αυτόν τον χώρο η νεολαία και προστρέχει σε αυτόν αντί να προστρέξει στις κοινοβουλευτικές ή εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις και κόμματα της αριστεράς; Τι είναι αυτό που την προσελκύει περισσότερο;</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> Η αίσθηση ελευθερίας. Η αίσθηση ελευθερίας, μη ποδηγέτησης, μη υπακοής σε αποφάσεις. Δεν τις ξέρω εγώ τις Αντιεξουσιαστικές κινήσεις. Εγώ πιστεύω ότι από τη στιγμή που κάτι οργανώνεται, αμέσως διαμορφώνονται συνθήκες εξουσιαστικότητας ας το πούμε. Αλλά νομίζω ότι δεν είναι τυχαίο ότι… έτσι, σήμερα ένα αυτόματο ρεύμα, ας το πούμε, της νέας γενιάς- όχι σήμερα {αλλά} από το Δεκέμβρη του 2008, ίσως και πιο πριν κατευθύνεται προς τα ΄κει και έπρεπε να μας προβληματίσει πάρα πολύ αυτό και θα ΄λεγα ότι αυτή η αίσθηση ελευθερίας και συμμετοχής κι όχι το επάγγελμα του αφισοκολλητή ας το πούμε ή του… αυτουνού που μοιράζει μόνο προκηρύξεις- κι αυτά έχουν τη σημασία τους, δεν τα μηδενίζω εγώ- θα ΄πρεπε να είναι κάτι που θα μπορεί να το ξαναδώσει η Αριστερά.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Μάλιστα. Θέλω να σας κάνω τώρα… δεν ξέρω, αυτή η ερώτηση όταν την έφτιαχνα μού φάνηκε περίεργη και εμένα. Βλέπω τις περισσότερες αφίσες της Αριστεράς, συμπεριλαμβανομένου και του Αναρχικού χώρου, συχνά βλέπω το μόριο "να", όπως {για παράδειγμα} "να τελειώνουμε με το Κράτος", "να φύγει το μνημόνιο" ενώ άλλες φορές βλέπω το μόριο "θα", {για παράδειγμα} "θα πέσει η κυβέρνηση", "θα ρίξουμε τον Καπιταλισμό". Αυτό μπορεί να σημαίνει πως η σκέψη της Αριστεράς κινείται ανάμεσα στην ευχή ενός "να" και την σιγουριά ενός "θα"; Δηλαδή από τη μία ευχόμαστε κι από την άλλη είμαστε σίγουροι, μού φαίνεται λίγο περίεργο αυτό.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> Ναι, είναι μία… από τη στιγμή που όλες αυτές οι κινήσεις ξεκινάνε από την… μία συνειδητοποίηση που διαμορφώθηκε τον 19ο αιώνα, {δηλαδή} ότι η εργατική τάξη θα είναι εκείνη η οποία… στις πλάτες της οποίας πέφτει το απελευθερωτικό χρέος της ανθρωπότητας, χρέος σημαίνει "να" και πίστη σημαίνει "θα". Εγώ νομίζω ότι έχουν τη σημασία τους το "να", περισσότερο το "να" ίσως από το "θα", γιατί το "θα" πολλές φορές είναι εξαπάτηση, αλλά το κύριο σημείο είναι να… (είδες "να" κι εγώ… δεν μπορώ να το αποφύγω), το κύριο σημείο είναι η ικανότητά σου να (πάλι "να") δημιουργηθεί μες στην κοινωνία η αίσθηση ότι μπορεί να γίνει κάτι το οποίο να είναι καλό, {να} είναι ωφέλιμο, {να μπορεί να} πάει τα πράγματα μπροστά, {να} είναι όμορφο κι ότι είναι δυνατόν να ζήσει κανείς σε μια άλλη κοινωνία. Αυτό είναι δηλαδή... η δυνατότητα της Αριστεράς να ξαναβάλει το όραμα μέσα στην ψυχολογία ενός- όχι όλης της κοινωνίας {γιατί} δεν γίνεται αυτό- αλλά ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Μάλιστα. Η ερώτηση που θα σας κάνω τώρα απευθύνεται βασικά στον οικονομολόγο Αλαβάνο πέρα από πολιτική διάσταση. Επειδή υπάρχει οικονομία Πραγματική, Εθνική, Χρηματοπιστωτική, Περιφερειακή, των Δεικτών, spreads, CDS και έχουμε μπερδευτεί όλοι. Ήταν πάντα τόσο ακαταλαβίστικη και συγκεχυμένη η Οικονομία για τον μέσο άνθρωπο;</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> Καταρχήν ήτανε ακαταλαβίστικη για τους φοιτητές... πάρα πολύ και μπορώ να σου πω ότι είναι… πολλές φορές οι προσλήψεις ήταν εγκεφαλικές και με αυτόν τον τρόπο έμπαινες σε σχήματα τα οποία σε αποσπούσαν από την οικονομική και από την κοινωνική πραγματικότητα. Πώς το λένε το έργο της Σοφίας Κόπολα… "Μαθήματα Μετάφρασης" ή λάθος κάνω;</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> "Χαμένοι στη Μετάφραση".</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> "Χαμένοι στη Μετάφραση". Ε ναι... σε μεγάλο βαθμό είμαστε χαμένοι στην Οικονομία. Αυτά τα χρόνια ήτανε ένα πάρα πολύ ακριβό, πάρα πολύ επώδυνο μάθημα Οικονομικής Επιστήμης. Εγώ σου λέω ότι πολλοί οικονομολόγοι δεν ΄ξέραν τι είναι τα spread. Σήμερα τα ξέρουν κι οι γιαγιάδες περίπου τί είναι τα spread. Είναι ένα χαοτικό πλαίσιο, γιατί είναι χαοτική η κατάσταση στην οικονομία, αλλά θα ‘λεγα ότι γενικά η δυνατότητά μας να καταλάβουμε μερικά πράγματα και να συζητήσουμε- βλέπω εγώ τις συζητήσεις μου με τον απλό κόσμο- είναι πολύ μεγαλύτερες. Μπορώ να σου πω ότι μεγαλύτερο πανεπιστήμιο για μένα ήτανε αυτά τα τρία χρόνια παρά τα πέντε χρόνια που ‘κανα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών τα οικονομικά.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Μάλιστα. Στο φύλλο της "Ελευθεροτυπίας" της 6/11/11 κάνατε μια δήλωση μαζί με διάφορους άλλους γνωστούς πολιτικούς ή δημοσιογράφους για το ενδεχόμενο να κλείσει η εφημερίδα. Και είπατε ότι… είπατε πως ονειρεύεστε "ένα εγχείρημα απαλλοτρίωσης, συλλογικής ιδιοκτησίας, αυτοδιαχείρισης των εργαζομένων, αυτοοργάνωσης που θα οδηγήσει σε μια πραγματική ελευθεροτυπία". Εμένα αυτό μού θυμίζει προσωπικά τις προσπάθειες κυρίως του Ελευθεριακού αλλά κι ένα μέρος {ενός μέρους} του Αριστερού χώρου, να δημιουργηθούν υποδομές ενάντιες του Καπιταλιστικού συστήματος, που θα λειτουργούν ως σημερινό, χειροπιαστό παράδειγμα μιας μελλοντικής, διαφορετικής κοινωνίας που μπορεί να υπάρξει. Δηλαδή, ξέρω ότι υπάρχουν- και έχω παρευρεθεί- συλλογικές κουζίνες ανέργων, υπάρχει αλληλέγγυο εμπόριο, οι συζητήσεις περί από-ανάπτυξης. Εσείς πώς βλέπετε τις προσπάθειες αυτές; Πρέπει ο κόσμος να προσπαθήσει να φτιάξει μες στο ίδιο το σύστημα καταστάσεις που να μπορούν να είναι αντίθετες και να δίνουν ένα παράδειγμα;</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: black;">Αλαβάνος:</span></b> Ουσιαστικά κάνεις μια ερώτηση στην οποία έχεις και την απάντησή μου, την περιλαμβάνεις, διότι συμφωνώ με αυτά που λες. Εγώ καταλαβαίνω ας το πούμε… σού ’ρχεται μια επιχείρηση, όπως η "Ελευθεροτυπία". Καταλαβαίνω ότι ακόμα και μια Καπιταλιστική επιχείρηση, η οποία είναι μέσα στα πλαίσια του συστήματος και μάλιστα στους ιδεολογικούς μηχανισμούς τους πιο επιθετικούς του συστήματος απέναντι στην κοινωνία, έχει σημασία να υπάρξει για να μη χάσουνε χίλιοι άνθρωποι τις δουλειές τους. Δεν μπορείς να κλείσεις τα μάτια σ’ αυτό. Την ίδια στιγμή όμως σκέφτεσαι: "μπορεί να πάει παραπέρα"; Βλέπεις και την κατάσταση, η οποία δεν αφήνει διέξοδο ούτε μέσω τραπεζών ούτε ο,τιδήποτε άλλο και βγάζεις αυτήν την εμπειρία, είναι μια εμπειρία που μάς ήρθε από την Αργεντινή, μάς έχει έρθει κι από άλλες χώρες, ότι σε συνθήκες κρίσης η δυνατότητα απαλλοτρίωσης, αυτοοργάνωσης, λειτουργίας υπάρχει. Βέβαια, η εμπειρία έδειξε ότι εφόσον δεν διαμορφωθεί ένα συνολικό πολιτικό πλαίσιο πάνω σε αυτά, που να τις {τους} επιτρέπει να ανθήσουνε, είναι πάρα πολύ δύσκολες οι… πρωτοβουλίες αυτές, οι ανατροπές, οι ρήξεις αυτές να μπορέσουν να επιβιώσουν τουλάχιστον σε μεγαλύτερη κλίμακα. Μπορεί να επιβιώσουν ως κάποιοι σποραδικοί χώροι ανταλλαγών ας το πούμε ή… παραδείγματα όπως ο "Σπόρος" ή άλλα που ΄χουμε εδώ πέρα, αλλά συνολικά ν΄ αλλάξουν την κοινωνία δεν μπορούν. Σήμερα όμως σε συνθήκες κρίσης αξίζει να το δοκιμάσεις και πιστεύω ότι είναι μεγάλα σχολεία αυτά.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Μάλιστα. Επειδή οι πολιτικοί καιροί βαίνουν ιδιαίτερα περίεργοι και ο χρόνος φαντάζει πολύ λίγος, κάτω από αυτές τις συνθήκες θα υπάρξει περισσότερη έντονη προσπάθεια του "Μετώπου" προς την κατεύθυνση της Ενότητας ή πιστεύετε πως δεν υπάρχει χρόνος πιά… για κάτι τέτοιο;</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> Δεν πρέπει να το δεχτείς αυτό। Έχει χαθεί πάρα πολύ χρόνος, δεν πρέπει να το δεχτείς, ποτέ δεν πρέπει να το δεχτείς। Όταν είσαι βαριά άρρωστος, βαριά άρρωστος, από μια αρρώστια που ξέρεις ότι σε οδηγεί στο μοιραίο και βλέπεις τα παιδιά σου, τους συγγενείς σου, τους φίλους σου, λες: "θα κερδίσω λίγο χρόνο ακόμη", ‘ντάξει; Και μπορεί πραγματικά αυτό το… κι αυτές οι δύσκολες στιγμές να είναι σημαντικές στη ζωή ενός ανθρώπου, πολύ σημαντικές και πολύ πλούσιες και πολύ όμορφες, παρότι συνδέονται με μια πορεία η οποία είναι δραματική। Με αυτήν την έννοια δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν υπάρχει {χρόνος}… - έχει χαθεί απίστευτος χρόνος, απίστευτος χρόνος. Πιστεύω {ότι} εάν οι δυνάμεις της Αριστεράς, ειδικά οι κοινοβουλευτικές, είχαν συνειδητοποιήσει πόσο έντονα ερχόντουσαν τα προβλήματα σχετικά με την Ευρώπη κι είχαν μπορέσει να βγούνε από την λογική τού "πώς θα πάω, θα ‘χω καλύτερα ποσοστά ή πως θα αυξήσω τη δύναμή μου", κι είχαν μπει, έτσι, με γενναιότητα και με τόλμη σε ένα μεγάλο εγχείρημα εναλλακτικό {θα υπήρχε ελπίδα}, αλλά παρόλα αυτά και το σήμερα να χαθεί θα το πεις αύριο και το αύριο να χαθεί θα το πεις μεθαύριο. Δεν υπάρχει άλλη λύση.</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Μάλιστα. Ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα με την Αριστερά; Ότι δεν υπάρχει ένα συνολικό εναλλακτικό σχέδιο ή ότι υπάρχουν πολλά εναλλακτικά… σχέδια… για την αντιμετώπιση;</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="font-size: small;"><b>Αλαβάνος:</b> Το πρόβλημα με την Αριστερά είναι αυτό το πρόβλημα το οποίο έχει κι ο Αριστερός. Ότι… είναι… ενώ είναι μια δύναμη, που θέλει να είναι επαναστατική, ν’ αλλάξει το σύστημα κτλ ή ριζοσπαστικά μεταρρυθμιστική, την ίδια στιγμή είναι και μια δύναμη του συστήματος. Δηλαδή οι… οι κώδικες, οι αξίες του συστήματος διεισδύουν μέσα στην Αριστερά. Αυτό είναι κάτι το οποίο δεν μπορείς να το αποφύγεις… είναι εκ των πραγμάτων, αλλά στο οποίο πρέπει να ’χεις συνείδηση ώστε να μπορέσεις να το αντιμετωπίσεις. Αυτό το καταλαβαίνουμε ίσως καλύτερα σε προσωπικό επίπεδο, όπου μπορεί να είμαστε αντικαπιταλιστές, να διαβάζουμε μια αριστερή εφημερίδα, να ντυνόμαστε εργατικά, να φοράμε τραγιάσκα, την ίδια στιγμή όμως ο Καπιταλισμός υπάρχει μέσα μας με ατομικιστικές επιλογές που έχουμε για μάς, για τα παιδιά μας, για το αυτοκίνητό μας, για τις καταθέσεις μας κτλ. Πιστεύω αυτό είναι το κύριο πρόβλημα με την Αριστερά ότι </span><span style="font-size: small;">{δηλαδή}</span><span style="font-size: small;"> </span><span style="font-size: small;">έχει ενσωματωθεί, έχει ενσωματώσει αξίες του συστήματος με συνέπεια να μην μπορεί να γίνει μια δύναμη ανατροπής. Γιατί δύναμη ανατροπής του συστήματος σημαίνει καταρχήν ότι απέναντι στα ατομικιστικά βάζεις την συλλογικότητα. Επομένως δεν υπάρχει το πρόγραμμά μου, το πρόγραμμα εκείνου, το μαγαζί το δικό μου, το μαγαζί εκείνου. Μού ‘χει κάνει εντύπωση, έχω δει σε περιοδείες μαγαζάτορες, που βλέπεις είναι σε ένα μικρό δρόμο του Αιγάλεω ας το πούμε, πουλάει ο ένας γυναικεία εσώρουχα, πουλάει ο άλλος απέναντι γυναικεία εσώρουχα. Παλιότερα όταν τα πηγαίναν καλά θα ‘θελε ο ένας να.. να βουλιάξει ο άλλος. Έχω βρεθεί κι έχω συζητήσει και ο ένας κατανοεί το πρόβλημα του άλλου και θέλουν να παλέψουνε μαζί. Ας κάνει λοιπόν η Αριστερά, αυτό που κάνουν, έτσι… αυτόματα μέσα από την κοινωνική τους εμπειρία και τον αναπροσδιορισμό τους οι απλοί μαγαζάτορες.<br /><br /><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Οι απλοί άνθρωποι, μάλιστα. Ήσασταν για χρόνια κοινοβουλευτικός, τώρα πλέον είστε εξωκοινοβουλευτικός. Έχετε δράσει και στα δύο πεδία. Εσείς ποιο πεδίο πιστεύετε πως διαθέτει περισσότερα στοιχεία ουσιαστικής πολιτικής δράσης; Δηλαδή, τί σάς έχει προσφέρει το ένα για να δράσετε πολιτικά καλύτερα και τί το άλλο για να δράσετε πολιτικά καλύτερα.<br /><br /><b>Αλαβάνος:</b> Κοίτα να δεις. Το να είσαι κοινοβουλευτικός σού προσφέρει κυρίως τη δυνατότητα να έχεις πρόσβαση στα Μ.Μ.Ε.<br /><br /><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Μάλιστα. Που από ό,τι φαίνεται τώρα δεν υπάρχει.<br /><br /><b>Αλαβάνος:</b> Δεν υπάρχει… με κανένα τρόπο κι αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό για να περάσει ο λόγος σου. Αλλά την ίδια στιγμή αποσπάσαι… αποσπάσαι απ’ την κοινωνία, δηλαδή πιο πραγματικά καταλαβαίνεις τα πράγματα- καταλαβαίνεις τους περιορισμούς και τις δυνατότητες μιας κοινωνίας- μέσα από την εξωκοινοβουλευτική σου παρουσία. Εξάλλου στα δέκα εκατομμύρια-έντεκα, των Ελλήνων… τρακόσιοι είναι οι κοινοβουλευτικοί, δεν είναι;. Οι υπόλοιποι εννιά εκατομμύρια…<br /><br /><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός</span></b>: Είναι εξωκοινοβουλευτικοί… είμαστε...<br /><br /><b>Αλαβάνος:</b> ...εννιακόσια εννενήντα εννιά χιλιάδες εφτακόσιοι είμαστε εξωκοινοβουλευτικοί.<br /><br /><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Ο Καστοριάδης έλεγε πως η Δημοκρατία ή είναι Άμεση ή δεν υπάρχει. Εσείς τι πιστεύετε; Επειδή μιλάγαμε και για κοινοβουλευτισμό.<br /><br /><b>Αλαβάνος:</b> Κοιτάχτε… πιστεύω ότι, εντάξει, πρέπει να φύγουμε εντελώς από το πρότυπο το παραδοσιακό που είχε η Αριστερά {δηλαδή αυτό} του " Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού", πρέπει να σταματήσει ο φόβος της Δημοκρατίας, πρέπει να μπούνε στοιχεία όπως είναι η ανακλητότητα, οι περιορισμοί των θητειών κτλ, πρέπει να υπάρχει Άμεση Δημοκρατία. Στις μεγάλες βέβαια… στους μεγάλους αριθμούς είναι δύσκολο να ‘χεις την Άμεση Δημοκρατία παρά το γεγονός ότι παρουσιάζεται μια νέα ευκαιρία πιά από το Διαδίκτυο…<br /><br /><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Απ’ την τεχνολογία.<br /><br /><b>Αλαβάνος:</b> Απ’ την τεχνολογία. Μια ασύλληπτη ευκαιρία. Δηλαδή, αν με ρωτούσες πριν τριάντα χρόνια θα σού ‘λεγα "τί Άμεση Δημοκρατία, πώς δηλαδή; Θα μαζευτούμε δέκα εκατομμύρια Έλληνες;". Πάλι θα μαζευτούνε όσοι έχουνε τα αυτοκίνητα να πάνε σ’ αυτήν την συνέλευση, κατάλαβες; Ή {όσοι} έχουνε να πληρώσουνε το τρένο. Σήμερα το Διαδίκτυο σού παρουσιάζει πάρα πολύ μεγάλες δυνατότητες. Είναι ένα δύσκολο εγχείρημα κι είναι ένα εγχείρημα με μεγάλο ρίσκο. Η ζωή όμως δείχνει ότι πρέπει… πρέπει να το… να το προσπαθήσεις.<br /><br /><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Άρα, ουσιαστικά συμφωνείτε ότι η Δημοκρατία αν δεν είναι Άμεση δεν είναι κάτι, δεν υπάρχει.<br /><br /><b>Αλαβάνος:</b> Όχι, δε θα το ‘λεγα έτσι εγώ, δε θα το ‘λεγα. Δε θα ‘δινα ίσως τόσο πολύ τόνο. Η Δημοκρατία εκεί που μπορεί να ‘ναι άμεση και δεν είναι, τότε δεν υπάρχει, έτσι θα το ‘λεγα.<br /><br /><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Μάλιστα.<br /><br /><b>Αλαβάνος:</b> Δεν πρέπει να μηδενίσουμε δηλαδή σ’ αυτά τα πλαίσια και μια Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, αλλά που θα ‘χει στοιχεία ας το πούμε ριζοσπαστικά, που μπορεί να πάρει από τη Γαλλική Επανάσταση, μπορεί να πάρει απ΄ τα Σοβιέτ, μπορεί να πάρει από κολεκτίβες, μπορεί να πάρει από διάφορους θεσμούς που ‘χουν υπάρξει.<br /><br /><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Ωραία. Τώρα είμαστε στις δύο τελευταίες ερωτήσεις. Είχε γράψει η Ελευθεροτυπία για την κυβέρνηση Παπαδήμου "Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με μπλε και μαύρους κόκκους". Εσείς θα συμφωνούσατε ή θα δίνατε έναν διαφορετικό τίτλο στην σημερινή κυβέρνηση μαζί με αυτόν ή εκτός, διαφορετικό απ’ αυτόν… εντελώς;<br /><br /><b>Αλαβάνος:</b> Θα’ λεγα κυβέρνηση του συστήματος εγώ… εντάξει είναι ένας έξυπνος ας πούμε, ένας ευρηματικός τίτλος αυτός. Θα’ λεγα ότι είναι μια κυβέρνηση του συστήματος, κάτι το οποίο… ενός συστήματος όμως το οποίο καταρρέει, εντάξει; Είναι σε σοβαρό κλονισμό, κάτι το οποίο δίνει ασύλληπτες δυνατότητες στην Αριστερά. Να σκεφτούμε, ότι τη λύση σήμερα που εφαρμόζεται και η οποία έχει τις εφεδρείες, τις απολύσεις, την πείνα, την μετανάστευση, όλα αυτά, την υποστηρίζουνε κι οι δύο δυνάμεις του δικομματισμού και μαζί κι η Ακροδεξιά, η οποία πάντα δημαγωγεί στις Ευρωπαϊκές συνθήκες κρίσης, είναι μες στην κυβέρνηση τώρα αυτό. Για την Αριστερά ποτέ μέσα σε αυτήν την δραματική κατάσταση που υπάρχει δεν έχουν δοθεί οι πολιτικές προϋποθέσεις τόσο ευνοϊκές για μια εναλλακτική λύση. Τόσο {ευνοϊκές}… θέλω να πιστεύω ότι θα ανταποκριθεί τελικά σας το πούμε.<br /><br /><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Η τελευταία ερώτηση έχει να κάνει με το {εξής}: θα ‘θελα να μού περιγράψετε, αν μπορείτε, το όραμά σας για την μελλοντική κοινωνία. Πώς θα θέλατε να είναι! Είναι δύσκολο το ερώτημα γιατί περιλαμβάνει πολλά πράγματα, αλλά θα ‘θελα έτσι να μου πείτε σε αδρές γραμμές, σε λίγες γραμμές, πώς θα θέλατε να είναι;<br /><br /><b>Αλαβάνος:</b> Το όραμα σημαίνει ότι δεν θες να πεις ας πούμε πώς θα είμαστε απλώς όταν βγούμε απ’ την κρίση και ξαναξεκινήσουν δουλειές και δουλεύει πάλι η Βιομηχανία και δουλεύει ο τουρισμός μας και τα παιδιά μπορούνε να πάνε σχολείο και να κάνουν αγγλικά και να πάρουνε μια υποτροφία ή να πάνε να κάνουνε ένα μεταπτυχιακό έξω. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό και πιστεύω ότι μέσα από μια περίοδο δοκιμασίας είναι εφικτό. Το όραμα είναι κάτι πιο παραπέρα…<br /><br /><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Σωστά.<br /><br /><b>Αλαβάνος:</b> Παραπέρα. Αλλά στην πραγματικότητα το όραμα είναι… η ουτοπία, η οποία είναι αναγκαία να υπάρχει, κι αυτό πιστεύω ότι είναι ένα στοιχείο που θα ‘πρεπε να ‘χει η Αριστερά, ώστε να κάνεις βήματα μπροστά μες στην πραγματικότητα. Κι ας μη το φτάνεις. Το όραμα για να είναι όραμα είναι άπιαστο. Το όραμα ποτέ δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα, γιατί δε θα είναι όραμα τότε, θα είσαι σε μια πραγματικότητα που δε θα ‘χει οράματα. Όταν μού βάζεις καμιά τέτοια ερώτηση, ξέρεις έτσι αυτόματα μού ‘ρθαν στο μυαλό σκηνές από παιδικά παραμύθια. Δηλαδή παιδιά τα οποία παίζουνε, γελάνε, αγοράκια που βλέπουν κοριτσάκια και τους αρέσουνε, μπαλόνια, λίμνες, κύκνοι. Μπορεί να φαίνονται αστεία όλα αυτά, αλλά μπορούμε να ζήσουμε κάπως καλύτερα και πιο ανθρώπινα.<br /><br /><b>Ελευθεριακός:</b> Μάλιστα. Σας ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα.<br /><br /><b>Αλαβάνος:</b> Κι εγώ ευχαριστώ πολύ.<br /><br /><b><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span></b> Να είστε καλά.<br /><br /><b>Αλαβάνος:</b> Κι εσύ.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-8304876249766748063?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-50174238691830479522011-11-14T17:25:00.007Z2012-02-06T11:47:43.415Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-B8SnkMUIpAw/TsFTfH_FLpI/AAAAAAAABW0/AXBEYuLc9QY/s1600/%25CE%259D%25CE%2591%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3%2B%25CE%259D%25CE%2591%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3%2B%25CE%259F%2B%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%25A9%25CE%2598%25CE%25A5%25CE%25A0%25CE%259F%25CE%25A5%25CE%25A1%25CE%2593%25CE%259F%25CE%25A3.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5674908799648214674" src="http://1.bp.blogspot.com/-B8SnkMUIpAw/TsFTfH_FLpI/AAAAAAAABW0/AXBEYuLc9QY/s400/%25CE%259D%25CE%2591%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3%2B%25CE%259D%25CE%2591%25CE%25A4%25CE%259F%25CE%25A3%2B%25CE%259F%2B%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%25A9%25CE%2598%25CE%25A5%25CE%25A0%25CE%259F%25CE%25A5%25CE%25A1%25CE%2593%25CE%259F%25CE%25A3.jpg" style="cursor: hand; cursor: pointer; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><br /><div class="MsoNormal" style="font-weight: bold; text-align: center;"><span lang="EL">Τι Παπανδρέου, τι Παπαδήμος.&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="font-weight: bold;"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Συμφωνώ: Το "παπάς" σίγουρα παραμένει, όμως από εδώ και πέρα θα αλλάξουν οι ταχύτητες μονοσήμαντης … συνουσίας μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνωμένων, με τις ευλογίες βεβαίως-βεβαίως ολόκληρου του λεγόμενου αστικού κόσμου (πολιτικών κομμάτων, εφημερίδων, νέο-τηλεοπτικών συγγραφέων, πρόθυμων φιλοσόφων και διανοουμένων κ.τλ.).</span></div><div class="MsoNormal" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Σε αυτήν την ανάρτηση θα ασχοληθώ κυρίως με την μεγαλύτερη, τελευταίας εσοδείας, Οβιδιακή αλλαγή της Νέας Δημοκρατίας (μα πώς τα καταφέρνει και παραμένει νέα από το 1974 ως τώρα; Έχουμε 2011…). </span><br /><a name='more'></a></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL"> Τελοσπάντων… η Ν.Δ. λοιπόν έκανε την μεγαλύτερη κωλοτούμπα ξεπερνώντας κι αυτόν ακόμα τον ΛΑ.Ο.Σ. Μέχρι τώρα "Αντιμνημονιακή", από εδώ και πέρα "Μνημονιακή"… με προϋποθέσεις, που φυσικά μόνο αυτή γνωρίζει. Μα γιατί δεν μας τις λέει και μας; </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Ο Χατζηγάκης πάντως σήμερα το είπε ξεκάθαρα- και φυσικά διαγράφηκε: είναι ακροδεξιά στοιχεία (εννοώντας προφανώς τον Πάνο Καμμένο), όσοι από το κόμμα αντιτίθενται στην κυβέρνηση Παπαδήμου και ισχυρίζονται πως δεν θα της δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Μάς λέει δηλαδή πως μέχρι τώρα η Νέα Δημοκρατία ήταν ακροδεξιό κόμμα (αφού έως και την προηγούμενη εβδομάδα αντιτίθετο στο Μνημόνιο, υποστηρίζοντας τον … Αντιμνημονιακό Αγώνα και λέγοντας πως χρειάζεται νέο μείγμα πολιτικής, αρνούμενη ταυτόχρονα αναφανδόν να συμπράξει είτε με τους Εθνικοσοσιαλιστές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είτε με τους Εθνικοφιλελεύθερους του ΛΑ.Ο.Σ σε μια κυβέρνηση συνεργασίας). Είναι προφανές πως ο Καμμένος έμεινε σταθερός στην προ Παπαδήμου Νέα Δημοκρατία, αλλά ταυτόχρονα άλλαξε ρώτα η μετά Παπαδήμον Νέα Δημοκρατία, με απόφαση του αρχηγού της, που ως γνωστόν άλλα λέει το πρωί άλλα το μεσημέρι κι άλλα το βράδυ, όπως συνηθίζουν όλοι οι αρχηγοί δηλαδή. </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Πάντως πρέπει κάποιος να πληροφορήσει τον κύριο Σαμαρά, πως η κυβέρνηση Παπαδήμου (στην οποία συμμετέχουν και "δικά του" στελέχη για να μην ξεχνιόμαστε) κατασκευάστηκε για έναν απλό λόγο: να κάνει τους όρους του Μνημονίου πραγματικότητα μέσα σε πολύ μικρό διάστημα, να εκπληρώσει δηλαδή τις πολιτικές που απορρέουν κυρίωςαπό την τελευταία δανειακή σύμβαση σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Μήπως το ξέχασε; Τώρα θυμήθηκε πως η "Παράταξη" της οποίας ηγείται είναι φιλελεύθερη, ευρωπαϊκή και αστική; Τόσο καιρό που είχε θέσει επ΄ ώμου το "Αντιμνημονιακό Λάβαρο" σε ποιο κοινό της "Παράταξης" απευθυνόταν;</span></div><div class="MsoNormal" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Κάτι σχεδόν τελευταίο.</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Αυτό που με εντυπωσίασε (…λέμε τώρα) είναι πως σύμφωνα με δημοσκοπήσεις Κυριακάτικων εφημερίδων φαίνεται πως πάνω από το 70% των ερωτηθέντων απαντά με θετική και μάλλον θετική άποψη για το πρόσωπο του Παπαδήμου. Εντάξει, λογικό είναι.<span style="color: red; font-weight: bold;"> Τόση προπαγάνδα που ασκήθηκε αυτές τις μέρες από τα Μ.Μ.Ε. και τη μάπα μου να έβγαζαν στην τηλεόραση και να με έδειχναν από το πρωί μέχρι το βράδυ, τελικά θα με ήθελε ο κόσμος. Θα έλεγαν πόσο επιτυχημένος είμαι, πόσο τεχνοκρατικός, πόσο γαμάτος στα οικονομικά, πόσο με αποδέχονται στο εξωτερικό (και τον Γιώργο υποτίθεται πως τον αποδέχονταν…), θα έλεγαν, θα έλεγαν… ώσπου θα έφτανε η ώρα που τα μυαλά των πολιτών θα έπεφταν σαν ώριμα σύκα στην πιατέλα της… "Εθνικής Ανάγκης-Σωτηρίας".</span> Άλλωστε τόσο καιρό είχαν καλλιεργήσει το έδαφος για κυβερνήσεις συνεργασίας. Θυμάστε τι μας έλεγαν; "Έτσι γίνεται στο εξωτερικό. Γιατί αυτοί μπορούν κι εμείς όχι;" Λες και αν σε πηδάνε όλοι μαζί έχει μεγάλη διαφορά. Εντάξει, το δέχομαι, υπάρχει μια ποικιλία, αλλά πέφτουν απανωτά τα κ-----ά ρε γαμώτο και αυτή η διαφορά δεν αντέχεται.</span></div><span lang="EL"></span><br /><div class="MsoNormal" style="color: red; font-weight: bold;"><span style="font-size: 130%;"><span lang="EL">ΥΓ: Κλίνω με κάτι άσχετο. </span></span></div><div class="MsoNormal" style="font-style: italic; font-weight: bold;"><span lang="EL">Θέλω να σας πω ότι θα συνεχίσω την προσπάθεια των συνεντεύξεων που άρχισε με τον Γιώργο Ρούση. </span></div><div class="MsoNormal" style="font-style: italic; font-weight: bold;"><span lang="EL">Το ξαναγράφω προς αποφυγή παρεξηγήσεων: Όσους καταφέρω να πλησιάσω και να μιλήσω μαζί τους, δεν σημαίνει πως συμφωνώ μαζί τους απόλυτα. Με κάποιον μάλιστα (έναν συγκεκριμένο έχω αυτήν την στιγμή στο μυαλό μου, πιθανόν να προκύψουν κι άλλοι) που έχω σκεφτεί να πλησιάσω μάς χωρίζει βαθύ και απροσπέλαστο ιδεολογικό χάσμα. </span></div><div class="MsoNormal" style="font-style: italic; font-weight: bold;"><span lang="EL">Όμως, κάποιες φορές έχει περισσότερο ενδιαφέρον να μιλάς με αντίθετους ακραίους παρά με ως επί το πλείστον ξενέρωτους μέσους.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-style: italic; font-weight: bold;"><span lang="EL">Άλλωστε, το εκάστοτε μέσο καθορίζεται από τα άκρα κι όχι το αντίστροφο. </span></div><span style="font-style: italic; font-weight: bold;"> </span> <br /><div class="MsoNormal"><span lang="EL" style="font-style: italic; font-weight: bold;">Σας χαιρετώ</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-5017423869183047952?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-52528696696506279042011-10-25T16:36:00.027+01:002012-02-08T11:01:11.640Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/cossT-7UUr8" width="420"></iframe></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="color: red; font-family: inherit; font-style: italic; font-weight: bold;"><span lang="EL" style="font-size: small;">Η συνέντευξη δόθηκε στις 11/10/2011 στο σπίτι του κ. Ρούση.</span></div><div class="MsoNormal" style="color: red; font-family: inherit; font-style: italic; font-weight: bold;"><span lang="EL" style="font-size: small;">Καταρχήν, τον ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία του και κυρίως για τις συζητήσεις που είχαμε εκτός συνέντευξης.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit;"><span lang="EL" style="font-size: small;">Παραθέτω τη συνέντευξη και γραπτά ζητώντας προκαταβολικά συγνώμη για οποιεσδήποτε ατέλειες του </span><span style="font-size: small;">video</span><span style="font-size: small;"> <span lang="EL">που θα παρακολουθήσετε. Είναι η πρώτη φορά που επεχείρησα κάτι τέτοιο και θέλω να ελπίζω πως- αν τελικά συνεχίσω- θα βελτιώνομαι με την πάροδο του χρόνου.</span></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit;"><span lang="EL" style="font-size: small;"> </span></div><div style="font-family: inherit;"><span lang="EL" style="font-size: small;"> </span> </div><div align="center" class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><u><span lang="EL">Απαραίτητες επισημάνσεις</span></u></b></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="color: red; font-size: small;"><b><span lang="EL">1)</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Προσπάθησα να καταγράψω τη συνομιλία όπως ακριβώς έγινε. Φράσεις ή λέξεις σε αγκύλες [ ] είναι επεξηγηματικές διορθώσεις, που κρίθηκαν από πλευράς μου απαραίτητες, ώστε να γίνει πιο κατανοητό το κείμενο της συνέντευξης. </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="color: red; font-size: small;"><b><span lang="EL">2)</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Στην ερώτηση περί «Δικτατορίας του Προλεταριάτου» από δικό μου τεχνικό λάθος σβήστηκε από την κάμερα η απάντηση του κ. Ρούση που δόθηκε στις 11/10/2011. Έτσι, τού ζήτησα και δέχτηκε να επανακαταγράψουμε την απάντησή του οπτικά και κανονίσαμε εκ νέου συνάντηση στις 18/11/2011. Η ουσία της απάντησης είναι η ίδια, αλλά όπως είναι φυσιολογικό τα λόγια αλλάζουν και η ποιότητα της εικόνας είναι διαφορετική.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="color: red; font-size: small;"><b><span lang="EL">3)</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Οι λέξεις που είναι υπογραμμισμένες με </span><span lang="EN-GB" style="font-size: small;">bold</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> μέσα σε παρένθεση με αστερίσκο είναι διορθώσεις του ιδίου του κ. Ρούση. Όταν πρόκειται για πρόσθεση προηγείται της παρένθεσης το σύμβολο του συν (+) ενώ όταν πρόκειται για αφαίρεση προηγείται το σύμβολο του πλην (-) </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="color: red; font-size: small;"><b><span lang="EL">4)</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Έχω χωρίσει </span><span lang="EL" style="font-size: small;"> το </span><span lang="EL" style="font-size: small;">οπτικό κομμάτι</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> της συνέντευξης </span><span lang="EL" style="font-size: small;">(</span><span style="font-size: small;">video</span><span lang="EL" style="font-size: small;">)</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> σε θεματολογία, που προκύπτει από το περιεχόμενο των ερωτήσεων.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Στη σκέψη μου υπάρχει η ιδέα να "φτιάξω" άλλο ένα </span><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">blog</span><span style="font-style: italic; font-weight: bold;"> και να συνεντευξιάζομαι με ανθρώπους που παρουσιάζουν ενδιαφέρον, άσχετα αν εγώ θα συμφωνώ μαζί τους ιδεολογικά. Με όσους από αυτούς θα βρισκόμαστε στον ίδιο ή παρόμοιο ιδεολογικό δρόμο, θα αναρτώ τα λεγόμενά τους και σε αυτό εδώ το </span><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">blog</span><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">.</span></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><span style="font-family: inherit; font-style: italic; font-weight: bold;">Θα σας ενημερώσω στο άμεσο μέλλον για αυτήν την ιδέα, γιατί εξαρτάται απ΄αυτούς που θα δεχτούν να μου μιλήσουν. </span></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span> </div><div align="center" class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal; text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ</span></b></span></div><div align="left" class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal; text-align: left;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL"><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span> </span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">Βρίσκομαι στο σπίτι του κυρίου Ρούση, καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, είμαι από το </span><span lang="EN-GB" style="font-size: small;">blog</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΤΙΠΟΤΑ, ο Ελευθεριακός, και θα κάνουμε μια συνέντευξη για το βιβλίο "Μαρξ-Μπακούνιν για το Σοσιαλιστικό Κράτος", [δηλαδή] με αφορμή αυτό το βιβλίο.</span><br /><a name='more'></a></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span lang="EL" style="font-size: small;">Κύριε Ρούση νομίζω ότι η μελέτη σας γύρω από το Σοσιαλιστικό Κράτος σε αυτό το βιβλίο είναι πολύ σημαντική, γιατί θέτει ως στόχο της να υπενθυμίσει στους Σοσιαλιστές, που προσδιορίζονται ως επαναστάτες, την κοινή τους προοπτική για τη μελλοντική κοινωνία. Επειδή υπάρχουν διάφορες απόψεις κυρίως αμερικανών στοχαστών, όπως του Τσόμσκυ, ότι ο Μπακούνιν είχε επηρεαστεί περισσότερο από τη Φιλελεύθερη παράδοση παρά από τη Σοσιαλιστική, κατά πόσο πιστεύετε πως ισχύει κάτι τέτοιο;</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης: </span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">Δεν μπορώ να σου απαντήσω με ακρίβεια, γιατί πιστεύω ότι και ο </span><span style="font-size: small;">M</span><span lang="EL" style="font-size: small;">αρξ έχει επηρεαστεί από τη Φιλελεύθερη παράδοση και όλοι οι στοχαστές οι σοσιαλιστές είχαν επηρεαστεί από τα θετικά της Φιλελεύθερης Παράδοσης, άσχετα αν στη συνέχεια παγαίνανε να την ανατρέψουνε. Άλλωστε, εδώ θέτει [η ερώτηση] κι ένα θέμα της αντιπαράθεσης του Μαρξ με τον Μπακούνιν, όσον αφορά το πώς αντιμετωπίζουν την Διαλεκτική. Η Διαλεκτική δεν σημαίνει πέρασμα από το μαύρο στο άσπρο χωρίς να αφήνονται ίχνη του μαύρου στο άσπρο, δηλαδή η προηγούμενη υπάρχουσα κατάσταση αφήνει τα ίχνη της και σε ένα βαθμό μεταφέρεται έστω και μεταλλαγμένη στην καινούργια, αυτό σημαίνει Διαλεκτική. Άρα, και ο Μαρξ και ο Μπακούνιν είναι επηρεασμένοι από τη Φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων και από τη Φιλελεύθερη σκέψη. Στον Μπακούνιν αυτό είναι πιο ισχυρό, ίσως, στο πώς βλέπει το άτομο σε σχέση με την κοινωνία, ή ακριβέστερα τη φυσική κατάσταση σε σχέση με την κοινωνική κατάσταση, ή σε σχέση με το κοινωνικό γίγνεσθαι. Όταν δηλαδή- υποθέτω αργότερα θα έχεις κάποια ερώτηση σε σχέση με τις προϋποθέσεις που χρησιμοποιεί ο Μπακούνιν για να… στην αντιπαράθεσή του με τον Μαρξ για το κράτος, αυτό νομίζω παίζει κάποια σημασία, δηλαδή το κατά πόσο ο Μπακούνιν θεωρεί πιο σημαντική τη φύση του ανθρώπου, τη φύση της ελευθερίας, την πρωτόγονη αν θέλεις να την πούμε έτσι κατάσταση, σε αυτό είναι περισσότερο επηρεασμένος από ό,τι ο Μαρξ, όπως και στο ζήτημα της ελευθερίας για παράδειγμα, από τη Φιλελεύθερη σκέψη και άρα ως προς αυτό ο Τσόμσκυ μπορούμε να πούμε ότι έχει δίκιο.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Θέλω να σας κάνω τώρα μια ερώτηση για τον Μαρξισμό, γιατί ακούγονται κατά καιρούς διάφορες κατηγορίες εναντίον του. </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span lang="EL" style="font-size: small;">Η πρώτη κατηγορία εντός εισαγωγικών ή εκτός είναι, πως αποτελεί στενό οικονομικό ντετερμινισμό, [δηλαδή πως υποστηρίζει ] ότι αιτιολογικά θα πάμε προς τα κάπου.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span lang="EL" style="font-size: small;">Η δεύτερη είναι, ότι επειδή ακριβώς οδηγεί νομοτελειακά στον Σοσιαλισμό, είναι σαν να πρόκειται για φυσική επιλογή των ανθρώπων κι όχι [μόνο] της εργατικής τάξης και πολλοί λένε ότι..</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Μη μου βάζεις πολλά μαζί όμως γιατί μετά θα τα ξεχάσω…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ωραία, εντάξει.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">…</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> έχω γεράσει κιόλας, έχω πάθει και μία άλφα μαλάκυνση λόγω ηλικίας, ένα-ένα…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Λοιπόν, το πρώτο είναι πως αποτελεί στενό…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">…<b> </b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">το ότι αποτελεί οικονομικό ντετερμινισμό… δεν είναι μια κατηγορία ανυπόστατη, υπό την έννοια ότι τη δέχτηκε ο ίδιος ο Ένγκελς και μάλιστα σε κάποιο σημείο του έργου του λέει… - θα το αναφέρω έτσι για να μην αρχίσουμε τώρα να "τσιτάρουμε"…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">… να λέμε τόμος τάδε.. αυτό… στο τάδε έργο κτλ- ότι… για »το ότι πολλοί αποδίδουνε ιδιαίτερο βάρος στην οικονομία φταίμε κι εμείς οι ίδιοι«, εννοώντας ο Μαρξ κι ο ίδιος.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης: </span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">Πού οφείλεται αυτό; Στο ότι θέλοντας ακριβώς -και συνδέεται και με την πρώτη ερώτησή σου πολύ ωραία- να έχουνε μία αντιπαράθεση με την ιδεαλιστική σκέψη και με την νεο-φιλελεύθερη αντίληψη πραγμάτων, που ήτανε…, με την νέο-φιλελεύθερη συγνώμη, με τη φιλελεύθερη αντίληψη πραγμάτων, που ήτανε κυρίαρχη μέχρι τότε, προσπαθούνε να αναδείξουνε το γεγονός, ότι η αντικειμενική πραγματικότητα είναι εκείνη που επηρεάζει το πνεύμα και την ιδεολογία και ανάμεσα <span style="color: black;">στην</span><span style="color: red;"> </span><b><span style="color: black;">-(<u>*ιδεολογική*)</u></span></b> πραγματικότητα αυτό που παίζει καθοριστικό ρόλο είναι η οικονομία και πολλές φορές οι ίδιοι- και το λέει ο Ένγκελς αυτό- υποβαθμίζουν τους άλλους παράγοντες…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">… ιδεολογικό, πολιτικό, ή αν θέλεις υποβαθμίζουν τη διαλεκτική σχέση οικονομικής πραγματικότητας και λοιπών παραγόντων, ιδιαίτερα του εποικοδομήματος. Συνεπώς το γεγονός ότι πολλοί στοχαστές και ιδιαίτερα όσοι δεν έχουν ιδιαίτερα εμβαθύνει στον Μαρξισμό τού αποδίδουν έναν οικονομικό ντετερμινισμό, οφείλεται και σε μία αδυναμία του ίδιου του Μαρξισμού. Παρόλα αυτά κι ενώ πράγματι υπάρχουν και πτυχές τέτοιες οικονομικού ντετερμινισμού στον Μαρξισμό, δεν πιστεύω ότι η κυρίαρχη αντίληψή τους διαπνέεται από έναν τέτοιο ντετερμινισμό.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός: </span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">Μάλιστα. Άρα απαντήσατε και στο δεύτερο ερώτημά ουσιαστικά…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Απάντησα σε ένα κομμάτι του δεύτερου…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">… το δεύτερο ήταν αν ο Σοσιαλισμός είναι νομοτέλεια ή όχι…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Ναι<b>… </b>είναι σαν να επρόκειτο για φυσική επιλογή λένε οι κατήγοροί του.</span><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι, νομίζω το εξής: ότι η αντίληψη που δεν είπε ο Μαρξ και ο Ένγκελς, οι κλασσικοί του Μαρξισμού εν πάση περιπτώσει, αλλά που την εξέφρασε με πιο σαφή τρόπο η Ρόζα η Λούξεμπουργκ, [δηλαδή η αντίληψη] "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα", ισχύει και για την κλασσική μαρξιστική σκέψη, αποδίδοντας ιδιαίτερη έμφαση σε αυτό το διαζευκτικό «ή»…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">… που σημαίνει τι; Ότι ο Σοσιαλισμός είναι μία δυνατότητα που προσφέρεται αντικειμενικά στην ανθρωπότητα και ιδιαίτερα σε αυτό που οι κλασσικοί θεωρούν ως <b>-(*<u>εν δυνάμει*)</u></b> επαναστατική δύναμη, όχι αυτόματα, αλλά ως εν δυνάμει επαναστατική δύναμη, [δηλαδή] την εργατική τάξη, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο, ότι αυτή τη δυνατότητα αυτή η εργατική τάξη θα την αδράξει, θα την κάμει δική της υπόθεση, θα αγωνιστεί και θα την επιβάλλει. Δεν νομίζω ότι και πάλι στην κυρίαρχη αντίληψη των κλασσικών υπάρχει ένας τέτοιος χαρακτήρας νομοτελειακής έλευσης του Σοσιαλισμού. Άλλωστε, θυμίζω, ότι μία από τη διαφωνία του… μία από τις βασικές διαφωνίες τους με τη Σοσιαλδημοκρατική, τη Ρεφορμιστική σκέψη είναι ακριβώς αυτό, ότι ενώ οι άλλοι πιστεύανε ότι ο Σοσιαλισμός θα έρθει σαν ώριμο σύκο, θα πέσει, οι ίδιοι [δηλ. οι Μαρξ και Ένγκελς) θεωρούσαν ότι για να επιτευχθεί χρειάζεται επανάσταση. Η επανάσταση όμως είναι μία υποκειμενική πράξη…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Σωστά.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">… </span><span lang="EL" style="font-size: small;">άρα δεν είναι κάτι… η κατεξοχήν αν θέλεις αναίρεση του νομοτελειακού χαρακτήρα είναι η παρέμβαση του υποκειμενικού παράγοντα μέχρι την επανάσταση, η οποία μπορεί να αποτύχει ή να μην πετύχει, μπορεί να γίνει ή να μην γίνει.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL"><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span> </span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">Μάλιστα.<b> </b>Αυτή… η τρίτη ερώτηση αφορά και στην… μας αφορά και σύγχρονα, κυρίως σύγχρονα και είναι: Για ποιους λόγους πιστεύετε εσείς πως οι εκπρόσωποι των δύο αυτών κυρίαρχων ρευμάτων της Σοσιαλιστικής σκέψης συνήθως ξεχνούν τα κοινά τους στοιχεία, ενώ ταυτόχρονα επικεντρώνονται σε εκείνα που είναι διαφορετικά… ανάμεσα στον Αναρχισμό και τον Μαρξισμό ...</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Εννοείς οι σημερινοί εκπρόσωποι;</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Οι σημερινοί, ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ξέρεις τι πιστεύω; Πιστεύω ότι υπήρχανε διαφορές ανάμεσα στον Μαρξ και στον Μπακούνιν, είναι σαφές, δηλαδή όποιος πάει να τις συγκαλύψει…[κάνει λάθος]</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι… σωστά.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Δεν…<b> </b>αυτό όμως που είναι θεμελιακό κατά τη γνώμη μου και που έχει σχέση και με την εισαγωγή σου είναι ότι και οι δυο στοχεύανε στο ίδιο πράγμα. Για αυτό όπως λέω στο βιβλιαράκι αυτό, το να ονοματίσεις ή να χαρακτηρίσεις ακριβέστερα τον Μαρξ σαν ελευθεριακό κομμουνιστή δεν είναι λάθος. Διότι ποιός ήταν ο στόχος του; Ο στόχος του ήταν μια κοινωνία δίχως κράτος, δίχως τάξεις και άρα δίχως κράτος, μια κοινωνία όπου ο καθένας- το λέω σχηματικά- θα έκανε το κέφι του ή με άλλα λόγια όπου θα κυριαρχούσε η ελεύθερη δραστηριότητα αυτοσκοπός <b>-(*<u><span style="color: black;">αυτοσκοπός*)</span></u></b><span style="color: black;">.</span><b> </b>Το ίδιο και για τον Μπακούνιν, η ακρατική κοινωνία ήταν ο στόχος. Άρα αυτό το… η διαφορά τους συνίσταται στα μέσα με τα οποία θα οδηγηθούμε στον κοινό στόχο. Είναι πολύ πιο σημαντικό και από αυτήν την άποψη είχε δίκιο ο Λένιν να λέει »είμαστε πιο κοντά στους Αναρχικούς από ό,τι στους ρεφορμιστές«, γιατί; Γιατί και ο Λένιν έβλεπε ξεκάθαρα και είχε μελετήσει σε βάθος- άσχετα αν συμφωνεί ή όχι κάποιος μαζί του- τους Μαρξ- Ένγκελς, ότι είχαν κοινό στόχο [με τους Αναρχικούς]. Τώρα, έχω την αίσθηση ότι τα ρεύματα, ή αν θέλεις όσοι μετέπειτα θεωρούσαν τους εαυτούς τους είτε Μαρξιστές είτε Αναρχικούς, αντί να αμβλύνουν τις όποιες διαφορές και να βρούνε τον κοινό τόπο, όπως πολύ σωστά επεσήμανες, βρήκαν και ενέτειναν τις διαφορές μεταξύ τους κι εδώ θα έλεγα ότι σε ένα βαθμό είχε δίκιο ο Μπακούνιν, από την άποψη ότι κάθε μικροομάδα ομφαλοσκοπούσε, γιατί με αυτόν τον τρόπο διατηρούσε τη μικρή εξουσία της στη μικρή κοινωνία και στο μικρό μοναστήρι που είχε κάμει το κάθε ιεραρχείο. Είναι μία από τις αιτίες αυτής της έντασης, των διαφοροποιήσεων, έτσι ώστε ο καθένας να υπάρχει σε αντίθεση με τον άλλον, διότι αν δεν ήτανε σε αντίθεση θα έπρεπε να είναι σε ένα ευρύτερο μέτωπο ή να κατακτήσει την ηγεμονία, πράγμα πολύ πιο δύσκολο από το να την ορίζεις </span><span lang="EN-GB" style="font-size: small;">de</span><span lang="EN-GB" style="font-size: small;"> </span><span lang="EN-GB" style="font-size: small;">facto</span><span lang="EL" style="font-size: small;">.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Αυτό που λέτε, αυτό που είπατε τώρα στο τέλος μοιάζει κατά τη γνώμη μου πάρα πολύ με αυτό που γίνεται τώρα στην Ελλάδα… με τις διάφορες οργανώσεις της Αριστεράς, του Αναρχικού χώρου. Εσείς τι πιστεύετε για αυτό; Ότι έχει φτιάξει ο καθένας…;</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> <b> </b>Ένας φίλος μου και σύντροφος, ο Κώστας ο Τζιαντζής, είπε προ ημερών -και το έχω αναγάγει σε σύνθημα, γιατί είμαι και λόγω προσωπικών έτσι βιωμάτων το τελευταίο διάστημα… με έχει συγκινήσει βαθύτατα και έχει γίνει βίωμα για με- ότι "πιστέψαμε ότι είχαμε χρόνο".</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Νομίζω ότι δεν είχαμε ποτέ χρόνο και κακώς πιστέψαμε ότι είχαμε και πόσω μάλλον δεν έχουμε σήμερα χρόνο. Συνεπώς, είναι εγκληματικό αυτό που γίνεται ανάμεσα στις οργανώσεις της Αριστεράς. Όχι το να ενωθούν, διότι έχουνε διαφορές πραγματικές, ιστορικές, αντικειμενικές, αν θέλεις και από άποψη κοινωνικής έκφρασης [δηλαδή] τί εκφράζει η καθεμία, αλλά τουλάχιστον η ριζοσπαστική Αριστερά ξεκινώντας κατά την ταπεινή μου αντίληψη από τον Αναρχικό χώρο και πηγαίνοντας μέχρι το Αριστερό ρεύμα του Συνασπισμού για να πούμε και συγκεκριμένα…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">…<b> </b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">περνώντας από το Ν.Α.Ρ., την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τις αριστερίστικες ομάδες, το Μέτωπο του Αλαβάνου κ.τ.λ. έχουν υποχρέωση απέναντι στην κρισιμότητα των στιγμών να φτιάξουν ένα μέτωπο, όχι μόνο μέτωπο κοινής δράσης, αλλά και μέτωπο εξουσίας, έτσι ώστε να υπάρξει μια εναλλακτική λύση απέναντι στη σημερινή βαρβαρότητα. Κι όταν λέω μέτωπο, στο δικό μου μυαλό… μακριά από με τα κεντροαριστερά μέτωπα, μακριά από με η επιστροφή στον Κέϋνς, μακριά από με τα πανεθνικά μέτωπα με τους αστούς. Κάνω λόγο για ένα ριζοσπαστικό, αντικαπιταλιστικό, αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο και πιστεύω ότι υπάρχει δυνατότητα κάτι τέτοιο αντικειμενικά να γίνει. Βέβαια, η βεντάλια είναι μεγάλη…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">…<b> </b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">έχεις απόψεις που ξεκινάνε από καθαρά αντιμνημονιακό και μόνο μέτωπο μέχρι… εδώ και τώρα ακρατική κοινωνία. Αλλά πιστεύω ότι ανάμεσα σε αυτά, θεωρώντας ότι το αντιμνημομιακό μέτωπο είναι παντελώς ανεπαρκές, ανάμεσα εν πάση περιπτώσει στις υπόλοιπες απόψεις υπάρχει χώρος σύγκλισης και αναγκαιότητα αναζήτησης του κοινού τόπου.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Μάλιστα. Και επειδή ήρθαμε στα τωρινά θέματα, εσείς ποιός πιστεύετε ότι θα ‘πρεπε να αναλάβει την πρωτοβουλία για κάτι τέτοιο, ποιός θα έπρεπε να είναι ο επικεφαλής της πρωτοβουλίας; Όχι ο επικεφαλής του μετώπου! Αυτός που θα έπρεπε να πει: "ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι όλοι μαζί". Υπάρχει κάποιος;</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Νομίζω, ότι πέρα από το ότι γίνονται συγκεκριμένες προσπάθειες προς αυτήν την κατεύθυνση και είναι προσπάθειες οριζόντιες θα έλεγα από όλους τους χώρους της Αριστεράς, συμπεριλαμβανομένου του Κ.Κ.Ε., γιατί υπάρχει κι εκεί ένας αγνός κόσμος, αριστερός, αγωνιστής που πασχίζει, μοχθεί και αγωνιά για να βγούμε από την κρίση και για να φτιάξουμε μια άλλη κοινωνία. Πιστεύω ότι πρωταγωνιστής θα είναι οι ίδιες οι δυνάμεις από τους διάφορους χώρους της Αριστεράς, δεν νομίζω ότι, δυστυχώς, πρόκειται να αναλάβει την πρωτοβουλία κάποια από τις συνιστώσες της Αριστεράς. Αν την αναλάβει, τόσο το καλύτερο, κι εγώ μαζί της όποια κι να είναι αυτή.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Μάλιστα. Ήθελα να σας ρωτήσω, για να κλείσουμε λίγο αυτήν την κουβέντα προς το παρόν για Αναρχισμό και Μαρξισμό, εσείς τί πιστεύετε ότι θα μπορούσε να κερδίσει στις τωρινές συνθήκες ή γενικά σαν θεωρία ο Μαρξισμός από τον Αναρχισμό και αντίστροφα ο Αναρχισμός από τον Μαρξισμό;</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> <b> </b>Μου βάζεις δύσκολα όμως τώρα…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης: </span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">Όχι, να σου πω. Η αίσθησή μου είναι η εξής, για να πάρουμε τουλάχιστον το πνεύμα του…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Του βιβλίου.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> <b>… </b>το στόχο του βιβλίου…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">…<b> </b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">όχι το πνεύμα, λάθος έκφραση, το στόχο του βιβλίου. Ποιος ήταν ο στόχος; Να πει ότι ασκήθηκε μία κριτική από τον Μπακούνιν προς τον Μαρξ για το Σοσιαλιστικό κράτος, ότι αυτή η κριτική ίσως να είχε αντιφάσεις, ίσως να είχε ορισμένες θεωρητικές προϋποθέσεις οι οποίες δεν ευσταθούσανε όλες, παρόλα αυτά ήταν μια θεμιτή κριτική την οποία ο Μαρξ δεν πήρε στα σοβαρά. Κι αυτό, όχι διότι επιβεβαιώθηκε ο Μπακούνιν μέσω της κατάρρευσης του Υπαρκτού Σοσιαλισμού, γιατί αυτός κατά τη γνώμη μου δεν ήταν Σοσιαλισμός…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">…<b> </b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">αλλά διότι κάθε εξουσία, συμπεριλαμβανομένης της εργατικής εξουσίας, κινδυνεύει να αποσπαστεί κι από υπηρέτης των μαζών να γίνει δυνάστης τους και καταπιεστής τους. Συνεπώς, αυτό που ο Μαρξισμός θα μπορεί να πάρει από αυτήν την πτυχή της κριτικής του Αναρχισμού, είναι το γεγονός ότι θα πρέπει να αναζητήσει- πράγμα που δεν έκαμε κατά τη γνώμη μου επαρκώς ο Μαρξ, ούτε αρκούν αυτά τα μέτρα που πήρε η "Κομμούνα"- τις δικλείδες ασφαλείας, ώστε η εργατική εξουσία να μην μετατραπεί σε μια καταναγκαστική, καταπιεστική εξουσία. Από την άλλη πιστεύω ότι ο Αναρχισμός συνολικότερα κι όχι [μόνο] ως προς το Κράτος έχει πολλά να πάρει από τον Μαρξισμό, πέραν από στοιχεία όπως μια πιό διαλεκτική, πιό θεωρητική αν θέλεις αντιμετώπιση των πραγμάτων και κυρίως το γεγονός ότι νομίζω, ότι δεν καλύπτει ο Αναρχισμός το πέρασμα από το αυθόρμητο κίνημα…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">… εις την ανατροπή του Καπιταλισμού- πώς θα γίνει δηλαδή από ένα αυθόρμητο κίνημα η ανατροπή του Καπιταλισμού ένα- και δεύτερον δεν ερμηνεύει ούτε ο Μπακούνιν επαρκώς κατά τη γνώμη μου το πέρασμα σε αυτό που λέει [δηλαδή] την αταξική, ακρατική κοινωνία. Δεν είναι επαρκής η σκέψη του ως προς αυτό.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Μάλιστα. Επειδή έχω διαβάσει το βιβλίο σας, μέσα γράφετε ότι ο Μαρξ έχει αναφερθεί πολύ λίγες φορές στη "Δικτατορία του Προλεταριάτου", στην έννοια και στο τι είναι…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> <b> </b>Ναι, ελάχιστες φορές.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ωραία.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Δηλαδή έχει ελάχιστες φορές αναφέρει τον όρο ως τέτοιο, έτσι;</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Τον όρο, ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> <b> </b>Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Αφού αυτό συμβαίνει, εσείς πώς εξηγείτε ότι η έννοια αυτή έχει δημιουργήσει τόσο μεγάλο ιδεολογικό χάσμα ανάμεσα, όχι μόνο στα δύο κυρίαρχα ρεύματα σκέψης, Αναρχισμό και Μαρξισμό, αλλά και ανάμεσα στους Μαρξιστές, [δηλαδή] τι είναι ακριβώς η "Δικτατορία του Προλεταριάτου", πώς πρέπει να γίνει…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι… επειδή το ερώτημα είναι κρίσιμο, είναι σημαντικό, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι για τον Μαρξ η "Δικτατορία του Προλεταριάτου" έχει το νόημα καταρχήν της… ότι κάθε κράτος, κάθε κράτος, το οποιοδήποτε, όποιο κι αν είναι αυτό είναι δικτατορία μιας τάξης πάνω σε άλλες τάξεις και στρώματα. Αυτό ισχύει για το οποιοδήποτε κράτος, έτσι; Πράγμα που σημαίνει ότι Καπιταλισμός είναι δικτατορία της αστικής τάξης πάνω στα υπόλοιπα στρώματα, </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">Δικτατορία του Προλεταριάτου</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> είναι δικτατορία του προλεταριάτου πάνω στους καπιταλιστές κ.ο.κ. Υπό αυτήν την έννοια λοιπόν, του ουσιαστικού του περιεχομένου, κάθε κράτος είναι δικτατορία και αυτό πέρα από τη μορφή του, δηλαδή ακόμα και κοινοβουλευτισμό να έχουμε και προεδρευόμενη δημοκρατία ή ο,τιδήποτε άλλο, η ουσία [όλων των παραπάνω μορφών Κράτους] είναι δικτατορία. Η οποία μετατρέπεται και τύποις σε δικτατορία ορισμένες φορές. Τώρα, ειδικά με τον Σοσιαλισμό τι συμβαίνει; Ο όρος χρησιμοποιείται ως </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">Δικτατορία του Προλεταριάτου</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> για να δείξει αυτήν την πτυχή του πράγματος- η οποία όμως δεν είναι μοναδική αυτού του κράτους- που είναι η δικτατορία πάνω στην αστική τάξη, η οποία όμως πια δεν υπάρχει ως τέτοια, τής έχεις πάρει τα μέσα παραγωγής. Για αυτό και οι κλασσικοί λένε κάπου ότι αυτό, δηλαδή η εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, που στην αρχή έχει την μορφή της κρατικοποίησης, είναι και η τελευταία πράξη του κράτους ως κράτος καθαυτό. Υπό ποια έννοια; Από την στιγμή που έχει εξαφανιστεί η αστική τάξη ως τέτοια, το προλεταριάτο σε απεύθυνση προς την αστική τάξη έχει να κάμει δικτατορία μεν, αλλά μια δικτατορία της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού, η οποία είναι εργάτες-προλετάριοι απάνω σε μια ισχνή μειοψηφία. Άρα ουσιαστικά δεν μπορούμε να μιλάμε για δικτατορία. Για αυτό και εξηγώ γιατί ο Μαρξ την χρησιμοποιεί πολύ λίγες φορές [την έννοια </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">Δικτατορία του Προλεταριάτου</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">]. Από την άλλη, αυτή η δικτατορία, αυτό το κράτος, ονόματι </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">Δικτατορία του Προλεταριάτου</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">, έχει μια απεύθυνση στην εργατική τάξη. Γιατί; Διότι στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορεί απευθείας η εργατική τάξη να αυτοδιαχειριστεί ή δεν μπορούμε απευθείας να πάμε σε αυτό που είναι ο κομμουνισμός, δηλαδή στο ότι ο καθένας να αμείβετε ανάλογα με τις ανάγκες του, ή από άλλη οπτική γωνία να εφαρμοστεί… να γίνει κυρίαρχη η ελεύθερη δραστηριότητα ως αυτοσκοπός [κι αυτό] για μια σειρά λόγους, όπως η καθυστέρηση των υλικών παραγωγικών δυνάμεων, η καθυστέρηση στο επίπεδο της κοινωνικοποίησης, οι συνήθειες του παρελθόντος, τα ήθη, τα έθιμα κ.τ.λ.- δεν μπορούμε να πάμε εκεί, άρα χρειάζεται για να εφαρμοστεί η αρχή </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">στον καθένα ανάλογα με την εργασία του</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">, που είναι στην πραγματικότητα ίσο δίκαιο, δηλαδή </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">δίκαιο της ανισότητας</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> όπως το λέει ο Μαρξ, δηλαδή στην ουσία αστικό δίκαιο από μία άποψη, για να εφαρμοστεί [λοιπόν] αυτό, χρειάζεται το Κράτος. Χρειάζεται το Κράτος για να τηρεί αυτήν την αρχή. Εδώ όμως έχουμε μια απεύθυνση προς την εργατική τάξη. Και υπάρχει η αντίφαση: </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">Δικτατορία του Προλεταριάτου</span><span lang="EL" style="font-size: small;">" </span><span lang="EL" style="font-size: small;">πάνω στο προλεταριάτο; Που κινδυνεύει να γίνει δικτατορία του Κόμματος, δικτατορία της ηγεσίας του Κόμματος ή δικτατορία ενός ανθρώπου. Αυτή η δεύτερη απεύθυνση είναι και που εκτραχηλίνθηκε στη Σοβιετική Ένωση και είχαμε να κάνουμε πιά όχι με λαϊκή εξουσία, αλλά με δικτατορία μιας καθοδήγησης και δη του Στάλιν για μια περίοδο και για άλλη περίοδο [είχαμε να κάνουμε με δικτατορία] της νομεκλατούρας και της γραφειοκρατίας ενάντια στον υπόλοιπο πληθυσμό. Αυτό νομίζω είναι που δημιούργησε και τις βασικές εντάσεις. Αυτή αν θέλεις η εκτροπή, αυτή η πτυχή της </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">Δικτατορίας του Προλεταριάτου</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">. Δεν είχε κανείς αντίρρηση ως προς την [παρακάτω] πτυχή ότι [δηλαδή] χρειαζότανε καταστολή, καταπίεση ενάντια στην αστική τάξη. Εκεί που άρχισαν να υπάρχουνε, και θεμιτές κατά την αντίληψη μου αντιρρήσεις, ήταν όταν υπήρξε εκτροπή ενός κράτους λαϊκού, εργατικού σε μια δικτατορία ενάντια στην εργατική τάξη και συνεπώς μετατροπή αν θέλεις του σοσιαλισμού σε έναν γραφειοκρατικό μηχανισμό.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span lang="EL" style="font-size: small;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL"><span style="color: red;">Ελευθεριακός:</span> </span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">Μάλιστα. Επειδή λέγαμε για τη </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">Δικτατορία του Προλεταριάτου</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">, εσείς πιστεύετε ότι υπάρχει προλεταριάτο σήμερα κι αν υπάρχει από πού είναι οι πηγές του, ποιά κομμάτια το απαρτίζουν;</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Πιστεύω που [ότι] υπάρχει εργατική τάξη και ότι επιβεβαιώνεται ο Μαρξ, ιδιαίτερα σήμερα είναι αν θέλεις εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίον επιβεβαιώνεται από την άποψη ποια; Ότι ο Μαρξ μιλούσε για μία τάση της κοινωνίας προς τον διπολισμό.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης: </span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">Δηλαδή από τη μεριά όλο και περισσότεροι φτωχοί, όλο και λιγότεροι πλούσιοι για να το πω έτσι σχηματικά. Αυτό σήμερα, κάτω από την κρίση, το βλέπουμε. Μια σειρά μικρομεσαία στρώματα, που ονειρευόντανε να γίνουν αστοί, όχι μόνο δεν έγιναν αστοί…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι, σωστά.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">… </span><span lang="EL" style="font-size: small;">αλλά προλεταριοποιούνται και το προλεταριάτο γίνεται ακόμα πιο φτωχό. Και μάλιστα η προλεταριοποίηση είναι και προς τα κάτω, [δηλαδή] επιβεβαιώνεται και πάλι ο Μαρξ. Είχα γράψει εδώ και πέντε χρόνια ένα αρθράκι </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">Οδεύουμε προς κινέζικα μεροκάματα</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> και δυστυχώς επιβεβαιώνομαι. Επιβεβαιώνεται με μια βαρβαρότητα, που μεταξύ άλλων οδηγεί το προλεταριάτο σε όλο και χειρότερη κατάσταση. Άρα αυτός ο διπολισμός, από τη μια μεριά όλο και λιγότεροι μεγαλοαστοί με όλο και περισσότερο πλούτο, όλο και μεγαλύτερες μάζες προλεταρίων, επιβεβαιώνεται. Αυτό που άλλαξε είναι η σύνθεση του προλεταριάτου. Δεν έχουμε δηλαδή μόνον, ούτε κυρίως, ίσως σε ορισμένες χώρες, το καθαυτό βιομηχανικό προλεταριάτο, αλλά έχουμε ένα πνευματικό προλεταριάτο, ένα προλεταριάτο πιό αν θέλεις πολυποίκιλο από ό,τι την περίοδο της εκδήλωσης της Βιομηχανικής Επανάστασης, το οποίο θα πρέπει να μελετηθεί, το οποίο όμως κατά τη γνώμη μου παραμένει ο βασικός εν δυνάμει φορέας επαναστατικής συνείδησης στη σημερινή κοινωνία.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Μάλιστα. Ήθελα να ρωτήσω και κάτι άλλο, που έχει να κάνει με το προλεταριάτο. Εγώ έτσι όπως το βλέπω προσωπικά στη σημερινή εποχή το λούμπεν στοιχείο μάλλον παγκοσμίως αυξάνεται. Δηλαδή, αυτοί που είναι προλετάριοι πέφτουν στο λούμπεν κι επειδή…</span><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Πρόσεχε μην… συγνώμη που σε διακόπτω…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">… αλλά μην θεωρούμε σήμερα τον άνεργο λούμπεν στοιχείο.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Όχι, όχι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Λέω…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> <b> </b>Το λούμπεν στοιχείο είναι το περιθωριακό στοιχείο, είναι ένα στοιχείο το οποίο φεύγει από την παραγωγή και περνάει στην περιφέρεια και δεν είναι μόνον… δεν προέρχεται μόνον από το προλεταριάτο. Υπό αυτήν την έννοια τα περιθωριοποιημένα τμήματα της κοινωνίας, ναι μεν μπορεί να αυξάνονται, αλλά κάτω από τις παρούσες συνθήκες νομίζω ότι περιθωριοποιείται και το ίδιο το προλεταριάτο. Απόδειξη είναι το τί συμβαίνει σήμερα.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> <b> </b>Άρα η σχέση λούμπεν με καθαυτό προλεταριάτο είναι πια οριακή.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΠρώτο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Μάλιστα. Θα σας κάνω τώρα μια… μάλλον είναι περίεργη ερώτηση! Είναι λίγο ταξιδιωτική: Ότι αν παρομοιάσουμε την αταξική κοινωνία με ταξιδιωτικό προορισμό, ας πούμε τη Θεσσαλονίκη, είναι προτιμότερο να πάμε με αυτοκίνητο ή να πάρουμε αεροπλάνο; Τι κινδύνους έχει το ένα, τι κινδύνους μπορεί να έχει το άλλο;</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΠρώτο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Θα σου απαντήσω με το σκεπτικό του Γκράμσι, του οποίου είναι ευκαιρία να πω ότι κυκλοφόρησε τώρα ένα βιβλιαράκι </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">Οι θέσεις της Λυών</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">, είναι ένα βιβλίο που βγήκε από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο…</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Ναι.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">…<b> </b>κ</span><span lang="EL" style="font-size: small;">αι μιλάει για το πώς θα πρέπει να είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα, και είναι αρκετά επίκαιρο κατά τη γνώμη μου. Λοιπόν, τί έλεγε ο Γκράμσι; Διαχωρίζοντας την Ανατολή από τη Δύση και τη Ρωσία από τις Δυτικές χώρες, ότι εδώ θα πρέπει να εφαρμοστεί ο πόλεμος θέσεων, δηλαδή, πρόσεχε: όχι κανένας ρεφορμισμός…</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Ναι.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">…<b> </b>ο</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> οποίος [ο πόλεμος θέσεων] θα οδηγήσει στην επανάσταση, αν θέλεις να πούμε ότι το γρήγορο είναι το αεροπλάνο. Αλλά να πηγαίνουμε σταθμό-σταθμό. Να κατακτήσουμε δηλαδή τη Λαμία, να κατακτήσουμε τη Λάρισα, να κατακτήσουμε παραπάνω, για να φτάσουμε ως τη Θεσσαλονίκη… μέσα από μάχες. Γιατί αυτό; Διότι όσο αναπτύσσεται ο Καπιταλισμός, πέρα όλων των άλλων αρνητικών που έχει, [όπως] πολέμους, οικολογική καταστροφή, εκμετάλλευση, κάνει και κάτι άλλο: Αλλοτριώνει, αποξενώνει τους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένης της εργατικής τάξης. Με αυτό το δεδομένο λοιπόν και η εργατική τάξη αντί να ζητάει την ανατροπή του συστήματος, αν και εν δυνάμει επαναστατική, ενσωματώνεται σε αυτό και ζητάει την καλυτέρευση των συνθηκών ζωής της στα πλαίσιά του. Για να μπορέσει να ανατραπεί αυτό, για να μπορέσει να ανατραπεί η ιδεολογική ηγεμόνευση της αστικής τάξης, της κυρίαρχης ιδεολογίας με άλλα λόγια και να μπορέσει η εργατική-επαναστατική ιδεολογία να αγκαλιάσει ευρύτερες μάζες, χρειάζεται να δίνεται μία μάχη από καλύτερες θέσεις. Εδώ- για να επανέλθω σε μια προηγούμενη ερώτησή σου- εντάσσεται και η αναγκαιότητα ενός μετώπου…</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Ναι.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">…<b> </b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">ριζοσπαστικού, αντικαπιταλιστικού της Αριστεράς- στο βαθμό που η εργατική τάξη, ενώ είναι ώριμες οι αντικειμενικές συνθήκες, δεν είναι η ίδια ώριμη- για να βοηθήσει [το Μέτωπο] να κατακτηθεί αυτή η ηγεμονία. Άρα θα έλεγα από μια άποψη καλύτερα με τρένο.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Μάλιστα, ωραία. Για να επιστρέψουμε λίγο στον Μαρξ και τον Μπακούνιν τώρα, αλλά να τους φέρουμε λίγο στη σύγχρονη εποχή. Εσείς ποιά πιστεύετε πως θα ήταν η γνώμη τους για το λεγόμενο κίνημα των πλατειών;</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Αντιφατική του Μπακούνιν υπό ποια έννοια; Ότι ενώ φαινόταν να στηρίζει το αυθόρμητο, από τη μία μεριά στην πράξη ο ίδιος έστηνε οργανώσεις και μάλιστα κλιμακωτές και πολύ ωραίες: την πολύ στενή, τον μπροστινό πυρήνα, την ευρύτερη, την άλλη την πιο δημοκρατική για να χωρέσουνε κι άλλες δυνάμεις, για να μπορέσει να ελέγξει τη Διεθνή και άρα υπάρχει μια αντίθεση ανάμεσα στη θεωρία του και την πράξη που ακολουθούσε. Δηλαδή ζήτω το αυθόρμητο αλλά… φτιάχνω και τις οργανώσεις μου. Από τη άλλη, στο ίδιο του το θεωρητικό έργο υπάρχουν σημεία που αναφέρει ότι »δέκα ηγέτες δικοί μας μέσα στο κίνημα μπορούνε να πάνε στην πλατεία και να τη κατακτήσουνε«.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Ναι.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης: </span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">Συνεπώς, υπάρχει αυτή η αντιφατικότητα. Δηλαδή, θα έλεγα ότι ο Μπακούνιν απέναντι στο κίνημα της πλατείας θα το χειροκροτούσε δημόσια και θα έλεγε »α τι ωραία από μόνο του θα κάμει τα πάντα«, αλλά από πίσω θα πήγαινε να το χαλιναγωγήσει, όπως έκανε και με τη Διεθνή.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: small;">Ο Μαρξ, όπως φάνηκε και από την κριτική που άσκησε στην αποτυχία της </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">Κομμούνας</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">, ίσως να έδινε μεγαλύτερη βαρύτητα από ό,τι σε αυτό το αυθόρμητο κίνημα, στην αναγκαιότητα καθοδήγησης του, ή στην αναγκαιότητα για να το πω ακριβέστερα και πάλι με γκραμσιανούς όρους ηγεμόνευσής του από ένα Κομμουνιστικό Κόμμα.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Μάλιστα. Ήθελα να…</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Βέβαια… συγνώμη που σε διακόπτω…</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Ναι, ναι, συνεχίστε.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">…<b> </b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">δυστυχώς, το δεύτερο, [δηλαδή] αυτή η αντίληψη του Μαρξ δεν έγινε εδώ. Δηλαδή το Κομμουνιστικό κόμμα, για να μην πω ότι είδε την πλατεία εχθρικά, αν μη τι άλλο την σνόμπαρε. Δεν λειτούργησε Μαρξιστικά.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Μάλιστα. Για να επανέλθω με αφορμή ένα προηγούμενο ερώτημα, έχω… δεν έχω πειστεί αλλά το σκέφτομαι πολύ συχνά ότι… μού φαίνεται, ότι οι υπαρκτές διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στα δύο κυρίαρχα ρεύματα σκέψης, στο μυαλό μου φαίνεται σαν να έχουν δημιουργήσει ένα αυτόνομο, ένα πρόβλημα που πηγάζει από μόνο του κι έχει… σαν κάποιος άνθρωπος, δύο άνθρωποι μάλλον που συμφωνούν πάρα πολύ, να έχουν το ίδιο ψυχολογικό πρόβλημα, να μην παραδέχονται ότι τελικά συμφωνούν, να μην ξέρουν καλά-καλά γιατί συμφωνούν… γιατί διαφωνούν μάλλον κι αυτό το πράγμα να αναπαράγεται συνέχεια. Κι εγώ έχω αυτήν την αίσθηση ότι [αυτό] υπάρχει μέσα στην Αριστερά, ότι… σαν να υπάρχει ένα έντονο ψυχολογικό υπόβαθρο, που την οδηγεί στο να αναπαράγει τη διαφωνία, εκτός από τις υπαρκτές διαφωνίες, που υπάρχουν έτσι κι αλλιώς. Εσείς πιστεύετε ότι μπορεί να υπάρχει κάτι τέτοιο;</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ξέρεις τι; Θα είμαι πολύ… έχω και την εξής αν θέλεις θετική για τις διαφωνίες της Αριστεράς ερμηνεία. Ανάμεσα στις συνιστώσες της Αριστεράς δεν υπάρχει το συνεκτικό στοιχείο της πουτάνας της εξουσίας. Κυριολεκτώ.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Δηλαδή το ΠΑ.ΣΟ.Κ. σήμερα ή η Νέα Δημοκρατία χθες και αύριο, που υποθέτει ότι θα πάρει την εξουσία… μακριά από εμάς… και για τούς δύο βέβαια έτσι;…</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Ναι.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">… και για την πράσινη δεξιά και για την μπλε, έχουνε κάτι που τους ενώνει: είναι το κοινό ταξικό συμφέρον, το οποίο εκφράζουνε και είναι ένα απτό, πραγματικό συμφέρον.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Σωστό.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Κι αυτό,<b> </b>τους ενώνει. Τρώγονται και μετά κλάκ ενώνονται, γιατί εδώ σου λέει έχουμε να χάσουμε συγκεκριμένα πράγματα.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Εμάς τι μας ενώνει;</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Η Αριστερά δεν έχει τέτοιο πράγμα ούσα αντιπολίτευση. Και μάλιστα σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες, όπως αντιστάσεις και τέτοια… να χάσει έχει…</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">…<b> </b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">κάποιος… όχι να κερδίσει, τουλάχιστον από άποψη υλική…</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: small;"><b style="color: red;">Ελευθεριακός:</b><span style="color: red;"> </span>Ναι...</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">… χ</span><span lang="EL" style="font-size: small;">ρηματική κτλ. Αυτό λοιπόν επιτρέπει– κατά τη γνώμη μου, προσπαθώντας κι εγώ να ερμηνεύσω αυτά τα φαινόμενα- επιτρέπει πιο εύκολα την ανάδειξη αν θέλεις της ιδεολογικής διαφωνίας, γιατί η αριστερή στάση είναι πιο έντιμη. Άρα αφήνει να εκδηλωθεί αυτή η πτυχή του πράγματος, αυτή η… αυτό το εσώψυχο συναίσθημα. Από την άλλη είναι αυτό που σου είπα πριν, [δηλαδή] ότι μικρές κοινότητες έχουν μετατραπεί σε αυτοσκοπό ενώ θα έπρεπε να είναι μέσο και ανάγεται σε κυρίαρχο πρόβλημα η διατήρησή τους, η αυτοδιατήρησή τους. Σε αυτό, στα μεγάλα κομμουνιστικά κόμματα σημαντικό ρόλο παίζει και το γεγονός της μονιμοποίησης…</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Της ηγεσίας.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΜεσαίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="ListParagraph1CxSpΤελευταίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">… </span><span lang="EL" style="font-size: small;">των επαγγελματικών στελεχών τους τα οποία μετατρέπονται σε γραφειοκράτες, που πρώτα από όλα κοιτάνε να διατηρήσουν τη θέση τους και δευτερευόντως να εξυπηρετήσουν τον στόχο. Είχα γράψει ένα κακό άρθρο, που έλεγα </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">Η κρυφή γοητεία της Αριστερής Αντιπολίτευσης</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">. Δηλαδή, ακόμα και η θέση της Αριστερής Αντιπολίτευσης πολλές φορές βολεύει. Είναι ένα κεκτημένο, έχω ένα κοινωνικό κύρος, έχω ένα κύρος λόγω της γραφειοκρατικής μου θέσης κι όχι λόγω της ικανότητάς ή της επαναστατικότητάς μου, [αλλά μόνο] επειδή είμαι γραμματέας ή μέλος του πολιτικού γραφείου, μέλος της κεντρικής επιτροπής ή καθοδηγητής στη νεολαία. Είναι κάτι κι αυτό και προκειμένου να ρισκάρω, για να αλλάξει η κοινωνία, να χάσω κι αυτό που έχω, ας κρατήσω αυτό που έχω. Συχνά δυστυχώς λειτουργεί έτσι. Ένα μέσο για να αποφευχθεί αυτό νομίζω ότι είναι η εναλλαγή των επαγγελματικών στελεχών και των Κομμάτων, πράγμα που και η «Κομμούνα» έκανε πράξη και ο Λένιν το πρότεινε για τη Σοβιετική ηγεσία κτλ και το οποίο δεν εφαρμόστηκε ποτέ στη Σοβιετική Ένωση.</span></div><div class="ListParagraph1CxSpΤελευταίο" style="font-family: inherit; line-height: normal; margin-left: 0cm;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Μάλιστα. Θέλω τώρα να σας κάνω μια ερώτηση για τον… δεν είναι για τον Θουκυδίδη, αλλά<b> </b>ο Θουκυδίδης είχε γράψει κάπου στην ιστορία του για τον Πελοποννησιακό, ότι »οι περισσότεροι άνθρωποι είναι απρόθυμοι να αναζητήσουν την αλήθεια και μάλλον τρέπονται προς ό,τι βρίσκουν έτοιμο, δεν θέλουν να ψάξουν«. Για εσάς, ποια είναι κατά τη γνώμη σας η αλήθεια που θα έπρεπε να αναζητήσουν σήμερα οι άνθρωποι; Πού πρέπει να στραφούν, προς τα πού;</span><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Τώρα μού θέτεις πολύ σημαντικά… έτσι… υπαρξιοθεωρητικά προβλήματα στα οποία δεν είμαι έτοιμος να σου απαντήσω. Πιστεύω όμως ότι ο Θουκυδίδης είχε απόλυτο δίκιο από την άποψη ποιά; Ότι είναι πάρα πολύ ισχυρή η δύναμη της συνήθειας. Δεν είναι δηλαδή άρνηση του ανθρώπου να αναζητήσει την αλήθεια, αλλά το υπάρχον απέναντι στο δέον λειτουργεί με ένα τρόπο, που σε κάνει να πιστεύεις ότι είναι και το μόνο που μπορεί να υπάρξει, δηλαδή ποιό είναι το λάθος ως προς αυτό; Το λάθος είναι ότι οι άνθρωποι θεωρούν ότι δεν μπορεί να υπάρξει κάτι πέρα από το υπάρχον γιατί αυτό ζούνε.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Σωστά.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Θα σου δώσω ένα παράδειγμα για το Κράτος. Εγώ είμαι υπέρ μιας Ακρατικής κοινωνίας και πιστεύω ότι αυτό είναι η αλήθεια κι αυτό…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι ενώ το Κράτος τούς καταστέλλει, τούς πηδάει κτλ θεωρούν, ότι δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία [χωρίς Κράτος]; Διότι καταρχήν ζήσανε μια ζωή με Κράτος, δεν έχουνε δει άλλο πράγμα. Κατά δεύτερον είναι η μόνη μορφή οργάνωσης της κοινωνίας, που φαντάζονται ότι μπορεί να υπάρξει…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Σωστό.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">… </span><span lang="EL" style="font-size: small;">γιατί αυτό βλέπουνε. Άρα, γιατί να αναζητήσουνε κάποια άλλη αλήθεια; Παραμένουνε σε αυτό που υπάρχει. Και γιατί είναι λάθος αυτή η αντίληψη; Διότι τελικά, αν το καλοσκεφτούμε, πριν προϋπάρξει κάτι στην πραγματικότητα…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Δεν υπήρξε ποτέ.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">… δεν υπήρξε ποτέ.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Σωστά.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Φαντάσου για παράδειγμα, όταν έγραφε ο Ιούλιος Βερν το </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">Γύρο του κόσμου σε 80 μέρες</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> τον περνούσαν για τρελό. Σήμερα, αν κάτσεις και πεις ότι ο γύρος του κόσμου θα γίνει σε 80 μέρες θα σου πούνε </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">αγόρι μου είσαι πολύ πίσω, μπορεί να γίνει σε δύο ώρες ή σε ορισμένες ώρες…</span><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Σωστά.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">…</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> με ένα υπερσύγχρονο αεροπλάνο</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">. Το ίδιο πράγμα έγινε στις φυσικές επιστήμες, το ίδιο πράγμα… ή ξέρω ΄γω ο ήλιος γυρίζει πάνω από τη γη, όταν ο άλλος είπε </span><span lang="EL" style="font-size: small;">»</span><span lang="EL" style="font-size: small;">όχι, η γη γυρίζει γύρω από τον ήλιο</span><span lang="EL" style="font-size: small;">«</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> τον έβγαλαν για τρελό… έτσι;…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Σωστά.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">…</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> τον ερίξαν στην πυρά. Άρα, είναι βαθιά συντηρητική αντίληψη το ότι αυτό που υπάρχει είναι το σωστό κι είναι η αλήθεια, από την άλλη όμως είναι θεμιτή, είναι ερμηνεύσιμη, από την άποψη ότι ο άλλος σου λέει </span><span lang="EL" style="font-size: small;">»</span><span lang="EL" style="font-size: small;">μα..δε… τίποτα άλλο</span><span lang="EL" style="font-size: small;">«</span><span lang="EL" style="font-size: small;">». Κατά την αντίληψή μου η αλήθεια βρίσκεται στην Ουτοπία, υπό την έννοια όχι του ανέφικτου, [αλλά] υπό την έννοια του "ού-τόπος", δηλαδή του μη υπάρχοντος. Η ιστορία όλη, και στις φυσικές επιστήμες και στις κοινωνικές επιστήμες, προχώρησε και θα προχωρεί με βάση τον </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">ού-τόπο</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">, το μη υπάρχον. Είναι βέβαιο, ότι αυτό που έχουμε σήμερα- κι εδώ δεν μπαίνω σε κανέναν μαρξιστικό ντετερμινισμό- δεν θα υπάρχει αύριο…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Ναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">… κ</span><span lang="EL" style="font-size: small;">ι ότι ο Καπιταλισμός δεν είναι αιώνιος. Θα οδηγηθούμε στην Βαρβαρότητα; Δεν ξέρω.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Πάντως θα υπάρχει μια αλλαγή.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Θα υπάρχει κάτι άλλο και νομίζω ότι είμαστε σε μια περίοδο που είμαστε κοντά σε αυτήν την αλλαγή. Το ποιά θα είναι δεν μπορώ να ξέρω…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Μάλιστα.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">…</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> άλλο το τί ελπίζω και ποιά θα ήθελα να είναι.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ναι… τώρα μάλλον φτάσαμε προς το τέλος, έχω να σας κάνω δύο ερωτήσεις. Η μία είναι προσωπική…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ελπίζω όχι για τίποτα… κανέναν άλλο λόγο, γιατί αρχίζει και κόβεται η φωνή λόγω προβλήματος… είναι πολύ ωραία και ευχάριστη η συζήτηση και πολύ καλές οι ερωτήσεις αλλά…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Όχι, όχι, δύο ακόμα έχουμε.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Πάμε.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Σας είχα παρακολουθήσει πριν αρκετά χρόνια σε μια συζήτηση στο </span><span lang="EN-GB" style="font-size: small;">Nosotros</span><span lang="EL" style="font-size: small;">, γνωρίζω πως έχετε συμπορευτεί με το ΚΚΕ και το Ν.Α.Ρ., έχετε υποστηρίξει την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Αν ερχόταν κάποιος άνθρωπος και σας ρωτούσε- τα ήξερε όλα αυτά- και σας έλεγε: </span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;">Ρε Ρούση εσύ τελικά τί είσαι, Μαρξιστής ή Αναρχικός;</span><span lang="EL" style="font-size: small;">"</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> τι θα του λέγατε; Είστε κάτι; Νιώθετε ότι είστε κάτι;</span><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Καταρχήν για να ξεκινήσουμε, επειδή πολλές φορές και σε </span><span lang="EN-GB" style="font-size: small;">blog</span><span lang="EL" style="font-size: small;"> και σε τέτοια, μου έχουνε πει ότι κάνω κωλοτούμπες… αυτά που είπες είναι σωστά. Ξεκίνησα από νεαρό παιδί, από τα δεκαεφτά μου, να είμαι στο Κ.Κ.Ε. μέχρι το ’89, όπου έφυγα διαφωνώντας με τον Συνασπισμό έτσι όπως έγινε τότε με την ίδρυσή του και συνέχεια με την κυβέρνηση Τζαννετάκη, για ένα διάστημα ήμουνα στο Ν.Α.Ρ., συνεργάστηκα στη συνέχεια με το Κ.Κ.Ε. σε μια περίοδο πριν την Σταλινική στροφή του 17^ου Συνεδρίου και τον τραγικό Σεχταρισμό που το διέπει σήμερα και θεώρησα θετικό [γεγονός] την συγκρότηση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. από το Ν.Α.Ρ. Όταν έφυγα από το Κ.Κ.Ε. ξέχασα να πω, ότι είχα πάει στο ΝΑΡ για δύο χρόνια και από τότε είμαι ανένταχτος αριστερός. Αυτό όμως που υπάρχει σε όλα αυτά, πέρα από την κωλοτούμπα την οποία θεωρούν, είναι ότι παρέμεινα εν πάση περιπτώσει από την ίδια μεριά του οδοφράγματος, δεν πέρασα στην άλλη. Και για με αυτό είναι το κριτήριο. Κι αν θέλεις, για αυτό σε σχέση με άλλους συντρόφους μου συμπαθώ ιδιαίτερα το Αναρχικό ρεύμα και τους Αναρχικούς, γιατί θεωρώ ότι κι αυτό είναι από τούτη τη μεριά του οδοφράγματος. Και για αυτό όταν δίνονται μάχες Αναρχικών με την εξουσία είμαι πάντα με τους Αναρχικούς και θα είμαι πάντα με τους Αναρχικούς. Κατά τα άλλα, αν μου βάλεις να συγκρίνω αν είμαι Αναρχικός ή Κομμουνιστής, θα σου έλεγα ως προς το στόχο μου είμαι Αναρχοκομμουνιστής, ως προς τα μέσα…</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός: </span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">Είστε Μαρξιστής.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;">… είμαι Μαρξιστής.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Μάλιστα. Η τελευταία ερώτηση έχει να κάνει με το τί σας οδήγησε να γράψετε αυτό το βιβλίο. Βλέπατε κάτι έξω; Ότι ο κόσμος ο ανήκων στην Αριστερά στην Σύνολη, δεν μπορεί να συνεννοηθεί; Το είχατε χρόνια στο μυαλό σας ως ένα θεωρητικό πρόβλημα, γιατί αυτοί οι δύο δεν μπόρεσαν τελικά να συνεννοηθούν;</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Όχι τίποτα από αυτά.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"><span style="color: red;"> </span>Τι σας οδήγησε;</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Με οδήγησε η αναγκαιότητα ο Μαρξισμός να αντλεί από όλα τα ρεύματα και δει από τα αριστερά… και συγκεκριμένα από το αναρχικό ρεύμα και τη σκέψη του Μπακούνιν ό,τι περισσότερο μπορεί ένα, και δεύτερον μία απέχθεια δογματική που υπάρχει ανάμεσα… απέναντι στο <b>–(Αριστερό) +(*<span style="color: black;">Αναρχικό</span>*)</b> ρεύμα από σεχταριστικές δυνάμεις και από δυνάμεις τις [οι] οποίες είναι πολύ πιο μακριά από με από ό,τι ο Αναρχισμός, όπως [είναι] ο Σταλινισμός.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Μάλιστα. Λοιπόν, σας ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Εγώ σε ευχαριστώ, γιατί ήτανε πραγματικά πολύ εύστοχες οι ερωτήσεις και αν μη τι άλλο δείχνουν, ότι έχεις μελετήσει σοβαρά το βιβλίο και θέλω να πω και δημόσια, ότι η δεύτερή του έκδοση που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες, οφείλει τις περισσότερες βελτιώσεις της σε δικές σου παρατηρήσεις.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><b style="color: red;"><span lang="EL">Ελευθεριακός:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small;"> Ευχαριστώ πολύ, να είστε καλά.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: inherit; line-height: normal;"><span style="font-size: small;"><br /></span></div><div style="font-family: inherit;"><span style="font-size: small;"><b><span lang="EL" style="line-height: 200%;">Ρούσης:</span></b></span><span lang="EL" style="font-size: small; line-height: 200%;"> Εγώ σε ευχαριστώ.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-5252869669650627904?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-53981050112940299672011-09-06T19:26:00.008+01:002012-02-09T14:05:51.384Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-GA87FBBwsLE/TmZl323Gn4I/AAAAAAAABWs/HpQc_FkCpkk/s1600/bakunin-marx.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5649314792876711810" src="http://2.bp.blogspot.com/-GA87FBBwsLE/TmZl323Gn4I/AAAAAAAABWs/HpQc_FkCpkk/s400/bakunin-marx.jpg" style="cursor: hand; cursor: pointer; display: block; height: 251px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><span lang="EL" style="font-weight: bold;"><br /><br /><span style="color: red;">Α ρε σύντροφε… πώς την πατήσαμε έτσι!</span></span><br /><span lang="EL" style="font-weight: bold;"><span style="color: red;">&nbsp;</span></span><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Τι εννοείς;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Μπορείς να με ακούσεις ή κανονίζεις πάλι εξεγέρσεις;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Όχι ρε… σε ακούω. </span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Που λες, την πατήσαμε άσχημα ρε Μιχάλη!</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Γιατί, τι πάθαμε; Ααααααααααα, να σου πω! Άρχισες πάλι;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Μα είναι να μην αρχίσω! Εμείς που τόσα λέγαμε για το Θεό και να’ μαστε εδώ μέσα τώρα κλεισμένοι.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Έλα μωρέ, δεν είναι και τόσο άσχημα. Ωραίο περιβάλλον έχει, δροσιά όλη την ημέρα, καλά είναι, μην παραπονιόμαστε κιόλας. </span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Αλήθεια; Για αυτό κάθε μέρα αρχίζεις από το πρωί να κατεβάζεις τα θεία και την πληρώνω κι εγώ που κάνω παρέα μαζί σου;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Ε, μη κάνεις τότε.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Αυτό είναι το θέμα; Βλέπει κι η Τζένη ότι ο Μεγάλος με τιμωρεί επειδή κάνουμε παρέα κι έχω το βράδυ κρεβατομουρμούρα.</span><br /><a name='more'></a></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Δεν αλλάζουν με τίποτα οι γυναίκες τελικά. Μετά από τόσα χρόνια και σε μουρμουράει;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Δεν τα ξέρεις τώρα;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Ε ρε γαμώτο! Συγνώμη ρε φίλε. Από εδώ και πέρα θα προσπαθήσω να συγκρατούμαι.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Καλά, το έχω ξανακούσει αυτό. Για να επανέλθουμε όμως στο θέμα μας: Με ποιόν να κάνω παρέα αν δεν κάνω με εσένα, με τον Χίτλερ;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Γιατί όχι; Δεν είναι και τόσο κακός… τώρα τουλάχιστον. Μόνο όταν τον κερδίζω καμιά φορά στο σκάκι τσαντίζεται τόσο πολύ που μου το φέρνει στο κεφάλι. </span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Γι' αυτό σε βλέπω συχνά και με διαφορετικά καρούμπαλα;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Ναι ρε. "Δεν δέχομαι να κερδίζεις εμένα τον Στρατάρχη, εσύ, ένας τιποτένιος, ένας Μπολσεβίκος" μου είπε μια φορά. Την έχει ψωνίσει ο τύπος. Και να ‘μουνα και Μπολσεβίκος πάει στο διάολο…</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Έλα λίγο πιο κοντά να μην μας ακούνε… </span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Τι τρέχει;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Θέλω να σου πω κάτι.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Και γιατί τόση μυστικότητα;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Τον Χίτλερ...</span></div><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Ε τί;</span></div><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Έκανα μια απόπειρα να τον γνωρίσω, αλλά δεν ήθελε να με δει ούτε ζωγραφιστό. Αμ δηλαδή έκλεψε τον Σοσιαλισμό και τον έκανε Εθνικό, αμ δεν μου μιλάει κιόλας.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Τι ψάχνεις τώρα, τα ίδια δεν είχες και με τον Ιωσήφ;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Μην μου τον θυμίζεις αυτόν γιατί μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Άστον αυτόν. Αυτόν δεν ήθελα να τον γνωρίσω εγώ και εκείνος με κυνηγούσε, ώσπου τελικά βαρέθηκε και ευτυχώς με άφησε ήσυχο... ο κολλιτσίδας. </span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Εντάξει, ηρέμησε μην πάθεις τίποτα. Πάντως μην ξεχνάς πως είσαι και Εβραίος κι έτσι ο Χίτλερ έχει δύο λόγους να μην θέλει να σε κάνει παρέα. Ρε ‘συ… εδώ δεν δέχεται να δει τον Θεό, που στο κάτω-κάτω είναι και δικό του το σπίτι, εσένα θα συναντήσει;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Και γιατί δεν δέχεται;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Είναι Εβραίος λέει. </span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL"><span style="color: red;">Έχεις δίκιο, δεν τον είχα σκεφτεί ποτέ έτσι</span>.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Μα σκεφτόσουν και ποτέ λογικά;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Δεν κατάλαβα τι εννοείς.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Έλα, έλα, μην αρχίσουμε πάλι την ίδια κουβέντα.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Όχι, να την αρχίσουμε, να την αρχίσουμε χίλιες φορές.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Άστο ρε Κάρολε. Δεν βαρέθηκες;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Ναι βαρέθηκα, αλλά δεν μπορώ να κάνω πίσω όταν με λες παράλογο.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Μα κάτσε ρε σύντροφε, είναι λογικό να λες πως ανακάλυψες τους νόμους της ανθρώπινης ιστορίας παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Και γιατί όχι; Το απέδειξα αυτό.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Τίποτα δεν απέδειξες. Πόσες φορές πρέπει να σου πω πως η ανθρώπινη ιστορία είναι ρευστή, πως δεν είναι φυσικό φαινόμενο για να έχει νόμους, πως σε πολλές περιπτώσεις το εποικοδόμημα είναι πιο σημαντικό από το οικοδόμημα;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Δηλαδή τι λές τώρα; Πως δεν υπάρχουν τάξεις, παραγωγικές σχέσεις και δομές, οικοδόμημα και εποικοδόμημα, αξία και υπεραξία; Αυτό λες;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Όχι, δεν λέω αυτό. Γιατί κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις; Λέω ότι όλα αυτά υπάρχουν και είμαι από τους πρώτους που θαύμασα τις ανακαλύψεις σου, όμως όλα αυτά δεν είναι νόμοι, υπάρχουν κι άλλες πλευρές της ανθρώπινης ζωής. Ναι μεν ισχύουν για όλες τις κοινωνίες και για όλες τις ιστορικές περιόδους αλλά ρε φίλε, δεν είναι το παν. Δεν είδες τι πάθαμε κι οι δυο μας με το Θεό; </span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Σε αυτό έχεις δίκιο, τι να πω; Όμως στα άλλα δεν έχεις.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Κακά τα ψέματα. Προσπαθήσαμε κι οι δύο να κάνουμε επιστήμη κάτι που ήταν σκέψη, κάτι που φοβηθήκαμε ότι θα μείνει ουτοπικό και για αυτό θελήσαμε να το προστατεύσουμε. Ανθρώπινο είναι αυτό.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL"><span style="color: red;">Μα γιατί λες εμείς; Εσύ έμεινες κολλημένος με το εξεγερτικό ένστικτο και τον Αντικρατισμό σου. Ποτέ δεν προσπάθησες να κάνεις επιστήμη, μια ζωή αντίθετος με όλα ήσουν κι εδώ ακόμα το ίδιο κάνεις. Καλά λένε πως το χούι βγαίνει τελευταίο…</span> </span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Εντάξει, εντάξει. Μην τσακωθούμε πάλι. Πλακωνόμασταν που πλακωνόμασταν κάτω, πρέπει να το συνεχίσουμε κι εδώ;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Μα εσύ αρχίζεις, δεν φταίω εγώ. </span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Κοίτα, εγώ ποτέ δεν είπα και ούτε λέω τώρα πως δεν έκανες κάτι πολύ σημαντικό. Αυτό στο αναγνωρίζουν άλλωστε εχθροί και φίλοι. Ναι, συμφωνώ ότι χρησιμοποίησες επιστημονικές μεθόδους, όμως δεν έφτιαξες νέα επιστήμη. Δεν το δέχεσαι αυτό;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Ακόμα κι αν είναι έτσι- που δεν είναι- πρέπει να μου αναγνωριστεί το πάθος να μιλήσω και να αποδείξω πράγματα που ως τότε ήταν εν πολλοίς άγνωστα.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Μα ποιος λέει όχι σε αυτό; Εγώ πάντως δεν ισχυρίστηκα κάτι τέτοιο. Για τις εμμονές σου μίλησα.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Σοβαρά το λες αυτό; Μιλάς εσύ για εμμονές; Χα χα χα χα χα…</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Μα γιατί γελάς ρε;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Με κοροϊδεύεις τώρα; Κάνεις πως δεν θυμάσαι ποιο ήταν το παρατσούκλι σου στην Διεθνή;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Κάτι είχα ακούσει…</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">"Εμμονάκια" δεν σ΄ έλεγαν κρυφά; Τα έχεις ξεχάσει αυτά;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Και σένα σ΄ έλεγαν "θεωρητικούρα". Εσύ τα έχεις ξεχάσει;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Κόφτο.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Εσύ κόφτο.Ρε Κάρολε, σαν παιδιά κάνουμε ρε γαμώτο. Τι πράγμα είναι αυτό με μας τους δύο;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Δεν συμφωνώ. Δεν κάνουμε σαν παιδιά, απλά διαφωνούμε ριζικά και αν το δεις μέσα από το ιστορικό προτσές είναι λογικό να…</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Σταμάτα ρε παιδί μου, σταμάτα πιά με τα προτσές! Τι κάνουμε τώρα; Έχουμε συνειδητοποιήσει ότι θέλαμε τα ίδια πράγματα αλλά διαφέραμε στον τρόπο; Έχουμε καταλάβει τι κάνουμε; Συνεχίζουμε αυτό που αφήσαμε τότε στη μέση, αυτό κάνουμε.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Έχεις δίκιο. Και τώρα πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και συνεχίζουμε να τσακωνόμαστε ακόμα και νεκροί. Θα ετοιμάσω σήμερα μια μπροσούρα που θα καταγράφει με πυκνό τρόπο τα κοινά μας σημεία. Έχει χαθεί και αυτός ο Φρήντριχ, δεν τον βρίσκω πουθενά!</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Δεν είναι εδώ.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Και πού είναι δηλαδή;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Πήγε σήμερα αξημέρωτα στην Κόλαση για να έχει χρόνο και να καταγράψει τις συνθήκες εργασίας των εργατών που βάζουν στα καζάνια τους κολασμένους.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Α τον άτιμο! Πώς κατάφερε να φύγει έστω και για λίγο;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Ε, δεν τον ξέρεις τώρα; Έχει τον τρόπο του αυτός. Λοιπόν…. θες να γράψουμε την μπροσούρα που έλεγες μαζί;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Εντάξει. Αλλά θα κάνεις λίγο πίσω για το Κράτος.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Έγινε. Κι εσύ όμως θα κάνεις λίγο πίσω για οικοδόμημα και εποικοδόμημα.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Έγινε. Κι έχω και μια ιδέα, τώρα μου΄ ρθε.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Για πες.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Λέω όταν ετοιμάσουμε την μπροσούρα να βρούμε έναν τρόπο να την στείλουμε στην Ελλάδα.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Στην Ελλάδα;;;;;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Ναι. Εκεί έχει προβλήματα ο κόσμος και ίσως τον βοηθήσουμε.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Αυτό το ξέρω. Όμως ξέρεις τι σκέφτομαι;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Τι;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Να μην τη στείλουμε στους Αριστερούς.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Μα τι λες τώρα; Στων Αριστερών τα χέρια πρέπει να φτάσει πρώτα.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Διαφωνώ. Άσε τους Αριστερούς και ας τη στείλουμε πρώτα στον μη αριστερό κόσμο.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Και γιατί αυτό;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Γιατί οι Αριστεροί είναι σαν κι εμάς.</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΜεσαίο" style="color: red; font-weight: bold;"><span lang="EL">Δηλαδή;</span></div><span style="font-weight: bold;"> </span><br /><div class="ListParagraphCxSpΤελευταίο" style="font-weight: bold;"><span lang="EL">Μα είναι απλό ρε σύντροφε. Αυτοί για να μονιάσουν πρέπει να πεθάνουν πρώτα…</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-5398105011294029967?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-74744641275473183672011-08-09T17:40:00.014+01:002012-02-06T08:01:15.670Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-RiTJsQd2p2A/TkFjgfGa-WI/AAAAAAAABWk/2l21bKGAv78/s1600/images.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5638897618199968098" src="http://3.bp.blogspot.com/-RiTJsQd2p2A/TkFjgfGa-WI/AAAAAAAABWk/2l21bKGAv78/s400/images.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 247px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 201px;" /></a><br /><br /><br /><br /><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><b>Κατέβηκα προχθές στο Σύνταγμα.</b><br /><b><span style="color: red;">Καλά έκανες. Πήρες μέρος στη Συνέλευση;</span></b><br /><b>Γίνεται συνέλευση;</b><br /><b><span style="color: red;">Ναι, κάθε μέρα.</span></b><br /><b>Μπα, εγώ κατέβηκα κατά τη μία το βράδυ. Κάτι τύποι ψιλομαστουρωμένοι ήταν, γυμνοί από τη μέση και πάνω, που την έλεγαν στους μπάτσους. Γηπεδικοί μού φάνηκαν.</b><br /><b><span style="color: red;">Υπάρχουν κι αυτοί σίγουρα.</span></b><br /><b>Μα μόνο τέτοιοι ήταν.</b><br /><b><span style="color: red;">Εντάξει, δεν νομίζω. Υπάρχουν κι αυτοί πάντως. Όλοι είναι εκεί κατά διαστήματα.</span></b><br /><b>Εσύ δηλαδή έχεις δει κι άλλους;</b><br /><b><span style="color: red;">Και βέβαια έχω δει. Το Σύνταγμα είναι σαν την κοινωνία που ζούμε. Πώς θα μπορούσε να ήταν αλλιώς άλλωστε;</span></b><br /><b>Για πες μου λοιπόν.</b><br /><b><span style="color: red;">Τι να σου πω;</span></b><br /><b>Τι είδες εσύ;</b><br /><b><span style="color: red;">Όσες φορές έχω κατέβει έχω δει διαφόρων τύπους ανθρώπους. Υπάρχουν αυτοί που θέλουν να κάνουν κάτι ουσιαστικό, που προσπαθούν να δώσουν το είναι τους σε αυτό που γίνεται, υπάρχουν και εκείνοι που απλώς φαίνεται ότι τους φτάνει να ξεσπάσουν. Υπάρχουν και πολλοί άλλοι που είναι μικρότεροι ή μεγαλύτεροι συνδυασμοί των δύο πρώτων. Όλοι εμείς πηγαίνουμε εκεί. Έχουμε να πάρουμε ο ένας από τον άλλον. Με τις όποιες αδυναμίες μας, με τα διαφορετικά πιστεύω μας.</span></b><br /><a name='more'></a><br /><b>Αν δεν γίνει επανάσταση δεν θα αλλάξει τίποτα.</b><br /><b><span style="color: red;">Και πώς θα γίνει επανάσταση;</span></b><br /><b>Εγώ σκεφτόμουν πως θα έπρεπε να επικρατήσει Εξεγερτικό Χάος, για δύο εβδομάδες ας πούμε.</b></div><div style="font-family: inherit; text-align: left;"><div><b><span style="color: red;">M</span><span style="color: red;">α εσύ έλεγες πως ο Δεκέμβρης του ,08 ήταν μόνο Χάος και τίποτα άλλο, κι αν θυμάμαι καλά ήσουν αντίθετος με αυτό.</span></b></div><div><b>Τότε καταστράφηκαν τα μαγαζιά του κοσμάκη.</b></div><div><b><span style="color: red;">Ενώ στη δική σου Εξέγερση δεν θα καταστραφεί τίποτα. Η Παπαρήγα είσαι;</span></b></div><div><b>Δεν ξέρω τι λες, αυτό που ξέρω είναι ότι μόνο τότε θα άλλαζαν όλα.</b></div><div><b><span style="color: red;">Το λες εσύ που δεν έχεις κατέβει ποτέ σε μια πορεία; Και να σου πω; Έτσι; Χωρίς σχέδιο;</span></b></div><div><b>Το σχέδιο θα είναι το Χάος.</b></div><div><b><span style="color: red;">Δεν γίνονται έτσι τα πράγματα. Δεν είναι λύση το Χάος, ή αν υποθέσουμε πως είναι, πρέπει να οργανωθεί πολύ καλά και να έχει σοβαρούς σκοπούς.</span></b><br /><b>Άρχισες πάλι τα περίεργα; Και τι κατάφερες εσύ τόσα χρόνια με τις συνελεύσεις και τις πορείες που πήγαινες;</b></div><div><b><span style="color: red;">Εγώ τουλάχιστον πήγαινα.</span></b></div><div><b>Ναι εντάξει, αλλά τι κατάφερες θέλω να μου πεις.</b></div><div><b><span style="color: red;">Να συνειδητοποιηθώ μαζί με άλλους, να προσπαθώ για κάτι που θεωρούσα κάθε φορά δίκαιο, να καταλάβω τι σημαίνει αλληλεγγύη και συντροφικότητα.</span></b><br /><b>Και τι νομίζεις πως έκανες;</b></div><div><b><span style="color: red;">Ποιός, εγώ;</span></b><br /><b>Ναι, εσύ.</b></div><div><b><span style="color: red;">Σου είπα τι κατάφερα. Μικρά πράγματα αλλά τα κατάφερα μαζί με άλλους.</span></b><br /><b>Ε μην μας παριστάνεις τον επαναστάτη τότε!</b></div><div><b><span style="color: red;">Έχω πει ποτέ κάτι τέτοιο;</span></b></div><div><b>Όχι, αλλά φαίνεται στο βλέμμα σου.</b></div><div><b><span style="color: red;">Και τι δείχνει το βλέμμα μου δηλαδή;</span></b></div><div><b>Φαίνεσαι σαν να νομίζεις πως είσαι κάποιος.</b></div><div><b><span style="color: red;">Μα είμαι κάποιος όπως κι εσύ είσαι κάποιος.</span></b></div><div><b>Δεν εννοώ αυτό.</b></div><div><b><span style="color: red;">Και τότε τι εννοείς;</span></b></div><div><b>Θέλω να πω… μην νομίζεις πως είσαι και κανάς επαναστάτης.</b></div><div><b><span style="color: red;">Σε ξαναρωτώ: Έχω πει ποτέ εγώ κάτι τέτοιο;</span></b></div><div><b>Δεν το έχεις πει έτσι… μα εμένα έτσι μου φαινόσουν. Αυτό πίστευα για σένα.</b></div><div><b><span style="color: red;">Αυτό δεν είναι δικό μου πρόβλημα.</span></b><br /><b>Είναι ΚΑΙ δικό σου πρόβλημα. Μάλλον, κυρίως δικό σου.</b></div><div><b><span style="color: red;">Γιατί;</span></b></div><div><b>Τον χαζό κάνεις; Εσύ επέτρεψες να πιστεύω πως είσαι.</b></div><div><b><span style="color: red;">Μήπως το είχες ανάγκη;</span></b></div><div><b>Καμία ανάγκη δεν είχα. Εσύ το προκάλεσες. Με τη στάση σου.</b></div><div><b><span style="color: red;">Δηλαδή;</span></b></div><div><b>Όταν, ας πούμε, εγώ αγόραζα και αγόραζα και αγόραζα, εσύ πάντα στεκόσουν απαξιωτικός.</b></div><div><b><span style="color: red;">Εγώ απαξιωτικός;</span></b></div><div><b>Ναι, εσύ. Θυμάσαι πόσες φορές σε είχα ρωτήσει για τα καινούργια μου παπούτσια ή για την καινούργια μου γραβάτα ή και για το καινούργιο μου μπλουζάκι κι εσύ δεν έδινες σημασία;</b></div><div><b><span style="color: red;">Σημασία σού έδινα, απλά δεν σού έλεγα αυτό που ήθελες να ακούσεις. Δεν έλεγα μεγιά, δεν ενθουσιαζόμουν.</span></b></div><div><b>Και γιατί δεν έλεγες μεγιά; Όλοι μού έλεγαν.</b></div><div><b><span style="color: red;">Αφού πιστεύεις ότι είμαι επαναστάτης, πώς μπορούσες να περιμένεις από μένα κάτι κοινότυπο;</span></b><br /><b>Απάντησε στην ερώτησή μου.</b></div><div><b><span style="color: red;">Μα σου απάντησα.</span></b></div><div><b>Αυτό δεν είναι απάντηση.</b></div><div><b><span style="color: red;">Για να δούμε. Κάθε βδομάδα ψώνιζες και κάτι καινούργιο. Καλά δεν θυμάμαι;</span></b><br /><b>Ναι, σωστά.</b></div><div><b><span style="color: red;">Ποτέ δεν καταλάβαινα τι σου προσέφεραν τα σχεδόν καθημερινά ψώνια. Ούτε είχα όρεξη να σου λέω κάθε εβδομάδα μεγιά. Θα ‘χανε την αξία της η λέξη.</span></b><br /><b>Εσύ ας την έλεγες κι ας έχανε την αξία της.</b></div><div><b><span style="color: red;">Προσπαθώ να λέω και να κάνω πράγματα ουσιαστικά.</span></b></div><div><b>Είδες που νομίζεις πως είσαι κάποιος; Επειδή δηλαδή έχεις διαβάσει νομίζεις πως είσαι ανώτερος από μένα;</b></div><div><b><span style="color: red;">Μα γιατί μου επιτίθεσαι έτσι;</span></b></div><div><b>Γιατί κι εσύ το ίδιο με μένα είσαι. Μην νομίζεις πως είσαι κάτι διαφορετικό.</b></div><div><b><span style="color: red;">Δηλαδή επιτίθεσαι στον εαυτό σου αυτή τη στιγμή;</span></b></div><div><b>Δεν είναι το ίδιο. Εγώ είμαι συνειδητοποιημένος. Εσύ νομίζεις πως είσαι κάτι διαφορετικό.</b></div><div><b><span style="color: red;">Όχι όπως το εννοείς, αλλά ναι, είμαστε διαφορετικοί. Δεν είμαι όμως επαναστάτης.</span></b></div><div><b>Τον παριστάνεις όμως.</b></div><div><b><span style="color: red;">Κάνεις λάθος. Ποτέ δεν παράστησα τον επαναστάτη. Άλλο πράγμα να εμπνέεσαι από επαναστάτες κι εντελώς διαφορετικό να είσαι ο ίδιος.</span></b></div><div><b>Για μένα είναι το ίδιο. Όταν εμπνέεσαι από κάποιον, από κάτι, πρέπει να είσαι υπόδειγμα, πρέπει να αποτελείς παράδειγμα.</b></div><div><b><span style="color: red;">Εσύ ψάχνεις για τέλειους ανθρώπους μου φαίνεται.</span></b></div><div><b>Όχι, δεν είναι έτσι.</b></div><div><b><span style="color: red;">Ε πώς δεν είναι έτσι; Ο καθένας κάνει μια προσπάθεια με όσες δυνάμεις και άμυνες<br />διαθέτει. Να σου πω ένα παράδειγμα;</span></b><br /><b>Ναι, πες μου. Μετά όμως θέλω να σου κάνω μια ερώτηση.</b></div><div><b><span style="color: red;">Εντάξει. Εμένα- και το έχουμε ξανασυζητήσει αυτό- δεν μου αρέσει η καριέρα, ούτε θεωρώ αυτούς που ακολουθούν αυτόν τον δρόμο ως ολοκληρωμένους ανθρώπους. Έτσι τους παρουσιάζουν, αλλά υπάρχουν πολύ άγνωστοι σε μας άνθρωποι, που πραγματικά βρίσκονται στο δρόμο για την ολοκλήρωση. Δε θέλω να κάνω καριέρα. Θα μπορούσα αλλά δεν θέλω.</span></b></div><div><b>Δηλαδή εγώ που προσπαθώ να κάνω είμαι αφύσικος;</b></div><div><b><span style="color: red;">Αυτό είπα εγώ; Αυτό κατάλαβες;</span></b></div><div><b>Συνέχισε.</b></div><div><b><span style="color: red;">Αυτό που λέω είναι πως ο καθένας έχει τις απόψεις του και προσπαθεί να κινηθεί σύμφωνα με αυτές με όση δύναμη και νου διαθέτει. Αυτό πρέπει να είναι σεβαστό. Δεν είναι το Όλον αλλά είναι ένα Μέρος του.</span></b><br /><b>Είναι η ώρα λοιπόν να σου κάνω την ερώτηση.</b></div><div><b><span style="color: red;">Πες μου.</span></b><br /><b>Εγώ γουστάρω την καριέρα κι εσύ όχι, σωστά;</b></div><div><b><span style="color: red;">Αυτή ήταν η ερώτηση;</span></b></div><div><b>Όχι, απάντησέ μου.</b></div><div><b><span style="color: red;">Ναι, έτσι είναι.</span></b></div><div><b>Ας πούμε λοιπόν, πως στη δουλειά που είσαι σου προτείνουν να πάρεις μια θέση παραπάνω υπό τον όρο να δουλεύεις κάθε μέρα 10-12 ώρες. Α, επίσης αν δεν δεχτείς θα χάσεις και τη θέση που έχεις τώρα. Για πες μου τι θα έκανες;</b></div><div><b><span style="color: red;">Θα δεχόμουν.</span></b><br /><b>Είδες λοιπόν που δεν είσαι ιδεολόγος, είδες που δεν πιστεύεις σε αυτό που λες;</b></div><div><b><span style="color: red;">Για κάτσε. Τι μου προτείνεις; Να μην μπορώ να ζω για να υποστηρίξω την ιδεολογία μου; Η απειλή της μη επιβίωσης στέκεται πάνω από οποιαδήποτε ιδεολογία. Πρέπει να μπορείς να ζήσεις για να προσπαθείς για το καλύτερο. Με άδειο στομάχι δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο εκτός από αυτό.</span></b></div><div><b>Εγώ λέω πως είσαι το ίδιο με μένα, δεν έχουμε καμία διαφορά.</b></div><div><b><span style="color: red;">Τι θα σε ευχαριστήσει; Να σου πω πως είμαστε ίδιοι ή διαφορετικοί τελικά; Μία λες πως είμαστε διαφορετικοί και μία πως είμαστε ίδιοι. Δεν μπορούμε να είμαστε το ίδιο. Κανείς δεν είναι ίδιος με τον άλλον.</span></b></div><div><b>Μα τι μου λες τώρα; Κι εσύ μέσα στο σύστημα δεν είσαι;</b></div><div><b><span style="color: red;">Προφανώς και είμαι μέσα στο σύστημα. Γίνεται αλλιώς;</span></b></div><div><b>Δεν με ενδιαφέρει αν γίνεται αλλιώς. Εφόσον είμαστε κι οι δύο μέσα στο σύστημα δεν έχουμε καμία διαφορά. Ακόμα κι αν εσύ τρέχεις χρόνια σε πορείες και συνελεύσεις, δεν έχεις καταφέρει κάτι διαφορετικό από εμένα.</b></div><div><b><span style="color: red;">Μα πώς μπορείς να τα ακυρώνεις όλα έτσι;</span></b></div><div><b>Γιατί έτσι είναι, δεν ακυρώνω τίποτα. Τι παραπάνω κάνεις εσύ από εμένα;</b></div><div><b><span style="color: red;">Ζω στο ίδιο σύστημα, όμως κάνω ό,τι μπορώ για να επιφέρω αλλαγές, δεν κοιτάω μόνο τον εαυτό μου και έχω πάντα στο μυαλό μου το πώς θα ήθελα να είναι τα πράγματα. Σε αυτό βοηθούν τα πιστεύω μου. Μου δίνουν μπούσουλα και με κάνουν να νιώθω αλληλέγγυος με όποιον πλήττεται από το επικρατούν Οικονομικό Σύστημα και τις Κρατικές επιταγές. Έχω τρέξει για σένα όταν εσύ καθόσουν και κοίταζες στην τηλεόραση κάποιο ριάλιτι, έχω τρέξει για άγνωστους σε μένα ανθρώπους, έχω τρέξει για το δικαίωμα των ομοφυλοφίλων να απολαμβάνουν μια ισόνομη με μένα ζωή, έχω τρέξει για αυτούς που προσδοκούν ένα καλύτερο μέλλον, όχι με ευχολόγια, αλλά με πράξεις. Ατελείς πράξεις, με λάθη και παραλείψεις αλλά πράξεις. Κατάλαβες;</span></b></div><div><b>Ό,τι και να λες δεν πείθομαι. Αν εσύ που λες ότι είμαστε διαφορετικοί θα έκανες σε ένα τέτοιο δίλημμα την ίδια επιλογή με μένα, τότε δεν έχουμε καμία διαφορά.</b></div><div><b><span style="color: red;">Η ιδεολογία δεν σχετίζεται με την επιβίωση αλλά με τη ζωή. Να σε ρωτήσω κι εγώ κάτι;</span></b></div><div><b>Ρώτα.</b></div><div><b><span style="color: red;">Είσαι χριστιανός, σωστά;</span></b><br /><b>Ναι, σωστά.</b></div><div><b><span style="color: red;">Θα αναγνωρίσεις βέβαια πως ο Χριστιανισμός έχει κάποιο ιδεολογικό υπόβαθρο.</span></b></div><div><b>Ναι, βεβαίως έχει.</b></div><div><b><span style="color: red;">Βλέπεις να επικρατεί κάπου το ιδεολογικό μήνυμα του Χριστιανισμού;</span></b><br /><b>Όχι.</b></div><div><b><span style="color: red;">Αυτό σημαίνει πως εσύ δεν πιστεύεις στο μήνυμα τού πιστεύω που λες ότι έχεις; Δεν διακατέχεσαι από την ιδεολογία σου δηλαδή;</span></b><br /><b>Δεν είναι το ίδιο.</b></div><div><b><span style="color: red;">Να στο θέσω αλλιώς. Εσύ πιστεύεις στο χρήμα, στην εξουσία που προσφέρει απλόχερα στους κατόχους του η οικονομική δύναμη που αυτό δίνει. Θα σου άρεσε να έχεις πολλά χρήματα, ακριβό αυτοκίνητο, πολυτελές σπίτι και εξοχικό κ.α</span></b></div><div><b>Ναι, θα μου άρεσε.</b></div><div><b><span style="color: red;">Αν επικρατούσε στο μέλλον ένα καθεστώς που θα απαγόρευε την υπερβολική κατοχή χρήματος με όλα τα παρεπόμενα, τί θα έκανες; Θα προτιμούσες να πεθάνεις από στενοχώρια ή θα σου φαινόταν προτιμότερο να δεχτείς τους όρους της νέας κατάστασης και παράλληλα να κάνεις ό,τι μπορείς ώστε να επαναφέρεις το χρήμα στην προηγούμενη αίγλη του;</span></b></div><div><b>Δεν είναι το ίδιο, δεν είναι το ίδιο.</b></div><div><b><span style="color: red;">Πού είναι η διαφορά;</span></b></div><div><b>Εγώ δεν έχω ιδεολογία.</b></div><b><span style="color: red;">Κάνεις λάθος φίλε μου. Και βέβαια έχεις. Και μάλιστα έχεις και πολλά πρότυπα να ακολουθήσεις. Μπορείς να τα παρακολουθήσεις στην τηλεόραση, να τα δεις στα περιοδικά, μπορείς να τα δεις παντού. Δεν είσαι τέλειος επιχειρηματίας αλλά το προσπαθείς, παλεύεις για αυτό και πολύ πιθανόν να πιστεύεις πως κάποια στιγμή θα τα καταφέρεις.<br />Δεν είμαι ο τέλειος αναρχομμουνιστής, όπως συχνά με αποκαλείς, αλλά παλεύω όσο μπορώ για τα πιστεύω μου. Ξέρω όμως πως ποτέ δεν θα αγγίξω την τελειότητα, γιατί δεν υπάρχει και επιπλέον δεν έχω τόσες ικανότητες να τη φτάσω ακόμα κι αν υπήρχε. Οι ιδεολογίες είναι φάροι, δεν είναι καθεστώς. Είναι προσπάθεια και ταξίδι.<br />Μήπως κατάλαβες πού διαφέρουμε και πού μοιάζουμε τελικά;</span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-7474464127547318367?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-39804932470721417912011-06-30T10:00:00.004+01:002012-02-06T08:01:25.740Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-EKcRcGL6J-0/TgxAedWP-WI/AAAAAAAABWc/1GAOiPGE1NM/s1600/active_sun_4dec.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5623940926697109858" src="http://3.bp.blogspot.com/-EKcRcGL6J-0/TgxAedWP-WI/AAAAAAAABWc/1GAOiPGE1NM/s400/active_sun_4dec.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 312px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><b><span style="color: red;">Πρώτη φορά έλαμπε ο ήλιος τόσο δυνατά στη Πολιτεία μας.</span></b><br />Τις υπόλοιπες μέρες έβρεχε ή ο ήλιος στοιβαζόταν ακούσια πίσω από βαριά σύννεφα. Εμείς πάντως ποτέ δεν τον είχαμε δει λουσμένο στη δύναμή του όπως σήμερα.<br />Αν εξαιρέσεις δύο Κρατικές γιορτές που γίνονταν κάθε χρόνο προς τιμήν του, καμία άλλη μέρα δεν τον αντικρίζαμε.<br />Είχαμε μάθει από μικροί στο σχολείο πως εκείνες τις δύο μέρες από μόνος του ο ήλιος ερχόταν τόσο υπέρλαμπρος στην Πολιτεία μας. <b><span style="color: red;">Και είχαμε πειστεί.</span></b>Είχαμε μάθει πως τα Κρατικά βιβλία έλεγαν πάντα την αλήθεια. <b><span style="color: red;">Και είχαμε πειστεί.</span></b><br /><br />Όμως σήμερα η <b>Κ.Μ.Α.Π.Ν.</b> <b><span style="color: red;">(Κρατική Μ.ηχανή Α.υτόματης Π.αραγωγής Ν.εφών)</span></b> είχε βλάβη στο κεντρικό σύστημα. Αυτό δεν είχε ξαναγίνει ποτέ. Δεν υπήρχε καμία Κρατική πρόβλεψη για τέτοιο ενδεχόμενο.<br /><br />Οι Κρατικοί Μυστικοί Μηχανικοί, που βρίσκονταν πάνω από το κεντρικό σύστημα της Κ.Μ.Α.Π.Ν., προσπαθούσαν να το φτιάξουν αλλά έδειχναν έκπληκτοι και απορημένοι. "Μα πώς χάλασε κάτι τόσο τέλειο;" αναρωτιόνταν.<br />Βέβαια, την περισσότερη ώρα κοιτούσαν ψηλά, τον ήλιο, που πρώτη φορά τον αντίκριζαν τόσο καθαρό, τόσο λαμπερό, έμοιαζε σαν ζωντανός οργανισμός.<br /><a name='more'></a><br /><br /><b><span style="color: red;">Κατά τα άλλα, η μέρα περνούσε όπως όλες οι υπόλοιπες. Βαρετή, ιεραρχημένη, γεμάτη χρονικά όρια που κανείς μας δεν μπορούσε να ξεπεράσει, βεβαρημένη από πλήθος Κρατικών υποχρεώσεων που όλοι μας έπρεπε να φέρουμε εις πέρας.</span></b><br /><br />Όμως υπήρχε και κάτι διαφορετικό σήμερα. Ο ήλιος δεν το έβαζε κάτω. Συνέχιζε να λαμποκοπά. Τα μηχανικά προβλήματα της Κ.Μ.Α.Π.Ν. παρέμεναν άλυτα. Το Κράτος πίστευε πως επρόκειτο για σαμποτάζ από τους Μυστικούς Μηχανικούς που ήταν επιφορτισμένοι να το φτιάξουν.<br />Έτσι αντικατέστησαν τους πρώτους δέκα που είχαν συλληφθεί ήδη με δέκα άλλους. Αυτοί ελέγχονταν από 20 ΜεγαλοΚρατικούς Υπαλλήλους, που κάθονταν πάνω στη γυάλινη οροφή του κτιρίου και κοιτούσαν με ορθάνοιχτα μάτια προς τα κάτω, προς τη μηχανή, κρατώντας μπλοκ και γράφοντας συνέχεια τις παρατηρήσεις τους.<br /><br />Ο κόσμος είχε αρχίσει να βγαίνει στους δρόμους και να κοιτά το παράδοξο γεγονός. "Σήμερα δεν είναι Κρατική γιορτή. Πώς μπορεί ο ήλιος να λάμπει;" έλεγαν και ξανάλεγαν μεταξύ τους.<br /><b><span style="color: red;">Όλοι κοιτούσαν τα ημερολόγια, τα ρολόγια, πολλοί είχαν μαζευτεί κάτω από το Κρατικό Κεντρικό ρολόι της πλατείας με την ονομασία "Το Κράτος είστε εσείς".</span></b>Μήπως κάποιο καιρικό φαινόμενο έφερε στην Πολιτεία τους την ανωμαλία αυτή;<br />Αυτός ο ήλιος ήταν αρρωστημένος, δεν ήταν ο ήλιος που ήξεραν. Αν και τον θαύμαζαν, δεν μπορούσαν να τον αντιμετωπίσουν. Δεν είχαν γυαλιά, δεν είχαν καπέλα, δεν είχαν κάποια κρέμα για να προφυλαχθούν.<br /><br />Με το πέρασμα της ώρας το έντονο φως άρχισε να επιδρά αρνητικά στην διάθεσή τους και μετά την πρώτη έκπληξη σημειώθηκαν κρούσματα αρχικής κατάθλιψης. <b><span style="color: red;">Τα νοσοκομεία δεν προλάβαιναν να υποδέχονται ανθρώπους που παραπονούνταν για έντονες ψυχολογικές μεταπτώσεις, αίσθημα πανικού και ηλιοφοβία.</span></b><br /><b><span style="color: red;"><br /></span></b>Ήταν γύρω στο μεσημέρι όταν <b>ακούστηκε από τα Κρατικά μεγάφωνα το παρακάτω μήνυμα:</b><span style="color: red;"><b>"Όσοι Κρατικοί πολίτες έχουν εκτεθεί στο φως του άρρωστου ήλιου που ξαφνικά σήμερα το πρωί εμφανίστηκε στην Πολιτεία μας, παρακαλούνται να παραμείνουν σπίτι τους. Το Κράτος φροντίζει για την υγεία και την ασφάλειά σας. Βοηθήστε το κι εσείς με τη στάση σας". </b></span><br />Κλειστήκαμε όλοι σπίτια μας και οι δρόμοι της Πολιτείας ερήμωσαν. Οι εργασίες σταμάτησαν, η παραγωγή αγαθών το ίδιο, οι συγκοινωνίες διακόπηκαν. Τίποτα δεν λειτουργούσε… παρά μόνο ο ήλιος.<br /><br />Κλεισμένος στο δωμάτιό μου θυμήθηκα πως στο ντουλάπι πίσω από το γραφείο βρίσκονταν παλιά βιβλία και σημειώσεις του παππού μου. Εκείνος δεν ζούσε πια, όμως αυτά τα βιβλία ήταν η ζωή του. Με είχε ορκίσει πως μόνο εγώ θα έπρεπε να τα δω. Κανείς άλλος.<br /><br />Άνοιξα την ντουλάπα φοβισμένος ενώ μια έντονη ηλιαχτίδα προσπερνούσε τα μάτια μου και χτυπούσε πάνω στα σκονισμένα εξώφυλλα.<br />Κάτω, σε ένα κουτί βρίσκονταν οι σημειώσεις του. Σκονισμένες, κιτρινισμένες, γραμμένες σε ένα χαρτί που τώρα δεν υπήρχε πουθενά. Τις πήρα στα χέρια μου και τις άνοιξα. Είχαν πολύ συχνά γραμμένες τις ίδιες λέξεις: <b><span style="color: red;">Δημοκρατία, Αλληλεγγύη, Ανθρωπιά, Ελευθερία.</span></b><br />Μα τι ακριβώς ήταν αυτές οι λέξεις; Μόλις που μπορούσα να τις συλλαβίσω. Δεν τις είχα ξαναδεί ποτέ, ήταν η πρώτη φορά που τις έβλεπα γραμμένες κάπου.<br /><br />Ξεσκόνισα λίγο τα βιβλία και άρχισα να τα φυλλομετρώ με βουλιμία. Μα κι εκείνα τις ίδιες λέξεις είχαν γραμμένες, αυτές ήθελαν να συζητήσουν με τον αναγνώστη.<br /><b><span style="color: red;">Μα ποιες είναι αυτές οι λέξεις και γιατί δεν μου θύμιζαν τίποτα; Και ποιος μπορεί να έχει γράψει βιβλίο με τίτλο "Τι είναι η Δημοκρατία".</span></b>Πέταξα τα βιβλία μακριά μου και ξάπλωσα στο κρεβάτι. Τα χέρια μου μύριζαν αυτήν την σκόνη, την παλιά. Σκέφτηκα πως η σκόνη αυτή μοιάζει με την Αλήθεια. Η Αλήθεια είναι παλιά όσο εμείς. Σκόνη και Αλήθεια πάνε μαζί κι εμείς φαίνεται σαν να τις κυνηγούμε. Την μία τη διώχνουμε, την άλλη την επιζητούμε.<br /><b><span style="color: red;">Μα ποια αλήθεια μπορεί να μου προσφέρει λέξεις που δεν αναγνωρίζω;</span></b><br />Σηκώθηκα από το κρεβάτι. Αν και περασμένο πια απόγευμα ο ήλιος βρισκόταν στην ίδια θέση και το φως του γινόταν ακόμα λαμπρότερο.<br />Πήρα έναν αναπτήρα και στάθηκα πάνω από τα βιβλία και τις σημειώσεις του παππού. Σκέφτηκα για λίγο και μετά πήρα το πρώτο στα χέρια μου. Ήταν κάποιου συγγραφέα άγνωστου στην Πολιτεία μας. Το κοίταξα, ο τίτλος του δεν μου θύμιζε τίποτα, δεν έβγαζα νόημα. Ήταν και το πρώτο που έκαψα σε μια μεγάλη φωτιά.<br /><br />Δεν χρειαζόμουν καμία άλλη αλήθεια. Είναι σαν τη σκόνη. Όποτε θες την πετάς και διαλέγεις ό,τι σου κάνει καλό.<br />Κι εγώ είχα στην ψυχή μου την ουσία της Αλήθειας, που μου έδινε η ασφάλεια της Κρατικής Πολιτείας.<br />Δεν είχα λόγους να την αμφισβητήσω.<br /><b><span style="color: red;">Όσο η φωτιά φούντωνε, τόσο καλύτερα ένιωθα, τόσο περισσότερο ασφαλής ήμουν.</span></b><br /><br />Άλλωστε πώς μπορεί να ήξερε την Αλήθεια ο παππούς μου κι όχι ένα ολόκληρο Κράτος με σοφούς και μορφωμένους ανθρώπους να το υπηρετούν;<br /><br />Είχα πειστεί. Δεν χρειαζόμουν άλλη απάντηση.<br />Η φωτιά έκαιγε μέχρι αργά το βράδυ κι αυτός ο αρρωστημένος ήλιος δεν έλεγε να ξαναγίνει υγιής, να μπει πίσω από τα σύννεφα που ως σωματοφύλακες πάντα στέκονταν μπροστά του.<br /><br /><b>Πολύ φοβάμαι πως ήρθε το τέλος της Πολιτείας μας.</b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-3980493247072141791?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-45419087465280026222011-06-21T17:15:00.001+01:002012-02-06T08:01:40.344Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-OgKICNXm6I8/TgDEL3Yd2EI/AAAAAAAABWI/s6lT8rBzRaQ/s1600/nazi.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5620708043082553410" src="http://3.bp.blogspot.com/-OgKICNXm6I8/TgDEL3Yd2EI/AAAAAAAABWI/s6lT8rBzRaQ/s400/nazi.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 260px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br />Μνημόνιο ακούω από εδώ Μνημόνιο βλέπω από εκεί και τελικά αντιλαμβάνομαι αλλαγές στον ψυχικό μου κόσμο.<br />Το σκέφτηκα το πράμα και αποφάσισα, πως πρέπει κι εγώ με τη σειρά μου να θυμάμαι τι πρέπει να κάνω. Όχι όλα μα τα πιο σημαντικά.<br /><br />Όσο κι αν ακούγεται προσωπικό το θέμα δεν είναι. Πρόκειται για Εθνικό.<br />Γιατί αν έχω νιώσει σωστά τον παλμό του Πάγκαλου, αν ο καθένας μας θυμόταν τα σημαντικά για αυτόν πράγματα, τώρα δεν θα ήμασταν σε αυτό το σημείο.<br /><br />Έτσι, μόλις πριν λίγες μέρες άρχισα να φτιάχνω Μνημόνια (Βραχυπρόθεσμα. Μεσοπρόθεσμα, Μακροπρόθεσμα) και να τα αναρτώ φύρδην-μίγδην στο ψυγείο ή όπου αλλού δεν θα μπορούν να διαφύγουν της προσοχής μου..<br />Ορκίζομαι πως θα προσπαθώ να τα ακολουθώ κατά γράμμα.<br /><a name='more'></a><br /><br /><b><span style="color: red;">1)</span></b> Να θυμηθώ να πω καλημέρα στον συνάδελφο (τρόπος του λέγειν) που όταν είχαν απολυθεί συνάδελφοί μου (γιατί δεν ήταν δικοί του όπως θα αντιληφθείτε) είχε κάνει την πάπια και καθόταν σπίτι του ή περιφερόταν στους προαύλιους χώρους της εταιρείας, προσπαθώντας να καταλάβει τι πρέπει να κάνει<br /><br /><b><span style="color: red;">2)</span></b> Να θυμηθώ να πω καλημέρα στον προϊστάμενο που ναι μεν έχει κοινωνικές ευαισθησίες αλλά η οικονομία είναι οικονομία<br /><br /><b><span style="color: red;">3)</span></b> Να θυμηθώ να πληρώσω νοίκι, κοινόχρηστα, Δ.Ε.Η., Ο.Τ.Ε., ΕΥΔΑΠ και ο,τιδήποτε άλλο προσφέρει μια ανάσα ζωής στην Οικονομία του Έθνους τους<br /><br /><b><span style="color: red;">4)</span></b> Να θυμηθώ να δικαιολογώ οποιονδήποτε άνθρωπο συναντώ και βρίσκεται ακόμα στον κόσμο του μιλώντας για παραπολιτική και ποδόσφαιρο<br /><br /><b><span style="color: red;">5)</span></b> Να θυμηθώ να δικαιολογώ εκείνους που παρακολουθούν τις ειδήσεις του STAR επειδή οι υπόλοιπες, όπως λένε,είναι βαρετές. Κλείσε την τηλεόραση και μην παρακολουθείς ειδήσεις. Ούτε έτσι ούτε αλλιώτικες.<br />Μα δεν είναι είδηση το ότι η ζωή σου γίνεται κάθε μέρα και χειρότερη;<br /><br /><b><span style="color: red;">6)</span></b> Να θυμηθώ να επαινέσω όσους την 15η Ιούνη («γνωστούς-αγνώστους» και όχι μόνο) κατάφεραν να ασκήσουν βία επί φασιστών, πολιτών, ματατζήδων και παντός ανθρωπίνου τύπου βρισκόταν στο διάβα τους. Χίλιοι έπαινοι τους αξίζουν.<br /><br /><b><span style="color: red;">7)</span></b> Να θυμηθώ να ευχαριστήσω εγγράφως την βουλευτή Λιάνα Κανέλλη, που με επιμονή καθηγητή Λυκείου προσπαθεί να μου δείξει τον αληθινό δρόμο προς τον Σοσιαλισμό<br /><br /><b><span style="color: red;">8)</span></b> Να θυμηθώ να ευχαριστήσω την Άδωνι Γεωργιάδη ως μοναδικό φορέα της Λογικής (ξέρει καλά τον Αριστοτέλη αυτός) και του μη Λαϊκισμού<br /><br /><b><span style="color: red;">9)</span></b> Να θυμηθώ να ευχαριστήσω όλους εκείνους, δεξιούς και αριστερούς, που ακόμα προσπαθούν να με πείσουν πως η έννοια του Δημοσίου ταυτίζεται με εκείνη του Κρατικού<br /><br /><b><span style="color: red;">10)</span></b> Να θυμηθώ να ευχαριστήσω τους Συνδικαλιστές της εταιρείας που δουλεύω γιατί όταν έπρεπε μας προφύλαξαν από μία μετωπική σύγκρουση με τη Διοίκηση<br /><br /><b><span style="color: red;">11)</span></b> Να θυμάμαι πάντα πως αν δεν συμφωνώ με κάποιον πρέπει να κάνω πάντα πίσω<br /><br /><b><span style="color: red;">12)</span></b> Να θυμάμαι πάντα πως οι απόψεις μου θεωρούνται γραφικές και ουτοπικές<br /><br /><b><span style="color: red;">13)</span></b> Να θυμάμαι να μην δαγκώνω το χέρι που μου δίνει ψωμί<br /><br /><b><span style="color: red;">14)</span></b> <b>α)</b> Να θυμάμαι πως είμαι ισόποσα υπεύθυνος με τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις της Ελλάδος κι όχι μόνο με αυτές<br /><b>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; β)</b> Παράλληλα να θυμάμαι πως είμαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης κι έτσι ο λόγος μου και τα θέλω μου δεν μπορούν να ληφθούν υπόψην<br /><br /><b><span style="color: red;">15)</span></b> Να θυμάμαι πως δεν μπορώ να εξέλθω της Ευρώπης εκτός κι αν το αποφασίσει εκείνη<br /><br /><b><span style="color: red;">16)</span></b> Να θυμάμαι (γιατί μπερδεύομαι συνεχώς) πως το πολίτευμα της χώρας που ζω ονομάζεται δημοκρατία<br /><br /><b><span style="color: red;">17)</span></b> Να θυμάμαι πως πρέπει να νιώθω ελεύθερος αφού έχω τη δυνατότητα να ψηφίζω κάθε τέσσερα χρόνια, εκτός αν αυτοί που διαχειρίζονται το Σύνταγμα και την Πολιτεία αποφασίσουν διαφορετικά <br /><br /><b><span style="color: red;">18)</span></b> Να θυμάμαι πως πρέπει να θυμάμαι όλα τα παραπάνω<br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-4541908746528002622?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-30261086507000788092011-06-10T17:10:00.004+01:002012-02-06T08:01:50.407Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-v_hiGvGJmXo/TfJDM4iD1vI/AAAAAAAABWA/1MbKBm5FXKk/s1600/exit.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5616625573897164530" src="http://3.bp.blogspot.com/-v_hiGvGJmXo/TfJDM4iD1vI/AAAAAAAABWA/1MbKBm5FXKk/s400/exit.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 400px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 279px;" /></a><b><span style="color: red;"><br /></span></b><br /><br /><div><b><span style="color: red;">Καπιταλισμός και Σοσιαλιστική Κοινωνία μετά την επανάσταση.</span></b><br />Αλλά τι είδους Σοσιαλιστική Κοινωνία;<br />Μαρξιστικά κομμουνιστική;<br />Αναρχικά κομμουνιστική;<br />Κολλεκτιβοποιημένη;<br />Με εργατικό συμβουλιακό κομμουνισμό;<br />ή μήπως κάπως αλλιώς;<br /><br />Τέτοια ερωτήματα είμαστε υποχρεωμένοι να τα θέτουμε ως πρώτα στην αξιακή μας ιεραρχία και να τα συζητούμε ενδελεχώς.<br /><b><span style="color: red;">ΕΙΔΙΚΑ αυτήν την εποχή.</span></b><br />Όχι να τίθενται τελευταία αλλά να βρίσκονται πάντα πρώτα σε μια ουσιαστική συζήτηση.<br />Να συζητάμε ό,τι συζητούσαμε πάντα δηλαδή.<br />Δεν πρέπει να μας επηρεάζει η εποχή, δεν πρέπει να πτοούμαστε από τις αντικειμενικές συνθήκες όποιας ανατροπής υποκειμενικά οραματιζόμαστε, δεν διαδραματίζει κάποιον σπουδαίο ρόλο η σημερινή κρίση του συστήματος ή οι λόγοι της κρίσης αυτής, τίποτα δεν έχει σημασία.<br /><b><span style="color: red;">Εμείς, είτε Αναρχικοί είτε Μαρξιστές είτε οποιασδήποτε τάσης, είμαστε σοσιαλιστές και πρέπει να το φωνάζουμε σε όλους.</span></b><br /><a name='more'></a><br /><br /><b>Είναι σίγουρο. Ο Καπιταλισμός θα πέσει.</b> Εγώ τουλάχιστον αυτό έχω καταλάβει, ιδίως το τελευταίο διάστημα, και ετοιμάζομαι πυρετωδώς για την επερχόμενη σοσιαλιστική (όποιας μορφής) κοινωνία.<br />Σας φαίνεται περίεργο; Έχω ενδείξεις (όπου να’ ναι αναμένονται κι οι αποδείξεις), πως έτσι θα συμβούν τα πράγματα.<br /><b>Απλά πρέπει να βάλουμε λίγο παραπάνω το χεράκι μας, όπως υποστήριζε ο σύντροφος Μπακούνιν, αφού δεν θα πέσει μάλλον από μόνος του, όπως υποστήριζε ο σύντροφος Μαρξ.</b><br />Προχθές βρέθηκα σε μια "Λαϊκή" Συνέλευση (δεν θα γράψω για αυτήν της πλατείας Συντάγματος, αν κι έχω βρεθεί κι εκεί) των πολιτών της περιοχής που έχω μετακομίσει εδώ κι ένα μήνα.<br /><b>Τους ήξερα όλους και δεν με ήξερε κανείς."Μα πώς γίνεται να τους ξέρεις όλους και να μην σε ξέρει κανείς;"… θα ρωτήσεις. "Θα καταλάβεις τι εννοώ…" σου απαντάω.</b><br />Να λοιπόν γιατί τους ξέρω.<br />Γιατί τους έχω ξαναδεί όταν ήμουν φοιτητής, τους είχα ξανασυναντήσει στο Γκίνη, σε αναρχικά στέκια, ειδωθήκαμε πάλι το Δεκέμβρη του ’08.<br />Εντάξει, δεν ήταν οι ίδιοι, μόνο τα πρόσωπα άλλαξαν. Κατά τα άλλα, βρέθηκα μπροστά στα παρόμοια άχρωμα διλήμματα μιας πολυτασικής αριστεράς, που τρώγεται με τα ρούχα της, κανιβαλίζει τον εαυτό της και μετά συνήθως παραπονιέται στους απέξω απ΄αυτήν.<br /><b>Τρώγεται με- και κάποιες φορές ειρωνεύεται- τους ανθρώπους που δεν την γνωρίζουν, γιατί έτσι έτυχε, γιατί δεν την καταλαβαίνουν, γιατί μπορεί να μην ήθελαν, γιατί τελικά έτσι τα έφερε η ζωή…</b><br /><br />Σας παραθέτω δειγματοληπτικά κάποια από τα Διλήμματα<br /><br /><b><span style="color: red;">Σύγχρονα Διλήμματα</span></b><br />Να αρθεί η βουλευτική ασυλία ή δεν μας ενδιαφέρει αφού πρόκειται για μέτρο που αγγίζει τον λεγόμενο Αστικό Πολιτικό κόσμο κι εμείς ούτε αστοί είμαστε αλλά ούτε και σε αυτόν τον κόσμο ανήκουμε;<br /><br />Δραχμή ή ευρώ;<br /><br />Να γυρίσουν πίσω στο λαό τα όποια κλεμμένα ή δεν μας νοιάζει αφού έτσι κι αλλιώς για όλα φταίει ο Καπιταλισμός;<br /><br /><br /><b><span style="color: red;">Διαχρονικά Διλήμματα</span></b><br /><br />Εργατικά Συμβούλια ή άλλη μορφή Σοσιαλισμού;<br /><br />Το Κ.Κ.Ε. είναι Αστικό ή Επαναστατικό κόμμα;<br /><br />Να γίνει τώρα Γενική Απεργία Διαρκείας (δεν τέθηκε ως δίλημμα αλλά ως επιτακτική ανάγκη).<br /><br />Πόση παραγωγή, με ποιο τρόπο και για ποιόν;<br /><br />Στη συνέλευση βρίσκονταν και αρκετοί άνθρωποι που κοιτούσαν με απορία είτε γιατί δεν έχουν αριστερές καταβολές κι έτσι δεν καταλάβαιναν τη γλώσσα που χρησιμοποιούσαν κάποιοι από το… το ιερατείο ("Κακό του κεφαλιού τους" θα πει κάποιος "να ήξεραν.") είτε γιατί ενώ ήταν αριστεροί, δεν καταλάβαιναν το νόημα τέτοιας επαναστατικής φρασεολογίας σε τόσο δύσκολες για ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ εποχές.<br /><br /><b>Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Θα ήμουν ο τελευταίος που θα υποστήριζε πως έχει πρόβλημα με αυτού του είδους τη φρασεολογία.<br />Όμως οι λέξεις και οι φράσεις που αυτές σχηματίζουν κρύβουν πολλές φορές την ουσία κι αν δεν ενδιαφερόμαστε για την ουσία, δεν καταφέρνουμε και πολλά πράγματα, ειδικά στη σημερινή εποχή.</b><br /><br />Όχι τίποτα άλλο, αλλά όταν συγκαλείς Λαϊκή Συνέλευση, δεν μπορείς να χρησιμοποιείς Μαρξιστική ή Αναρχική φρασεολογία ή ακόμα χειρότερα αριστερά/αναρχικά τσιτάτα, που και οι ίδιοι για να λέμε την αλήθεια τα έχουμε βαρεθεί. Αν είναι έτσι, πες καλύτερα πως συγκαλείς Αναρχοκομμουνιστική Συνέλευση των κατοίκων της περιοχής σου για να είσαι και ειλικρινής.<br /><br />Το θέμα είναι καθαρά πρακτικό. Όταν σε μια "ΛΑΙΚΗ" συνέλευση συγκεντρώνονται 60-70 άτομα το πολύ, πρέπει να ξέρεις πως αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι όλοι κομμουνιστές, αναρχικοί κτλ. Υπάρχουν άνθρωποι που μόλις ενάμιση χρόνο πριν ψήφισαν ΠΑ.ΣΟ.Κ., υπάρχουν εκείνοι που δεν ψήφισαν ΠΑΣΟΚ αλλά βρίσκονται ακόμα σε ψυχολογική πολιτική εξάρτηση από τον Ανδρέα Παπανδρέου, υπάρχουν οι άλλοι που ψήφισαν Ν.Δ. αλλά βρίσκονται σε αδιέξοδο, υπάρχουν κι άλλοι που δεν ψήφισαν τίποτα αλλά σίγουρα δεν μπορείς να τους κατατάξεις στους αναρχικούς, μπορεί να υπάρχουν ακόμα και ψηφοφόροι του ΛΑ.Ο.Σ.<br />Γενικώς υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να ακούσουν και να μιλήσουν κι όλοι αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να είναι σεβαστοί. Επίσης είναι απαραίτητο να καταλαβαίνουν για να μπορούν να συμφωνήσουν ή να διαφωνήσουν.<br />Μάλλον δεν μπορούν να μας παρακολουθήσουν κι έτσι δεν μπορούμε να τους δείξουμε αυτό που πιστεύουμε. Δεν είναι υποχρεωμένοι να έχουν διαβάσει ένα τόνο Μαρξιστικά ή Αναρχικά βιβλία, δεν σημαίνει κάτι αν δεν γνωρίζουν τη Σχολή της Φρανκφούρτης ούτε είναι υποχρεωμένοι να έχουν λάβει μέρος σε συνελεύσεις.<br /><br /><b>Κατά τη γνώμη μου</b> <b><span style="color: red;">το πρώτο επανασταστικό πρόταγμα</span></b> της εποχής που διανύουμε θα έπρεπε να είναι, το πώς θα βρούμε τρόπους να μιλήσουμε κατανοητά, απλά και ουσιαστικά στον κόσμο. Αν ασχολούμαστε κυρίως με μας, τότε ποιος ο λόγος απεύθυνσης προς τους έξω από εμάς;<br />Χωρίς αυτόν τον κόσμο (μέσα στον οποίον βρισκόμαστε κι εμείς) δεν θα μπορέσουμε να πετύχουμε ούτε την πιο μικρή αλλαγή.<br />Δεν είναι απαραίτητο να συμπεριφερόμαστε σαν διανοούμενοι, αυτό μπορούμε να το κάνουμε μεταξύ μας, στις συζητήσεις μας, στους χώρους μας. Δεν εννοώ πως δεν θα μιλήσουμε για τον Καπιταλισμό και τα κακά που αποφέρει στις κοινωνίες, στη ζωή μας, στην ψυχολογία μας, σε όλο το φάσμα του οικονομικού και κοινωνικού οικοδομήματος<br /><b><span style="color: red;">Αυτό που υποστηρίζω είναι</span></b> πως μια όσο γίνεται πιο απλή γλώσσα ίσως λύσει αρκετά προβλήματα κατανόησης ή ακόμα και φόβου ή απορίας ανθρώπων, που έχουν πειστεί, πως η Αριστερά γενικότερα είναι ένας χώρος Ουτοπίας, Άρνησης και το κυριότερο άλογης Βίας. Εφημερίδες, δελτία ειδήσεων και δημοσιογράφοι έχουν κάνει τη δουλειά τους πολύ καλά. Η σκέψη τού "έξω από τη σκέψη μας κόσμου" (όχι όλου πλέον) είναι δομημένη και οριοθετημένη κυρίως από την τηλεόραση.<br />Μέσα σε αυτές τις ιδιαίτερα σκληρές συνθήκες δεν είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε κάτι για αυτό;<br /><br /><b><span style="color: red;">Το δεύτερο</span></b> <b>-κατά τη γνώμη μου πάντα-</b> <span style="color: red;"><b>πρόταγμα είναι η πρόταση.</b></span>Μπορούμε μέσα σε αυτές τις συνθήκες να προβάλουμε ως αιτήματα την ανατροπή του Καπιταλισμού, την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την αλλαγή στις παραγωγικές σχέσεις, την Φουριερική ανάγκη για μετατροπή της εργασίας σε παιχνίδι κ.α.;<br />Δεν υποστηρίζω πως δεν πρέπει να αναφερόμαστε σε αυτά τα ζητήματα. Αυτό που λέω είναι πως δεν είναι τα κυρίαρχα αυτή τη στιγμή. Μιλώ για ΤΩΡΑ, όχι για τη γενική στόχευση της Αριστεράς.<br />Κι αν νομίζουν σύντροφοι ομοϊδεάτες, πως ο κόσμος είναι έτοιμος λόγω της οριακής κατάστασης που βιώνει, να ριζοσπαστικοποιηθεί σε τέτοιο βαθμό, τότε δικό μου το λάθος.<br />Φαίνεται πως δεν έχω ακούσει πολύ καλά ό,τι λένε συνάδελφοι, γνωστοί και φίλοι. Μα ακόμα κι αν έχει διάθεση για νοητική τουλάχιστον ριζοσπαστικοποίηση, πώς θα τον βοηθήσουμε, όταν οι λέξεις που χρησιμοποιούμε είναι σχεδόν ξύλινες, μάλλον βαρετές και μερικές φορές σχεδόν ακατανόητες;<br /><br />Κατά τη γνώμη μου η πρόταση αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να είναι κάτι που πολύ δύσκολα γίνεται (η πτώση του εν Ελλάδι Καπιταλισμού για παράδειγμα).<br />Η πρόταση, που μπορεί να υλοποιηθεί με αρκετές προϋποθέσεις βέβαια και όχι εύκολα, είναι η πρακτική υλοποίηση της άρνησης του χρέους που δεν μας ανήκει, το διώξιμο της σημερινής ή άλλης παρόμοιου σκεπτικού κυβέρνησης και η ανάληψη των πολιτικών ευθυνών από τον λαό, δηλαδή από εμάς. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να ενώσει τον λαό. Είναι το ελάχιστο δυνατό που μπορούμε να συμφωνήσουμε σχεδόν όλοι αυτή τη στιγμή. <b>Αν φαίνομαι ρεφορμιστής, προδότης του Κομμουνιστικού οράματος κτλ, δεν έχω πρόβλημα.<br /><span style="color: red;">Άλλωστε η πολιτική είναι κινήσεις επί του πραγματικού κι όχι επί του επιθυμητού.</span></b> Το επιθυμητό είναι απαραίτητο να υπάρχει λειτουργώντας ως οδηγός προς τον τελικό στόχο αλλά οι αντικειμενικές συνθήκες δεν αλλάζουν λόγω επιθυμιών ούτε μπαίνουν στο κρεβάτι του ιδεολογικού Προκρούστη.<br /><br /><b><span style="color: red;">Όλα αυτά τα θέτω ως ζητήματα στρατηγικής του αγώνα κι όχι ως λύση για όλα τα προβλήματα. Αν το οποιοδήποτε κίνημα (και δεν εννοώ το γνωστό "δικό" μας κίνημα αλλά ένα λαϊκό κίνημα) δεν έχει συγκεκριμένους στόχους και στρατηγική, τότε πολύ εύκολα μπορείς να το προβοκάρεις, να το διαλύσεις ή το σπουδαιότερο να διαλυθεί τελικά από μόνο του.</span></b> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-3026108650700078809?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-31214683785053342032011-05-23T21:08:00.006+01:002012-02-06T08:01:57.355Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-_vV28NixljM/Tdq_Ym3tCyI/AAAAAAAABV0/9A2Gcy1JrLo/s1600/black.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5610006715315325730" src="http://4.bp.blogspot.com/-_vV28NixljM/Tdq_Ym3tCyI/AAAAAAAABV0/9A2Gcy1JrLo/s400/black.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><br /><br /><div align="center"><b><span style="font-size: 130%;">Αφιερωμένο στην <span style="color: red;">Εγχώρια</span> Αριστερά</span></b></div><br /><div align="center"><b><span style="font-size: 130%;">(<span style="color: red;">Μαρξιστική</span> Και Αναρχική)</span></b></div><br /><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">Την μια μονότονην ημέραν άλλη<br />μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν<br />τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι-<br />η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.<br /><br />Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.<br />Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·<br />Είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.<br />Και καταντά το αύριο πιά σαν αύριο να μη μοιάζει.</div><br /><br /><div align="center"></div><br /><div align="center"><b>(του Κωνσταντίνου Καβάφη)</b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-3121468378505334203?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-12549619361814394962011-05-17T17:11:00.004+01:002012-02-06T08:02:08.811Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-BDr9I45WLC8/TdKhCdWMafI/AAAAAAAABVk/zAhOqdNzlC0/s1600/zitianos_494x320.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5607721549639215602" src="http://2.bp.blogspot.com/-BDr9I45WLC8/TdKhCdWMafI/AAAAAAAABVk/zAhOqdNzlC0/s400/zitianos_494x320.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 267px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><br /><br /><div>Καθισμένος στη πλαστική καρέκλα, κοιτούσα τον κόσμο που περνούσε. Κάρφωνα το βλέμμα μου πάνω τους. Έτσι κάνω. Τους κοιτάζω επίμονα με την ελπίδα να με κοιτάξουν κι εκείνοι. Πολλές φορές τα καταφέρνω, άλλες πάλι νιώθω μόνος. Ίσως να νιώθω μόνος γιατί είμαι μόνος. Η παραγωγική διαδικασία με έχει ξεράσει, οι φίλοι μου είναι απασχολημένοι με τα προβλήματά τους και ούτε που θέλουν να με ξέρουν πλέον, οι σχέσεις μου με το άλλο φύλο είναι ανύπαρκτες, αλλά όταν περνάς εσύ περαστικέ, εγώ σε κοιτώ επίμονα.<br />Η πόλη μου δεν θυμίζει σε τίποτα αυτό που ήταν πριν λίγα χρόνια. Δεν είναι τα κτίρια, είναι οι άνθρωποι. Είναι σκυθρωποί, βρίζουν με το παραμικρό και δεν σε κοιτούν στα μάτια. Μόνο εγώ τους κοιτώ και το κάνω επίμονα όσο καταλαβαίνω πως αυτοί με αποφεύγουν. Βέβαια και η δουλειά που κάνω εμποδίζει τα βλέμματα. Πάντα απέφευγαν τα μάτια μου για να πω την αλήθεια. Τώρα όμως είναι ακόμα χειρότερα.<br /><a name='more'></a><br /><br />‘Όπως είπα είμαι καθισμένος σε μια πλαστική καρέκλα. Βρίσκομαι σε ένα δρόμο κάπου στο κέντρο της πόλης. Η δουλειά μου σε άλλους φαίνεται δύσκολη και σε άλλους εύκολη, όπως όλες οι δουλειές δηλαδή.<br />Είμαι ζητιάνος. Δύο χρόνια τώρα, ίσως και λίγο παραπάνω, δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς. Νιώθω σαν να μού ‘γινε συνήθεια. Σκεφτόμουν βέβαια πως έπρεπε να ψάξω για μια κανονική δουλειά αλλά και πού να πας! Κι εδώ που είμαι κρίση κι εκεί που βρίσκονται οι άλλοι κρίση. Τουλάχιστον εμένα δεν μπορεί να με ξαναπολύσει κανένας, κάτι είναι κι αυτό.<br /><br />Εντάξει, την κρίση θα την ξεπεράσουμε με κάποιο τρόπο. Τι διάολο, έλληνες είμαστε, θα τη βρούμε την άκρη.<br />Εδώ όμως φίλε υπάρχει μεγαλύτερο πρόβλημα. Είπαμε: η κρίση θα περάσει. Θα μπορέσεις κι εσύ να μου δώσεις τα λεφτά που μου έδινες, ίσως να μπορέσεις να με ξανακοιτάξεις και στα μάτια αλλιώτικα.<br />Ξέρεις όμως ποιο είναι το πρόβλημα; Τις απέναντι γωνίες από τη δική μου έχουν καταλάβει αλλοδαποί. Κι όχι νόμιμοι. Αν ήταν έτσι, αν είχαν χαρτιά, θα το συζητάγαμε επί άλλης βάσης. Εδώ μιλάμε για λαθρομετανάστες. Και σε ρωτάω: είναι δυνατόν να δουλέψεις όταν έχεις δίπλα σου ανθρώπους σαν κι αυτούς; Έχουν χειρότερο ντύσιμο από το δικό μου προκαλώντας έτσι μεγαλύτερη λύπηση και μένουν σε κάτι εγκαταλελειμμένα κτίρια ενώ εγώ νοικιάζω γκαρσονιέρα υπόγεια. Κι όχι μόνο αυτό. Έχουν το θράσος να με χαιρετούν κιόλας. Πώς με χαιρετάς ρε, πού με χαιρετάς, μέσα στη χώρα μου; Εγώ θα σε χαιρετήσω πρώτος αν θέλω και μετά θα χαιρετάς εσύ, που έχεις τα μούτρα να μου λες και καλημέρα. Τελοσπάντων…<br /><br />Έχει μαυρίσει ο τόπος εδώ πέρα, δεν είναι πλέον για έλληνες ζητιάνους. Μας έχουν πάρει τη δουλειά κι εμείς καθόμαστε και τους κοιτάμε. Αλλά θα φτάσει η στιγμή που θα αντιδράσουμε και τότε θα πάθουν όλοι την πλάκα τους. Να πας στη χώρα σου να ζητιανέψεις ρε, εδώ είναι Ελλάδα, είναι η χώρα μου, που ήρθες εσύ από το πουθενά να μου πάρεις τη δουλειά.<br /><br /><b>Αλλά δε φταίει κανάς άλλος, τέτοιο μπουρδέλο κράτος που έχουμε και λίγα παθαίνουμε…</b> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-1254961936181439496?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-55522495725927624062011-05-09T17:39:00.005+01:002012-02-09T14:08:24.546Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-wq7Iudn8s3w/TcgZ75lOGeI/AAAAAAAABVc/jkBK8VQJ2Gs/s1600/assets_LARGE_t_420_53475575_type11104.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604758253122492898" src="http://4.bp.blogspot.com/-wq7Iudn8s3w/TcgZ75lOGeI/AAAAAAAABVc/jkBK8VQJ2Gs/s400/assets_LARGE_t_420_53475575_type11104.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 219px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 200px;" /></a><br /><br /><br /><div style="font-family: inherit;"><div style="color: black; font-family: inherit;"><span style="font-size: small;">Ήταν παραμονή Χριστουγέννων… πριν καμιά δεκαριά χρόνια περίπου.<br /><br />Γυρνώντας από τη δουλειά, τον είδα μέσα σε ένα αμάξι. Κατεβαίναμε κι οι δύο τη Γαλατσίου. Καθόταν στη θέση του συνοδηγού. Εκείνος στην αριστερή λωρίδα, εγώ στη δεξιά. Ευτυχώς μας έπιασε φανάρι. Πετάγομαι από το αμάξι σαν τρελός και εκείνος βλέπει την κίνησή μου και ανοίγει το παράθυρο. Φτάνω μπροστά του και καταλαβαίνει πως τρέμω σύγκορμος. Ο χρόνος μέχρι να ανάψει το φανάρι πράσινο λίγος. Μου κάνει νόημα να ηρεμήσω και με ταχύτατους ρυθμούς προτείνει το πρόσωπό του προς το δικό μου. Πριν προλάβω να αντιδράσω πιάνει το πρόσωπό μου και με φιλάει πατρικά. Μου συστήνει γρήγορα-γρήγορα το γιό του που καθόταν στη θέση του οδηγού και τη γυναίκα του που βρισκόταν στο πίσω κάθισμα. Μου εύχεται συνεχώς, χαμογελάει και με προτρέπει να προσέχω. Το μόνο που μπόρεσα να του πω ήταν: "Σας ευχαριστώ για όλα". Ποτέ δεν θα μάθαινα αν κατάλαβε ότι δεν τον ευχαριστούσα για τις ευχές του αλλά για ό,τι μου έδωσε και δεν το ήξερε.</span></div><div style="color: black; font-family: inherit;"><span style="font-size: small;"><br /></span><span style="color: red; font-size: small;"><b>Στα αλήθεια, ήταν τα πιο ενδιαφέροντα Χριστούγεννα της ζωής μου.</b></span></div><a name='more'></a><br /><span style="font-size: small;"><br />Πολλά γράφτηκαν και θα γραφτούν για αυτόν τον άνθρωπο. Είναι όντως η προσωποποίηση ενός κομματιού του Έλληνα. Γιατί όλοι ξέρουμε πως υπάρχουν διαφόρων ειδών έλληνες, διαφόρων ειδών άνθρωποι, είμαστε διάφοροι, πολλές φορές ακόμα και αδιάφοροι.</span><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Εκείνος πήρε στην πλάτη του τον άνθρωπο που αγωνίζεται καθημερινά για τον επιούσιο, στάθηκε ως ο Αίρων τα άγχη του παγκόσμιου ανθρώπου: Του Έλληνα, του Ιταλού, του Βιετναμέζου, του οποιουδήποτε.</span></b>Τον άνθρωπο αυτό έθεσε στο βάθρο ενός βασιλείου που σκήπτρο του ήταν η μαγκούρα του Διογένη και στέμμα του η υπαρκτική υπερηφάνεια. Δεν δίστασε μπροστά σε οποιονδήποτε κατακτητή μυαλού και σώματος.</span><span style="font-size: small;"><b>Πάλεψε εναντίον των Γερμανών και του Χίτλερ, κατά του Μεταξά και των Απριλιανών, στάθηκε απέναντι στην κρατική γραφειοκρατία και το Κόμμα, μετανάστευσε, πέταξε την τηλεόραση από το μπαλκόνι, έριξε αυγά σε υπουργούς, τούρτες σε ανυποψίαστους, μακαρονάδες σε κακομαθημένα παιδιά, πήρε το άφλογο όπλο του σαν άλλος Δον Κιχώτης, μίλησε με απλό τρόπο για την επικείμενη οικολογική καταστροφή του παγκόσμιου σπιτιού μας, τσακώθηκε με την πεθερά του, πήγε στο Βιετνάμ, καβάλησε άλογο και διαστημόπλοιο, έτρωγε συνεχώς ξύλο και μάλιστα άδικα.</b>Κι τι πρότεινε Εκείνος για όλα αυτά; </span><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">Ανθρωπιά, Συμπόνια, Αλληλεγγύη.</span></b><br />Ο Βέγγος δεν έχει ανάγκη από κατάταξη, Είναι απλά ο Βέγγος. Ούτε φτιάχνει ούτε μπαίνει σε κατηγορία.<br />Ο Βέγγος είναι η σύγχρονη μορφή του Καραγκιόζη. Τον εμπέδωσε και τον απέδωσε μέσα από το μεγαλύτερο πανί, αυτό του κινηματογράφου. Θα μπορούσε να κινηματογραφήσει τις ταινίες που πρωταγωνίστησε με καραγκιόζικους τίτλους: Ο Καραγκιόζης πράκτορας, ο Καραγκιόζης φαρμακοποιός, ο Καραγκιόζης αριστερός, ο Καραγκιόζης τσιφούτης κ.α. Της ίδιας στόφας ήρωας, λαϊκός μέχρι το μεδούλι, παρατημένος αλλά ποτέ παραιτημένος, ποτέ παραδομένος.<br /><b>Λυγμικός ακόμα και σε στιγμές που γελούσες με τα αστεία καμώματά του, με τη δική μας τρέλα στο μάτι, <span style="color: red;">δανείστηκε τις στιγμές μας και τις επέστρεψε με τόκο αιωνιότητας.</span>Βούτηξε στον βωβό κινηματογράφο και βγήκε στην επιφάνεια κρατώντας ομιλούντα μαργαριτάρια ανεκτίμητης αξίας. Γέλασε, έκλαψε και βασανίστηκε όπως εμείς, οι γονείς μας, οι παππούδες μας και οι πριν από εκείνους.</b></span><br /><span style="font-size: small;">Πάντα θα μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου η παράκλησή του στους αστυνομικούς, όταν τον συνέλαβαν έξω από το σπίτι κάποιου από τα αφεντικά του:</span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: small;"><b><span style="color: red;">"Όχι εμένα, έχω δίκιο εγώ…"</span></b></span> </div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-5552249572592762406?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-54695813902707797542011-05-03T09:35:00.005+01:002012-01-29T19:18:19.264Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-ubbNN-CTlws/Tb--oeLy59I/AAAAAAAABVM/2wILnKJY_QU/s1600/2daegb6.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5602406063978768338" src="http://1.bp.blogspot.com/-ubbNN-CTlws/Tb--oeLy59I/AAAAAAAABVM/2wILnKJY_QU/s400/2daegb6.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 351px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 335px;" /></a><b><span style="color: red; font-size: 180%;"> ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΕΓΓΟΣ</span></b> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-5469581390270779754?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-31650094294063434652011-04-13T17:13:00.007+01:002012-02-06T08:02:32.324Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-IcuBEdyB_u0/TaXL5L34InI/AAAAAAAABVE/wsi2lCUkzZc/s1600/50235_107204972635301_489450_n.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5595102295377846898" src="http://4.bp.blogspot.com/-IcuBEdyB_u0/TaXL5L34InI/AAAAAAAABVE/wsi2lCUkzZc/s400/50235_107204972635301_489450_n.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 200px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 200px;" /></a> Έχω αρχίσει να πιστεύω πως οι τσόντες και εμείς, η εργατική τάξη (ο θεός να μας κάνει) έχουμε κοινά σημεία. Λίγο δύσκολο να εξηγήσω πως έφτασα σε αυτό το συμπέρασμα. Το μυαλό κάνει κάτι περίεργα παιχνίδια και φαντάζεται, ας πούμε, τον καλό θεούλη να κάνει μπουρδελότσαρκα στη Φυλής ή τον Γιώργο Μάγκα να ανοίγει συναυλία των Priest. Με τέτοιου είδους δημιουργήθηκε στο μάλλον άρρωστο μυαλό μου κι αυτή η σύνδεση.<br /><b><span style="color: red;"></span></b><b><span style="color: red;"></span></b><br /><b><span style="color: red;">Παρατηρείς τους συναδέλφους σου στη δουλειά ή τους άνεργους στον ΟΑΕΔ και τι βλέπεις; Είμαστε όλοι μας τριταγωνιστές σε ταινία πορνό. Αν ήμασταν πρωταγωνιστές θα ήταν καλά.</span></b> Όμως δεν είμαστε ικανοί ούτε για αυτό. Μας επιτίθενται από παντού και εμείς το χαβά μας। Μιλάω για εμάς, όχι για την εργατική τάξη. Αυτή συνήθως υπάρχει μόνο στα λογύδρια του ΚΚΕ και των λοιπών… αριστερών δυνάμεων, δεν υφίσταται στο έξω κόσμο. <br /><b><span style="color: red;">Εμείς είμαστε εδώ και εμείς σίγουρα δεν είμαστε εργατική τάξη.</span></b><br /><a name='more'></a><br /><br />Αν παρακολουθήσεις μια ταινία πορνό και μας τοποθετήσουμε στη θέση των γυναικών που υποκρίνονται τις καυλωμένες, τις πρόθυμες, ενώ ταυτόχρονα είναι και πολύ ωραίες, με φοβερά σώματα… ε, εμείς καμία σχέση. Πουτάνες και μάλιστα κακοπληρωμένες. <b><span style="color: red;">Ούτε καριέρα στο είδος μας δεν μπορούμε να κάνουμε.</span></b><br /><b><span style="color: red;"></span></b><br />Φαίνεται σαν να παίζουμε σε ταινίες β διαλογής με κακό οπερατέρ και άσχετο σκηνοθέτη, για αυτό και δεν μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στις δύσκολες σκηνές των ομαδικών οργίων. Εκεί πάντα βγαίνουμε χαμένοι και κυρίως πονεμένοι.<br /><b><span style="color: red;">Συνέχεια οι άλλοι πηδάνε, οι συνηθισμένοι, εμείς ποτέ. </span></b><br /><br />Από την άλλη, στις πορνοταινίες οι πρωταγωνιστές, δευτεραγωνιστές και λοιποί έχουν αλληλεγγύη, ξέρουν μέχρι που πρέπει να φτάσουν και το κυριότερο: κάνουν πρόβες.<br />Εμείς, εργαζόμενοι, άνεργοι κτλ τίποτα, δεν έχουμε φαντασία και οι σκηνοθέτες που με το έτσι-θέλω ή την ανοχή μας έχουν κατσικωθεί στο κεφάλι μας δεν κάνουν ούτε για φωτιστές. Εμείς βέβαια τους ακούμε και τους υποληπτόμαστε. <b><span style="color: red;">Δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας να πάρουμε την υποκριτική μας, την αντοχή μας και να φτιάξουμε μια δική μας ταινία με δική μας εταιρία παραγωγής. Να κερδίσουμε εμείς, όχι τα στούντιο και οι διαπλεκόμενοι σκηνοθέτες και παραγωγοί. </span></b>Κι αυτό ούτε μετά από τόσα χρόνια υποτιθέμενης εμπειρίας. Εμπιστευόμαστε τις εταιρίες εκείνων που μας… αγαπούν, εκείνων που σχεδόν πάντα μας προδίδουν. Είναι αυτοί που κολλάνε με τα γαμάτα σενάρια που φτιάχνουν στα ιδιόκτητα εργαστήρια του μέλλοντος μας (ο καθένας διαθέτει από ένα τέτοιο σενάριο). <b><span style="color: red;">Αν και αυτά τα σενάρια μοιάζουν μεταξύ τους αυτοί οι τύποι ποτέ δεν συμφωνούν στο τέλος, στον σκοπό, στον τρόπο. Συμφωνούν βέβαια στο ότι πρέπει να γαμήσουμε κι εμείς αλλά διαφωνούν στον τρόπο και τελικά γαμούν μόνοι τους, χωρίς εμάς. </span></b>Γιατί, ο ένας θέλει να το πάμε μαλακά, ο άλλος γουστάρει ταχύτερους ρυθμούς, ο παραδίπλα θέλει να γκρεμίσουμε τα στούντιο των καταπιεστικών παραγωγών και να φτιάξουμε νέα, δικά μας ενώ ο διπλανός του δεν θέλει να τα γκρεμίσουμε αλλά να δουλέψουμε σε αυτά και να τα διαβρώσουμε από τα μέσα. Εμείς βέβαια (η υποτιθέμενη εργατική τάξη) δεν έχουμε αλληλεγγύη, αφού ο καθένας κοιτάζει το τομάρι του (στις τσόντες μάλλον θα παίζαμε το ρόλο του αυνανιζόμενου σε μια γωνία του πλάνου). Φοβόμαστε συνεχώς μην τη φάμε από πίσω και τελικά συμβαίνει ό,τι φοβόμαστε. <b><span style="color: red;">Τουλάχιστον αν ήμασταν όλες οι πουτάνες ενωμένες μπορεί και να κερδίζαμε έναν καλύτερο νταβατζή, τουλάχιστον αυτό. </span></b><b><span style="color: red;">Τώρα είμαστε πουτάνες μονάδες-μονάδες και την τρώμε όλες μαζί. </span></b>Οι νταβατζήδες βέβαια (οι γνωστοί αλλά και οι άλλοι…), όλοι δηλαδή αυτοί που θέλουν το καλό μας είτε στέκονται στα δεξιά του πεζοδρομίου είτε στα αριστερά του, ξέρουν καλά τη δουλειά και κερδίζουν όπως και να ‘χει. Κουράστηκαν τα πόδια μας από τις πορείες και τις διαμαρτυρίες για να μην είμαστε πια πουτάνες. Και αυτό να το ζητάμε από τους νταβατζήδες μας κιόλας... <b><span style="color: red; font-size: 130%;">&nbsp;</span></b><br /><div style="text-align: center;"><b><span style="color: red; font-size: 130%;">Τελικά είναι πολύ δύσκολο πράγμα να πηδάς αν έχεις συνηθίσει μόνο να σε πηδάνε.</span></b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-3165009429406343465?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-83785310946657407042011-03-27T00:30:00.005Z2012-02-06T08:02:41.456Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Q1DI6CnSbd0/TY6FfEmQIQI/AAAAAAAABU0/dBVzSgATtV0/s1600/images.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5588550956469985538" src="http://1.bp.blogspot.com/-Q1DI6CnSbd0/TY6FfEmQIQI/AAAAAAAABU0/dBVzSgATtV0/s400/images.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 222px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 227px;" /></a><br />Πριν πάτε παρακάτω, θέλω να ξεκαθαρίζω από την αρχή το εξής: <b><span style="color: red;">Δεν είμαι Αναρχικός.</span></b> Και αυτό γιατί δεν πιστεύω πως οι άνθρωποι είναι ή δεν είναι κάτι. <b><span style="color: red;">Πιστεύω πως οι άνθρωποι προσπαθούν να γίνουν κάτι, ποτέ δεν μπορούν να γίνουν αυτό το κάτι που επιθυμούν να είναι. Ναι, το πλησιάζουν αλλά ποτέ δεν το φτάνουν.</span></b> Θα ακουστεί πλήρως αντι-Αναρχικό, Αντι-Υλιστικό και άρα Ιδεαλιστικό στα αυτιά κάποιων αυτό που θα γράψω, αλλά αν ο Πλάτωνας είχε δίκιο και κάπου στον κόσμο των Απόλυτων Ιδεών του υπάρχει εκείνη του Αναρχισμού… κάποιοι από εμάς είμαστε πολύ μακριά ακόμα.<br /><br /><b><span style="color: red;">Πατάω τον αριθμό του τηλεφωνητή και ακούω το μήνυμα.</span></b> Το πρώτο ‘ντάξει ήταν σε ύφος παρακλητικό, το δεύτερο λιγότερο παρακλητικό και περισσότερο μάγκικο, το τρίτο και το τέταρτο έσταζαν απειλή, ήταν αργόσυρτα, μάγκικα, σαν να άκουγες τον Γαρδέλη σε βιντεοκασέτα του’80.<br /><b><span style="color: red;">Η συνέχεια μάλλον γίνεται κατανοητή:</span></b> μπινελίκια κατά βούληση, ειρωνείες, ένα παραληρηματικό κρεσέντο, που δεν άφηνε περιθώρια για πραγματική συνεννόηση. Τι να εξηγήσεις άλλωστε; Τι να πεις; Σε μια φωνή που μέσα σε δευτερόλεπτα αλλάζει ύφος και ένταση, δεν έχεις να αντιτείνεις κάτι λογικό, κάτι χειροπιαστό. Είναι όλα στον αέρα.<br /><a name='more'></a><br /><br />Πριν από πολλά χρόνια, είχα διαβάσει ένα βιβλίο του <b><span style="color: red;">Μπούκτσιν</span></b> με τον εμβληματικό τίτλο: <b><span style="color: red;">"Lifestyle Αναρχισμός ή Κοινωνικός Αναρχισμός;".</span></b> Δεν σου γέμιζε το μάτι. Πρόκειται για ένα μικρό βιβλίο, σχεδόν τσέπης, που όμως περιέχει τη γενική φιλοσοφία ενός <b><span style="color: red;">συνειδητοποιημένου Αναρχικού</span></b> (βέβαια ο Μπούκτσιν τα αρκετά τελευταία χρόνια της ζωής του είχε απεκδυθεί αυτόν τον τίτλο και είχε εκφράσει τη θεωρία του κομμουναλισμού), ο οποίος προσπαθεί να διαχωρίσει τον "τσάμπα μάγκα" αναρχικό από τον κοινωνικό Αναρχικό, <b><span style="color: red;">που ζει και αναπνέει μέσα στους προσωπικούς και συλλογικούς ιστούς των συνανθρώπων του.</span></b>Με το βιβλίο αυτό συνειδητοποίησα εντελώς, πόσοι από εμάς που λέμε ότι είμαστε αναρχικοί τελικά δεν είμαστε και δεν μπορούμε να γίνουμε, πόσοι από εμάς έχουμε αντιληφθεί εντελώς λανθασμένα το νόημα εκείνου που λέμε πως πιστεύουμε.<br /><br /><b><span style="color: red;">Στο μήνυμα του τηλεφωνητή έχει καταγραφεί η φωνή ενός ανθρώπου που θεωρείται αναρχικός.</span></b> Είναι από εκείνους που λόγω των επιλογών τους κινούνται στο περιθώριο, από αυτούς που ίσως και χωρίς "περιθωριακές" επιλογές μάλλον θα επέλεγαν έτσι κι αλλιώς την περιθωριακή παρουσία. Μπορεί και λόγω ιδιοσυγκρασίας; Δεν ξέρω καθόλου, δεν έχω καταλήξει. Είναι σίγουρα πάντως από εκείνους που ο Μπούκτσιν χαρακτηρίζει Life style αναρχικούς. <b><span style="color: red;">Από αυτούς που πολλές φορές η ιδέα των άλλων για εκείνους, τους οδήγησαν στο να κατατάξουν τον εαυτό τους σε ένα… αναρχικό μετερίζι.</span></b><br />Δεν ξέρουν όμως τι είναι αυτό το φρούτο! Δεν τους ενδιαφέρει να μάθουν, αυτοί τα ξέρουν όλα. Αλλά έχουν χάσει κάθε αίσθηση απλής, ανθρώπινης ευγένειας. Όχι αστικής, απλά ανθρώπινης, πολύ ανθρώπινης που θα έλεγε και ο Νίτσε.<br /><br /><b><i>Είναι από αυτούς που βιώνουν την αναρχικότητά ΤΟΥΣ μέσα από το ΕΓΩ τους. Οξύμωρο σχήμα. Εντάξει, δεν είναι η πρώτη φορά που συναντώ κάτι τέτοιο. Ένας άνθρωπος που έχει βρεθεί σε συνελεύσεις του "χώρου" ξέρει από αυτά, τα καταλαβαίνει.</i></b>Είναι όμως ο πρώτος άνθρωπος που γνωρίζω από συγκεκριμένο <b><span style="color: red;">"υποχώρο" του ευρύτερου "χώρου".</span></b> Ένας άνθρωπος μεγάλης ηλικίας, κάποιος που περιμένεις να μάθεις από αυτόν πράγματα, να γίνεις καλύτερος, να τον συμβουλευτείς.<br /><b><span style="color: red;">Και ξαφνικά, βγαίνει στο προσκήνιο ένα τεράστιο ΕΓΩ, ένα ΕΓΩ που θέλει να σε καταπιεί, ένα ΕΓΩ που ζητάει υπηρέτες και όχι ΣΥΝ-εργάτες. Δεν θέλει να σε ακούσει, θέλει να σου επιβάλλει.</span></b> Και τότε, αρχίζεις για άλλη μια φορά να απομυθοποιείς και να αντιλαμβάνεσαι το πώς και το γιατί κάποιων ανθρώπων, ανθρώπων που είχες κάνει τη μαλακία να θεωρείς υπεράνθρωπους.<br />Και ήταν μαλακία δική σου, γιατί όχι μόνο δεν είναι υπεράνθρωποι αλλά κάτι παρακάτω από υπάνθρωποι.<br />Υπανθρωπιάζω κι εγώ συχνά. Μόνο που δεν λέω πως είμαι αναρχικός. Λέω πως προσπαθώ να γίνω.<br /><br /><b><span style="font-size: 130%;">Γιατί Αναρχικός σημαίνει <span style="color: red;">ΕΜΕΙΣ</span> κι όχι ΕΓΩ.<br />Βίαιος όταν η περίσταση το απαιτεί κι όχι Χουλιγκάνος.<br /><i>Και σίγουρα, η αγένεια, η ειρωνεία, το δήθεν ύφος κι ένα υπερτροφικό ΕΓΩ, δεν είναι από εκείνα που μπορούν να χαρακτηρίσουν έναν Άνθρωπο, πόσο μάλλον έναν Αναρχικό Άνθρωπο.</i></span></b></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-8378531094665740704?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-1519585843863744942011-03-14T16:03:00.004Z2012-02-09T14:09:09.254Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-mpMHawVS0tE/TX4-xlDU-WI/AAAAAAAABUs/IsqqvW9S0rg/s1600/33060-Clipart-Illustration-Of-A-Smart-School-Girl-Surrounded-By-Math-Symbols.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583969609466575202" src="http://3.bp.blogspot.com/-mpMHawVS0tE/TX4-xlDU-WI/AAAAAAAABUs/IsqqvW9S0rg/s400/33060-Clipart-Illustration-Of-A-Smart-School-Girl-Surrounded-By-Math-Symbols.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 372px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><div></div><div style="font-family: inherit;"><div style="color: black; font-family: inherit;"><span style="font-size: small;"><b>Νομίζω πως σχεδόν όλες οι αναρτήσεις αυτού του blog θέτουν συνεχώς ερωτήματα που μοιάζω ανίκανος να απαντήσω। Είπα λοιπόν να κάνω μια ελάχιστη αρχή, προσπαθώντας να δώσω μια πολύ μικρή απάντηση στο εξής ερώτημα: Γιατί να πράξω; </b><br /><br />Αναλύσεις επί αναλύσεων διαφεύγουν και προστίθενται στο μυαλό μου. Εδώ και καιρό, νιώθω πως δεν μπορώ να γράψω όπως πριν, όχι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο τουλάχιστον. Η κουρασμένη πραγματικότητα έχει κουράσει και το μυαλό μου; Ίσως.<br /><br />Σκέφτομαι πως μια ακόμα ανάλυση από ελευθεριακή ή μαρξιστική πολιτική σκοπιά, δεν έχει να προσφέρει κάτι στις ήδη υπάρχουσες ούτε τελικά αφυπνίζει κάποιον που μπορεί να θεωρώ υπνοβάτη. Άλλωστε, δεν φημίζομαι για τις επιτυχημένες αναλύσεις μου. Συνήθως όταν τις διαβάζω μετά, σχεδόν πάντα θέλω να τις σβήσω ή μετανιώνω για αυτά που έγραψα. Κυρίως γιατί δεν καταλαβαίνω με ποιο τρόπο μπορούν να βοηθήσουν κάπου, κάποιον, εκτός των "δικών" μου που λένε και όσων ξέρω πως κάπου συμφωνούμε. Αυτό όμως δεν είναι βοήθεια. Πώς να βοηθήσεις κάποιον που σκέφτεται όπως εσύ;<br /><br />Σκοπός είναι να προβληματιστεί εκείνος που δεν σκέφτεται έτσι. Εκείνος που ψάχνει μια διέξοδο στο μυαλό του. Μπορεί βέβαια να έχει βρει κάποια και εγώ δεν είμαι σίγουρος πως έχω την σωστή διέξοδο για να τον πείσω να αλλάξει δρόμο. Όμως, ποια είναι η διέξοδος; Κι αυτό που έχεις διαλέξει φτάνει σε πράξη ή μένει στα λόγια; Γιατί για να περάσεις από την θεωρία στην πράξη πρέπει να διανύσεις μεγάλη απόσταση.</span></div><a name='more'></a><span style="font-size: small;"><br /><br /><b><span style="color: red;">Αν έχεις λεφτά αγοράζεις ό,τι θες. Αυτό δεν είναι θεωρία και πράξη, είναι απλώς αγοραπωλησία, δηλαδή αν έχεις, είσαι μάγκας και παίρνεις, αν δεν έχεις, νιώθεις τίποτα.</span></b><br /><br /><b>Η πράξη βέβαια δεν είναι κάτι καθαρό και σίγουρο.</b> Το πώς και το πότε εξαρτάται από την προσωπικότητα του καθενός και την πείρα. Αλλιώς θα συμπεριφερθεί ο έμπειρος παρορμητικός και αλλιώς ο άπειρος παρορμητικός. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι κι ευτυχώς για αυτό.<br /><br />Αφορμή για τα μάλλον άσχετα που γράφω παραπάνω στάθηκε το πέρας των τελευταίων ημερών. Περίεργες μέρες. Οι σκέψεις δεν με άφησαν καθόλου, ούτε εγώ τις άφησα να με παρατήσουν.<b><span style="color: red;"> Γιατί υπήρχε ένα βασικό δίλλημα: Πράξη ή Απραξία;</span></b><br />Διάλεξα το πρώτο χωρίς να φτάσω σε αποτέλεσμα, όμως δεν με πειράζει. Μου αρκεί που διάλεξα μια Πράξη. Δεν ήθελα να ξέρω το αποτέλεσμά της, το είχα υποπτευθεί. Παραμύθιασα τον εαυτό μου πως όλα θα πάνε καλά. Δεν πήγαν όμως. Και; Και τι έγινε; Τίποτα. Όλα καλά. <b><span style="color: red;">Κέρδισα την χαρά της σκέψης που έγινε πράξη<br />Αλήθεια θέλω να μου πεις: σου φαίνεται λίγο αυτό;</span></b></span> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-151958584386374494?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-65692189631296299672011-03-08T17:34:00.011Z2012-02-09T14:10:16.819Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-E3WEsJINTnk/TXZpN1zEb5I/AAAAAAAABUk/It4oJ09rnK8/s1600/fish-eat-fish-richard-cook-artville-com.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581764474672803730" src="http://4.bp.blogspot.com/-E3WEsJINTnk/TXZpN1zEb5I/AAAAAAAABUk/It4oJ09rnK8/s400/fish-eat-fish-richard-cook-artville-com.jpg" style="display: block; height: 277px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 300px;" /></a><br /><div align="center" style="color: black;"><span style="font-size: 130%;"><b>(ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ)</b></span></div><div align="center"><span style="font-size: 130%;"><b><span style="color: red;">Από τη Σαββατιάτικη κουβέντα… περί δράσης</span></b> </span></div><div align="center"><span style="font-size: 130%;"><br /></span></div><div align="center"><br />Καταλαβαίνω τον φόβο και την ανασφάλεια. Είναι συναισθήματα εγγενή, βαθειά και για αυτό τόσο πολύ ανθρώπινα. </div><div align="center"><br /><b><span style="color: red;">Ποιός δεν φοβάται; Όλοι μας φοβόμαστε. Όλοι.</span></b><br /><br />Την ώρα της κρίσης πρέπει να αποφασίσεις, πρέπει να κρίνεις.<br />Δεν μπορείς να στέκεσαι σε δύο βάρκες.<br />Νομίζεις πως είναι απλό; Γελιέσαι…<br /><b><span style="color: red;">Αν δεν το κάνεις, θα κρίνει η ζωή για σένα.</span></b><br /><br />Ο ένας βρίσκεται από τη μια πλευρά κι ο άλλος από την απέναντι.<br /><b><span style="color: red;">Ο πρώτος στη ζέστη μιας ηλίθιας σιγουριάς , ο δεύτερος στο κρύο μιας γλυκιάς ανασφάλειας. </span></b><br /><br />Κι οι δύο δείχνουν σκυμμένοι στα μάτια ενός προσεκτικού παρατηρητή. Τα συναισθήματά τους αλληλοσυμπληρώνονται.<br /><b><span style="color: red;">Ο ένας σκύβει από φόβο, ο άλλος από αδιέξοδη υπερηφάνεια και πολλά γιατί.</span></b><br /><br /><b>"Εντάξει, δίκιο έχεις αλλά τι να κάνουμε;… έτσι είναι τα πράγματα. Εγώ πάντως θα την βρω την άκρη" </b><br /><br /><b><span style="color: red; font-size: 130%;">ΕΓΩ, όχι εμείς. ΕΓΩ και μόνον ΕΓΩ.</span></b><br /><br />Ο πρώτος πίνει καφέ και σχολιάζει. Ο δεύτερος χαμογελάει πικρά. Το μέλλον τού φαίνεται προδιαγεγραμμένο. Νιώθει την αλήθεια, την μελετά χωρίς να το καταλαβαίνει.<br /><br />Κι αυτός που πίνει καφέ την ξέρει αλλά κάνει τον ανήξερο, νιώθει μόνος και φοβάται ακόμα περισσότερο.<br /><br /><b>Οι ΕΓΩ είναι μόνοι και κάνουν παρέα με άλλους ΕΓΩ.Και πάντα σχολιάζουν και κοιτούν περίεργα τους ΕΜΕΙΣ. </b></div><div align="center"><b></b><br /><b><span style="color: red;">Οι ΕΜΕΙΣ είναι μόνοι και κάνουν παρέα με άλλους ΕΜΕΙΣ. Και πάντα κοιτούν με απορία τους ΕΓΩ και τους ρωτούν: </span></b><br /><br /><b>"Γιατί τόσα πολλά <span style="color: red; font-size: 130%;">ΕΓΩ</span></b><span style="color: red; font-size: 130%;"> </span><i>δεν μπορούν να γίνουν</i><b> ένα μεγάλο <span style="color: red; font-size: 130%;">ΕΜΕΙΣ</span>;" </b></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-6569218963129629967?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-49991177298886844012011-02-28T17:30:00.010Z2012-02-06T08:03:24.201Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-dVPzRO6Ch9Y/TWvb4mamd4I/AAAAAAAABUU/G2ppGAgtiak/s1600/3895.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578794328859768706" src="http://2.bp.blogspot.com/-dVPzRO6Ch9Y/TWvb4mamd4I/AAAAAAAABUU/G2ppGAgtiak/s400/3895.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 260px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 390px;" /></a><br /><div><b>- Θυμάσαι ρε φίλε;<br /><br /><span style="color: red;">- Ε;</span><br /><br />- Θυμάσαι λέω;<br /><br /><span style="color: red;">- Τι να θυμάμαι;</span><br /><br />- Τι ωραία που ήταν πέρυσι, θυμάσαι;<br /><br /><span style="color: red;">- Στις διακοπές εννοείς; Ναι ρε, τζάμι είχαμε περάσει.</span><br /><br />- Ποιες διακοπές ρε, για ποιες διακοπές μιλάς, άλλο σου λέω εγώ!<br /><br /><span style="color: red;">- Ε πες μου να τελειώνουμε, για ποιο πράγμα μιλάς;</span><br /><br />- Αν θυμάσαι που δουλεύαμε… σε διπλανά γραφεία ήμασταν ρε φίλε. Θυμάσαι;<br /><br /><span style="color: red;">- Ε πώς δε θυμάμαι, ξεχνιούνται αυτά;</span><br /><br />- Βαριεστημένοι μπροστά σε μια οθόνη. Βλέπαμε νούμερα και κάναμε υπολογισμούς.<br /><br /><span style="color: red;">- Ναι, ναι, υπολογίζαμε τα έσοδα της εταιρείας. Λες και ήταν δική μας.</span><br /><br />- Μα, για χρόνια, έτσι νιώθαμε. Μετά όμως…<br /><br /><span style="color: red;">- Μετά ήρθε εκείνο το mail και ξεκαθάρισαν όλα, μπήκαν στη σωστή Σειρά.</span><br /><br />- "Η εταιρεία ανήκει στους μετόχους της". Μπάπ, μου ήρθε στο κεφάλι σαν κεραμίδι. Τι λες ρε, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό! Παντού ανήκει η εταιρεία: στο χρηματιστήριο, στην κοινωνία, στον Θεό τον ίδιο αλλά όχι σε μας.<br /><br /><span style="color: red;">- Ήταν σαφές το μήνυμα, δεν ήταν;</span><br /><br />- Μόνο σαφές; Σαφέστατο ήταν. Είναι κάτι απλά πράγματα που περνάνε χρόνια για να τα καταλάβεις. Κι εγώ ο ηλίθιος που ξενυχτούσα πάνω από την οθόνη για να υπολογίζω. Και όσο υπολόγιζα τόσο ένιωθα τα νούμερα δικά μου και όσο τα νούμερα έμπαιναν στο κεφάλι μου τόσο ένιωθα γεμάτη και σίγουρη τη ζωή μου!<br /><br /><span style="color: red;">- Όμως το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο, δεν ήταν;</span><br /><br />- Ναι ήταν. Τα είχαν ετοιμάσει όλα. Στη Σειρά τους.<br /><br /><span style="color: red; font-size: 130%;">- Κι εμείς;</span></b></div><div><b><span style="color: red;"></span></b> </div><div><b></b></div><div><b><span style="font-size: 130%;">- Εμείς;</span></b></div><div><b><span style="font-size: 130%;"></span></b> </div><div><b><span style="font-size: 130%;"></span></b></div><div><span style="color: red; font-size: 130%;"><b>- Ναι, εμείς.</b></span></div><div><b><span style="color: red; font-size: 130%;"></span></b> </div><div><b><span style="font-size: 130%;">- Ε, κι εμείς… στη Σειρά μας</span></b></div><div><br /><br /><b><span style="font-size: 130%;">Σημείωση:</span></b> <span style="color: red;">Τα πρόσωπα της ιστορίας είναι φανταστικά αλλά ζουν ανάμεσά μας.<br />Η Σειρά είναι πραγματική. Μπορεί να είναι έξω από τον ΟΑΕΔ, στα συσσίτια κάποιου δήμου ή κάποιας ενορίας, στον προθάλαμο της συνέντευξης πριν από τον θάλαμο της πρόσληψης.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-4999117729888684401?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-19567992372086860312011-02-27T11:22:00.002Z2012-02-06T08:03:31.717Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-qkinw2zIC0Y/TWo0FVfQWcI/AAAAAAAABUM/jaVMBqOSgIE/s1600/time2.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578328354724010434" src="http://2.bp.blogspot.com/-qkinw2zIC0Y/TWo0FVfQWcI/AAAAAAAABUM/jaVMBqOSgIE/s400/time2.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 400px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 367px;" /></a><br /><div>Μήπως το βάζο σπάει πρώτα και μετά πέφτει από το τραπέζι;<br /><br />Αν γινόταν αυτό, ο χρόνος θα ήταν αλλιώς, θα τον μετρούσαμε ως συνέπεια των επιλογών μας και όχι το αντίστροφο.<br /><br /><span style="color: red;">Την ώρα που κάποιος πεθαίνει, πάνω στο επιθανάτιο ρόγχο, κάποιος άλλος, κάπου μακριά ή λίγα μέτρα μακριά του, ίσως στο διπλανό δωμάτιο, κάνει έρωτα και νιώθει το χρόνο να σβήνει, να μην υπάρχει. Ποιος τον έχει ανάγκη εκείνη τη στιγμή, ποιος τον μετράει; Ούτε εκείνος που πεθαίνει ούτε εκείνος που ανασταίνεται. Ο χρόνος έχει σταματήσει.</span><br /><br />Ο θάνατος έρχεται και μετά στενοχωριέσαι για αυτόν που τον δέχτηκε, εσύ που ζεις, εσύ που υπάρχεις και ξέρεις την ώρα, τα δευτερόλεπτα και τα λεπτά. Πότε έφυγε, τι έκανε λίγο πριν, πού ήμουν εγώ, τι έκανε χθες αυτήν την ώρα, πώς γίνεται να ζούσε χθες και τώρα να πεθαίνει;<br /><br />Εκείνος, δεν προλαβαίνει να μετρήσει, έχει μετρήσει η ζωή για αυτόν, ερήμην του.<br />Όσοι κι αν τον ψάλλουν, ό,τι κι αν κάνεις, αφού η ματαιοδοξία της ζωής σε κάνει εγωιστή, θες να τον ζωντανέψεις, να τον έχεις δίπλα σου. <span style="color: red;">Και δεν πρόλαβες να του πεις ότι τον αγαπάς, σου είχε φανεί ξενέρωτο. Ούτε τον είχες φιλήσει λίγο πριν, έχασες την ευκαιρία… για τέτοια ήμαστε τώρα;</span><br />Ο χρόνος είναι για να καταναλώνεται χωρίς πολύ σκέψη και οι φίλοι μένουν χωρίς τηλέφωνο και συντροφιά, όλοι κλεισμένοι μέσα μας και έξω μας φυλακισμένοι μόνο σε υποχρεώσεις.<br /><br />Όσο σκέφτομαι πως μόλις προχθές παραλίγο να χαθεί ένας άνθρωπος, ένας φίλος, σε μια στιγμή του χρόνου που εγώ χτυπούσα το πληκτρολόγιο ενός άχρονου μηχανήματος και προσπαθούσα να καταναλώσω ένα οκτάωρο, με καταλαμβάνει… χρονική ανεπάρκεια.<br /><br />Ίσως η πληρέστερη Επανάσταση αφορά στο Χρόνο, αυτόν τον κατακερματισμένο φίλο, αυτόν, που όταν κάποιος χάνεται συνεχίζει να υπάρχει έτσι κι αλλιώς.<br /><br /><span style="color: red;">Και ίσως τότε, καταφέρουμε να δαμάσουμε και την οδύνη των λόγων που ειπώθηκαν ενώ δεν έπρεπε, των τηλεφωνημάτων που ποτέ δεν έγιναν, των θανάτων που δεν είχαμε προλάβει να υπολογίσουμε.</span> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-1956799237208686031?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-84571789004401783672011-02-23T15:17:00.018Z2012-02-06T08:03:45.866Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-q8zX8z6b4tY/TWUmhyr7XdI/AAAAAAAABUE/a8vgADy_L6E/s1600/strike.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5576906075551784402" src="http://2.bp.blogspot.com/-q8zX8z6b4tY/TWUmhyr7XdI/AAAAAAAABUE/a8vgADy_L6E/s400/strike.jpg" style="display: block; height: 400px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 257px;" /></a><br /><div><b>- Θα απεργήσεις αύριο;</b><br /><br /><b><span style="color: red;">- Με δουλεύεις; Αφού είμαι άνεργη.</span></b><br /><br /><b>- Και τι πάει να πει αυτό;</b><br /><br /><span style="color: red;"><b>- Θα πει ότι αν αποφάσιζα να απεργήσω θα σήμαινε ότι ειδικά αύριο θα έπρεπε να δουλέψω.</b></span><br /><br /><b>- Α, μάλιστα. Άρα ο μόνος που μπορεί να έχει λόγο περί απεργίας είμαι εγώ που δουλεύω.</b><br /><br /><b><span style="color: red;">- Μα, αυτό δεν είναι το νόημα της απεργίας;</span></b><br /><br /><b>- Και πού λες να οφείλεται τότε, η αίσθηση που έχω ότι εσύ δεν κάνεις τίποτε άλλο από το να απεργείς από τότε που απολύθηκες;</b><br /><br /><b><span style="color: red;">- Υπονοείς κάτι για τη στάση μου απέναντι στις υποχρεώσεις μου στο σπίτι;</span></b><br /><br /><b>- Όχι δεν υπονοώ... Ευθέως μιλάω. Μη μου πεις ότι δε βλέπεις τι γίνεται εδώ μέσα...</b><br /><br /><b><span style="color: red;">- Δεν ήταν αυτό το θέμα μας. Μη μπλέκεις όλα τα ζητήματα μαζί, για την απεργία μιλούσες.</span>- Τέλος πάντων... Αυτό που εννοούσα ήταν αν θα έρθεις στη συγκέντρωση για την απεργία.<br /><br /><span style="color: red;">- Αφού το ξέρεις ότι δεν τις μπορώ τις συγκεντρώσεις.</span></b><br /><a name='more'></a><br /><br /><b>- Ποιος; Εσύ; Εδώ μέσα κάθε μέρα συγκέντρωση έχουμε. Δεν μπορώ ούτε να ηρεμήσω, ούτε να σκεφτώ. Εκεί που ψάχνω κάτι, το χάνω κετευθείαν και κατεβαίνουν τα ρολά... Ζω την ανεργία κάθε μέρα, κάθε νύχτα, τα μάτια μου δεν κλείνουν γιατί όλα περνάνε απο μένα. Όλη μέρα στο τηλέφωνο κι ένα πιάτο φαί με το ζόρι. Δεν αντέχω άλλες συγκεντρώσεις από παλιούς φίλους, γνωστούς και άνεργους που παραπονιούνται. Κάθε μέρα έχω μέσα στο σπίτι μου συγκέντρωση ανέργων. Θέλω να πάω και σε μια συγκέντρωση απεργών.</b><br /><br /><b><span style="color: red;">- Τα βλέπεις; Στα λόγια μου έρχεσαι. Εγώ τι είπα δηλαδή; Ότι είναι ανόητο να πάω στη συγκέντρωση των απεργών αφου δεν δουλεύω. Εκεί θα είναι ταλαιπωρημένοι και βασανισμένοι άνθρωποι. Να πας εσύ να βρεις και κανέναν να του πεις τον πόνο σου. Εγώ θα μείνω εδώ να κάνω καμιά δουλειά.</span>- Αύριο που δεν θα δουλεύει κανείς εσύ θα κάνεις δουλειές; Δεν το δέχομαι, θα πάω στη συγκέντρωση και θα έρθεις μαζί μου. Τελείωσε.</b><br /><br /><b><span style="color: red;">- Αυτοί που μαζεύονται στις συγκεντρώσεις, έχουν όλοι τους δικούς του λόγους καθένας. Το έχεις σκεφτεί; Να, εσύ για παράδειγμα, θες να πας μαζί μου, μόνο και μόνο για να μου τη σπάσεις. Σιγά μη σ' έπιασε αγωνία για την πορεία του εργατικού κινήματος.</span></b><br /><br /><b>- Πώς το είπες αυτό; Εεεεε..ρρ.. πώς το ειπες ρε γαμώτο, πώς το είπες;</b><br /><br /><b><span style="color: red;">- Ερ-γα-τι-κό κί-νη-μα.</span></b><br /><br /><b>- Υπάρχει τέτοιο πράγμα;</b><br /><br /><b><span style="color: red;">- Φυσικά.</span></b><br /><br /><b>- Και προς τα πού κινείται αυτό;</b><br /><br /><b><span style="color: red;">- Προς την κατεύθυνση των εργατικών διεκδικήσεων.</span></b><br /><br /><b>- Μήπως κάνεις λάθος; Μήπως δεν κινείται ακόμα αλλά θα αρχίσει να κινείται, ας πούμε, αύριο;</b><br /><br /><b><span style="color: red;">- Άμα σε πιάσουν οι συνδικαλιστές στο στόμα τους θα σου πω εγώ... Τι εννοείς; Κίνημα είναι. Κινείται κινητικά σε μια κίνηση συγκινητική εδώ και πολλές δεκαετίες. Μου θες και απεργία... Και θες κι εμένα μαζί... Αντιφάσκεις, το ξέρεις;</span>- Όχι, δεν αντιφάσκω, θελω απεργία, ναι, θέλω. Αλλά το εργατικό κίνημα μου ακούγεται λίγο μούφα και να σου πω και κάτι; Δεν μου προκαλεί καμία συγκίνηση ένα κίνημα που δεν ξέρω αν μπορεί να με δεχτεί και γιατί. Θέλω να κινηθώ χωρίς προυποθέσεις, το κίνημα τι ζητάει από μένα, θέλει κάτι; Από σένα τι ζητάει;</b><br /><br /><b><span style="color: red;">- Από μένα μόνο εσύ ζητάς. Το κίνημα έχει καταλάβει ότι δεν έχει καμιά τύχη μαζί μου. Και δε μου λες; Μετά από όλο αυτό το λογίδριο εναντίον του κινήματος, θέλεις ακόμα να πάμε στην απεργία αύριο;</span></b><br /><br /><b>- Ναι, γιατί θέλω να κινηθώ, αλλά μαζί σου. Θέλω να είμαι αυτοκινούμενος, αλλά μαζί σου. Θέλω να θέσουμε εμείς τις προυποθέσεις, εμείς που ξέρουμε να κινούμαστε και να σταμάταμε. Είναι το τελευταίο που σου ζητάω... μάλλον.</b><br /><br /><b><span style="color: red;">- Καλά... Αυτό, περί του τελευταίου που μου ζητάς, το έχω ακούσει πολλές φορές. Αύριο θα ζητάς και ρούχα πλυμμένα. Μη σου πω και φαγητό και σε ξενερώσω τελείως</span></b>.<br /><br /><b>- Όχι εντάξει, αν κάνεις απεργία πρέπει να την κάνεις σωστά, δεν είμαι παράλογος. Δε θέλω κάτι, δε θέλω. Μόνο να κινηθώ με σένα και τους άλλους, αυτό θέλω, μόνο.</b><br /><br /><b><span style="color: red;">- Ωραία, οι άλλοι, δηλαδή εγώ, αύριο θα είμαι εδώ, μαζί σου. Εκτός από ρούχα και μαγείρεμα, διατίθεμαι και για συζήτηση περί κινήματος με τον καφέ. Πάμε για ύπνο τώρα.<br /><br /><br /><br /><span style="font-size: 100%;"><br /></span></span></b></div><div><span style="font-size: 100%;"><b></b></span> </div><div><span style="font-size: 100%;"><b></b></span> </div><div><span style="font-size: 100%;"><span style="color: white;">Μια σύμπραξη των μπλογκ<b> ΟΥΔΕΝ ΑΜΙΓΕΣ<span style="color: red;"> </span></b></span></span></div><div><span style="font-size: 100%;"><span style="color: white;"><b><span style="color: red;">(</span></b></span><span style="color: red;"><b> </b></span><a href="http://ouden-amiges.blogspot.com/"><b><span style="color: red;">http://ouden-amiges.blogspot.com/</span></b></a></span><span style="color: white; font-size: 100%;"><b><span style="color: red;">)</span></b> και <span style="font-weight: bold;">ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΤΙΠΟΤΑ</span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-8457178900440178367?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-32344518737596495842011-02-09T20:30:00.006Z2012-02-06T08:04:01.346Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_EIwvYIClchk/TVL71pqpjsI/AAAAAAAABT8/KVvd-OLZO60/s1600/paidia.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571792588147101378" src="http://4.bp.blogspot.com/_EIwvYIClchk/TVL71pqpjsI/AAAAAAAABT8/KVvd-OLZO60/s400/paidia.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 267px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><div><b><span style="color: red;">Στην Κερατέα</span></b> έχει μετακομίσει η Γάζα. Αποκλεισμένη από παντού. ΜΑΤατζηδες, ασφαλίτες και λοιποί κρατικοί υπαλληλίσκοι κάνουν τη δουλειά που τους έχουν αναθέσει. Ποια είναι αυτή; Να ρουφιανεύουν και να τρομοκρατούν τον κόσμο. Για ποιο λόγο; Δεν τους ενδιαφέρει να μάθουν. Αυτοί απλά κάνουν τη δουλειά τους. Τόσο μαλάκες είναι.<br /><br /><b><span style="color: red;">Ο Παπουτσής</span></b> που νομίζει πως μπορεί να νομιμοποιεί ανθρώπους κατά το δοκούν, ψάχνει αν έχουν χαρτιά, τι χαρτιά, είναι πράσινα, μπλε, τι σκατά χαρτιά είναι; Δουλεύουν ή τεμπελιάζουν, τι προσφέρουν στο σύνολο; Έχουν την πραμάτεια τους στα πεζοδρόμια ή σε πάγκους;</div><div>Γιατί, εσύ ρε Σοσιαλιστή του κώλου τι προσφέρεις δηλαδή και ποια είναι η πραμάτεια σου;<br /><br /><b><span style="color: red;">Ο Παπακωνσταντίνου</span></b> που νομίζει πως ψαρώνουμε επειδή το παίζει σοβαρός και πιστεύει πως δεν έχουμε καταλάβει πόσο αμόρφωτος και απαίδευτος είναι. Ούτε καν υπάνθρωπος, πόσο μάλλον άνθρωπος…<br /><br /><span style="color: red;"><b>Ο Σαμαράς</b></span> που από Εθνικιστής έγινε Φιλελεύθερος. Άλλαξε και το λογότυπο της επί 30τόσα χρόνια Νέας Δημοκρατίας του και τώρα ησυχάσαμε. Δείξτε του εμπιστοσύνη. Σε ένα χρόνο θα μας έχει λύσει όλα τα προβλήματα.</div><div>Απορώ: πόσο μαλάκας μπορεί να γίνει ακόμα;<br /><br /><b><span style="color: red;">Η Μπακογιάννη</span></b> με αλτσχάϊμερ σε προχωρημένο στάδιο, δεν θυμάται τίποτα ρε παιδί μου, τίποτα. Πλήρης μαλάκυνση εγκεφάλου.<br /><br /><a name='more'></a><br /><br /><b><span style="color: red;">Έξω από το Υπουργείο Yγείας</span></b> δέρνονται και προπηλακίζονται γιατροί. Είναι εκείνοι που πολλά χρόνια πριν δεν εμπιστευόταν <b><span style="color: red;">ο Αρχισοσιαλιστής Ανδρέας Παπανδρέου</span></b> για την ίασή του και έτρεχε στην Αγγλετέρα. <b><span style="color: red;">Μαλάκας ήταν να κάτσει στο μπουρδέλο που είχε φτιάξει;</span></b> Είναι αυτοί που μπήκαν σε ένα ΕΣΥ που ο ίδιος δημιούργησε, σε ένα ΙΚΑ που αυτός και οι όμοιοί του κατάντησαν έτσι, αλλά ξεχνάω πάντα ότι αυτά τα έφτιαξαν για εμάς, τον λαουτζίκο.<br /><br /><b><span style="color: red;">Οι συγκοινωνίες, οι δημόσιες και καλά,</span></b> είναι αυτές που εκείνοι, οι σοσιαλιστές, άλωσαν με τις κακοδιοικήσεις και τα υπέρογκα-κατά τα λεγόμενά τους-μισθολόγια, έθεσαν τους δικούς τους συνδικαλιστές επικεφαλής των… αγώνων και τώρα ζητούν να τις ξαναπληρώσουμε εμείς, αφού προφανώς μας έχουν "κόψει" για πολύ ηλίθιους.<br /><br /><b><span style="color: red;">Οι φορτηγατζήδες</span></b> πριν λίγο καιρό δέρνονταν έξω από τη βουλή και τους αγρότες πριν από αρκετό καιρό τους κυνηγούσαν οι ΜΑΤατζήδες μέσα στις εθνικές οδούς σαν να ήταν αγρίμια.<br /><br /><b><span style="color: red;">Ο Τωρινός Παπανδρέου</span></b> με τον περιοδεύον στα κανάλια και ραδιόφωνα θίασό του νομίζουν πως σώζουν την Ελλάδα και εμείς στεκόμαστε από κάτω σαν χαζοί και μόλις τώρα λέει καταλάβαμε ως λαός, πως αυτοί που τόσα χρόνια ψηφίζαμε είναι ανίκανοι, ανήθικοι και ψεύτες.<br /><br /><b><span style="color: red;">Το οικονομικό σύστημα</span></b> (καπιταλιστικό λέγεται, δεν είναι ντροπή να το λέμε…) ξεσπάει πάνω στους λαούς της Ευρώπης τα σπασμένα της φούσκας των τραπεζών του κι εμείς οι Ευρωπαίοι ακόμα ψάχνουμε τους φταίχτες στους μετανάστες, στον πολυπολιτισμό και στους μισθούς μας που πρέπει να περικοπούν.<br /><br /><b><span style="color: red;">Ο Χατζηνικολάου</span></b> είναι αντικειμενικός,<span style="color: red;"><b> ο Πρετεντέρης </b></span>λογικός και οι δημοσιογράφοι του <b><span style="color: red;">ΣΚΑΙ</span></b> μας λένε κάθε μέρα ότι θα πρέπει να δεχθούμε το πετσόκομμα των ζωών μας, γιατί έτσι αναπτύσσεται η οικονομία, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.<br /><b><span style="color: red;"><br />Η Αριστερά</span></b> τον παίζει (εκτός εισαγωγικών) αδιάλειπτα και <b><span style="color: red;">οι Αναρχικοί</span></b> αδυνατούν να ενώσουν δύο γαιδάρων άχυρα. Όλοι άφαντοι σε σχέση με ό,τι συμβαίνει. Παλιά υλικά, παλιοί τρόποι για κάτι που ήρθε σαν θύελλα, για κάτι που θα μας... κανονίζει για πολύ καιρό ακόμα και τελειωμό δε θα 'χει. <b><span style="color: red;">Είναι, είμαστε πολύ μικροί, πολύ λίγοι, δυστυχώς.</span></b><br />Εσύ, ψήφιζες <b><span style="color: red;">ΛΑ.Ο.Σ. </span></b>γιατί δεν θες τους μετανάστες και γουστάρεις έννομη τάξη, αλλά τώρα που σε αποκαλεί ο Γεωργιάδης αντι-δημοκράτη (ναι, ο Γεωργιάδης το λέει αυτό) επειδή δεν θες να πληρώνεις διόδια και εισιτήρια που έχεις ξαναπληρώσει δυο και τρεις φορές, τώρα μήπως συνειδητοποιείς κάτι, έστω και μικρό και αλλάξει το μυαλό σου;<br /><br /><b><span style="color: red;">Εμείς</span></b> (όσοι από εμάς) έχουμε δουλειά (φοβερό προνόμιο) και τρέμουμε στην ιδέα ότι αύριο το πρωί μπορεί να βρεθούμε στο σπίτι μας με την κατάθλιψη ανά χείρας.<br /><br /><b><span style="color: red;">Εμείς όλοι,</span></b> και όσοι μπορέσουν να μεταναστεύσουν από αυτή τη χώρα και να πάνε κάπου αλλού που η χούντα θα είναι περισσότερο ανεκτή. Γιατί για κάτι άλλο, δεν είμαστε ικανοί.<br /><br />Πολλά θα μπορούσα να γράψω, αλλά μάλλον δεν υπάρχει λόγος.</div><div></div><div><b><span style="color: red; font-size: 130%;">Ντρέπομαι που νιώθω τόσο ανίκανος να κάνω ο,τιδήποτε και να πετύχει έστω και λίγο. Ντρέπομαι που ό,τι έκανα ως τώρα απέτυχε.<br /><br />Όμως δε θα το βάλω κάτω και… ρε παιδιά… ΜΗΝ το βάλετε κι ΕΣΕΙΣ</span></b> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-3234451873759649584?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-89041954859415526112011-02-01T20:45:00.012Z2012-02-06T08:04:10.674Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_EIwvYIClchk/TUhxRrE5DDI/AAAAAAAABTM/R_JTZEspt_U/s1600/AGELAPORTRAIT2KR0063.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5568825487678573618" src="http://2.bp.blogspot.com/_EIwvYIClchk/TUhxRrE5DDI/AAAAAAAABTM/R_JTZEspt_U/s400/AGELAPORTRAIT2KR0063.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 385px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br /><div align="center"><b><span style="color: red; font-size: 130%;">Αφιερωμένο σε κάποιον Οδοιπόρο, που φαίνεται πως ρισκάρει.&nbsp;</span></b><br /><b><span style="color: red; font-size: 130%;">Τα σέβη μου.</span></b></div><div></div><div><b><span style="color: red;"></span></b></div><div></div><div></div><div></div><div>Θα γράψω λίγες λέξεις, όμως δεν είμαι σίγουρος για τίποτα, δεν έχω τσιμεντένια σκέψη, δεν θυμάμαι να είχα ποτέ. Μόνο ένα πράγμα έμπαινε και έβγαινε στη σκέψη μου συνέχεια, αυτό που και τώρα τη βασανίζει: ο αδύναμος, εκείνος που δέχεται επίθεση από όλους, εκείνος που σίγουρα δεν έχει τα μέσα να αντισταθεί. <b>Όχι αυτός που παριστάνει τον αδύναμο, όχι εκείνος που έντεχνα χρησιμοποιεί την αδυναμία για να κρύψει τη χυδαία δύναμή του. Αυτή η σκέψη με συντροφεύει και τώρα.</b></div><div><br />Θυμάμαι, όταν ήμουν στο Δημοτικό, μου είχε κάνει εντύπωση η αναφορά του αναγνωστικού σε κάποια πουλιά που έφευγαν από τον έναν τόπο για να πάνε σε κάποιον άλλον. Έψαχναν ζεστά κλίματα, θαλπωρή. Έπρεπε να αναπαραχθούν, να γεννήσουν τα μικρά τους και να μπορούν να τα ταΐσουν, να μην έχουν να αντιμετωπίσουν το κρύο και την κακοκαιρία. Ήθελαν να ζουν πάντα μέσα στο καλοκαίρι. Είχε και μια φωτογραφία με χελιδόνια, που πετούσαν κατά ομάδες και από ό,τι θυμάμαι υπήρχε από κάτω μια λεζάντα: «μπήκε η άνοιξη, ήρθαν τα χελιδόνια». <b><span style="color: red;">Στο μυαλό μου, η λεζάντα αυτή τα εξηγούσε ξακάθαρα όλα: αν δεν έρθουν τα χελιδόνια, δεν μπορεί να υπάρχει άνοιξη, δεν θα βάλουμε κοντομάνικα, δεν θα παίζουμε μπάλα άνετα στην αυλή του σχολείου, ούτε και οι βρύσες θα έχουν την τιμητική τους μετά από κάθε ντέρμπι που στήναμε αυτοσχέδια στα διαλείμματα.</span></b><br /><a name='more'></a></div><div><br />Στο χωριό της μάνας μου, στο πατρικό της σπίτι, υπήρχε μια χελιδονοφωλιά. Το χειμώνα ήταν μόνη, κενή. Κανένα χελιδόνι δεν ερχόταν να την επισκεφτεί. Μόνο εμείς, τα παιδιά, δίναμε σημασία στην ύπαρξή της και περιμέναμε την άνοιξη για να δούμε τους κατοίκους της. Ερχόταν ένα ζευγάρι, γεννούσε τα μικρά του και όλη την ημέρα έψαχνε για φαγητό, ώστε να κάνει τα μικρά… μεγάλα και ικανά. Κάθε ημέρα επαναλαμβανόταν μονότονα αυτή η διαδικασία. Όσο υπήρχε το φως του ήλιου, τα μικρά έσκουζαν από πείνα και οι γονείς έφευγαν κι ερχόντουσαν πάλι με τα ράμφη τους γεμάτα τροφή. Μόνο όταν άρχιζε να βραδιάζει σταματούσε η αποστολή των γονιών, μόνο τότε ξεκουράζονταν εκείνοι. Είχαν ζέστη, είχαν θρέψει τα μικρά τους, ήταν ικανοποιημένοι.</div><div><br />Παρατήρησα μια μέρα, πως σε όλα τα σπίτια του χωριού υπήρχαν παρόμοιες φωλιές. Με τα μικρά τους, με τους γονείς που όλη μέρα πετούσαν και έψαχναν μικροσκοπικά εδέσματα. Δεν τα είδα ποτέ να τσακώνονται, να πολεμούν για την τροφή τους. <b><span style="color: red;">Ήξεραν πως τροφή μπορεί να βρεθεί άφθονη, υπήρχε για όλους, γιατί να τσακωθούν; Κανένας δεν ήθελε παραπάνω από τον άλλον, ήξεραν πόση τροφή είχαν ανάγκη τα μικρά τους και οι ίδιοι. Κι αν καμιά φορά κάποια γάτα προσπαθούσε- σχεδόν πάντα ανεπιτυχώς- να χαλάσει τη φωλιά τους, έτσι για παιχνίδι, τότε μαζεύονταν όλα τα χελιδόνια από τις γύρω φωλιές και την έδιωχναν με όποιο τρόπο μπορούσαν.</span></b> Όταν έφθανε το φθινόπωρο, έφευγαν πάλι και άφηναν τις φωλιές αδειανές. Πήγαιναν σε άλλα μέρη, στις άλλες φωλιές που είχαν χτίσει εκεί που τώρα είχε καλοκαιρία, εκεί που τώρα έμπαινε η άνοιξη. Η ανάγκη για θαλπωρή, τροφή, η ανάγκη να εξασφαλίζουν την επιβίωσή τους, να δώσουν στα μικρά τους ό,τι καλύτερο μπορούσαν, δεν σταματούσε. Ταξίδευαν χιλιάδες χιλιόμετρα και την επόμενη χρονιά ήταν πάλι πίσω, στο χωριό.</div><div><br />Αυτά τα χελιδόνια ήταν ο πρώτοι μετανάστες που γνώρισα στη ζωή μου. Δεν κουβαλούσαν μαζί τους χαρτιά και προσπαθούσαν να αποφεύγουν έντεχνα τα εμπόδια στο πέταγμά τους. Δεν ήθελαν κάτι άλλο παρά μόνο να ζήσουν όσο καλύτερα μπορούσαν σε μια ζεστή, δική τους πατρίδα. <b><span style="color: red;">Και πατρίδα τους ήταν η στέγη ενός σπιτιού σε κάποιο χωριό της Ελλάδας, η στέγη κάποιου σπιτιού σε κάποιο χωριό μέσα στον κόσμο. Πατρίδα τους ήταν τα χωράφια που έβρισκαν τα υλικά για το χτίσιμο της φωλιάς τους, το δάσος που τους έδινε τροφή, όπου στον κόσμο, όπου πάνω στη γη. Η Πατρίδα τους δεν είχε γύπες και ιπτάμενα αρπακτικά που κόβουν την ανάσα.</span></b></div><div>Όμως όταν έβλεπα πώς αντιμετώπιζαν τους κινδύνους από τις γάτες, το πόσο ενωμένα ήταν και πόση δύναμη αποκτούσαν όταν βρίσκονταν μαζί μπροστά στον εχθρό, τότε καταλάβαινα πως αυτά τα χελιδόνια (τα ολόμαυρα, τα σταχτόμαυρα, τα γκρι, τα σε όποιους πιθανούς χρωματισμούς και ικανότητες) είχαν την αλληλεγγύη και τη συντροφικότητα μέσα τους.</div><div><br /><b><span style="color: red;">Και τότε συνειδητοποιούσα πως τα είχαν όλα.</span></b> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-8904195485941552611?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-22251902701792771802011-01-25T20:56:00.007Z2012-02-06T08:04:18.507Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_EIwvYIClchk/TT856uTrwPI/AAAAAAAABS4/a98IFwJhZ8A/s1600/%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2583%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2583%25CE%25B72.png"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5566231345479008498" src="http://3.bp.blogspot.com/_EIwvYIClchk/TT856uTrwPI/AAAAAAAABS4/a98IFwJhZ8A/s400/%25CE%25A0%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2585%25CF%2583%25CE%25AF%25CE%25B1%25CF%2583%25CE%25B72.png" style="cursor: hand; display: block; height: 300px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 400px;" /></a><br />Ό,τι κι αν διαβάσετε παρακάτω αποτελεί μια ελλιπή σίγουρα προσπάθεια να σας μεταδώσω μέσα από νεκρές λέξεις μια τελετή. Όσο ζωντανή κι αν είναι η ελληνική γλώσσα, <b><span style="color: red;">μερικά πράγματα είναι απαραίτητο να τα βιώνεις μόνο και να μην γράφεις για αυτά. Με αυτή τη λογική λοιπόν έχω αποτύχει εξαρχής... αλλά θα κάνω μια προσπάθεια.</span></b><br /><b>Σκοτάδι.</b> Δύο προβολείς μόνο αναμμένοι, το λευκό φως τους λίγο και αχνό. Ο χώρος βαμμένος μαύρος, τα καθίσματα μαύρα κι αυτά. Κάθομαι μπροστά αριστερά και περιμένω. Δεν ξέρω τι ακριβώς… αλλά τελικά δεν θα μπορούσα να φανταστώ ό,τι επακολούθησε.<br />Δεν είμαστε πολλοί, γύρω στα είκοσι άτομα, ίσως λίγο παραπάνω. Τι σημασία έχει όμως; <b>Νομίζω πως εδώ, σε αυτό το χώρο, το θρησκευτικό κάλεσμα "όσοι πιστοί προσέλθετε", βρίσκει πραγματικό, ανθρώπινο αντίκρισμα.</b> Θα απογειωθεί σε λίγο μέσα από ένα μυστήριο αλλόκοτης τεχνικής, ένα μυστήριο που σε καλεί να το βιώσεις και να το μεταδώσεις, ένα μυστήριο που τελετουργείται από ανθρώπους και απευθύνεται αποκλειστικά και μόνο σε ανθρώπους.<br /><a name='more'></a><br /><br />Ξαφνικά, ακόμα και αυτοί οι αχνοί προβολείς σβήνουν εντελώς. Όποιο φως συνεχίζει να αντιστέκεται, υπακούει τώρα στο ξαφνικό κατέβασμα του διακόπτη. Θυμίζει ατμόσφαιρα Μεγάλης Πέμπτης, τοτε που σβήνουν τα φώτα στις εκκλησίες και βγαίνει ο εσταυρωμένος.<br />Τώρα πιά δεν βλέπεις και δεν ακούς τίποτα, ούτε ένα φωτάκι ούτε έναν ανθρώπινο ψίθυρο, ούτε έναν τριγμό. Μήπως όλοι κρατάμε την ανάσα μας; Μήπως το βλέμμα μας έχει καρφωθεί στο μαύρο και δεν μπορεί να ξεφύγει;… γιατί νομίζω πως το δικό μου έχει ήδη μεταμορφωθεί σε μαύρο;<br />Από τα ηχεία αρχίζει να ακούγεται ψιλόβροχο μαζί με τις συγκρούσεις από τα σύννεφα που το προκαλούν. Η βροχή δυναμώνει. Σε πολύ λίγο μπαίνει στο ηχητικό μου πεδίο ο πένθιμος ήχος μιας καμπάνας που ανεβοκατεβαίνει μέσα στα αυτιά μου. <b><span style="color: red;">Δεν είναι αυτή της μεγάλης Πέμπτης αλλά εκείνη του "Μαύρου Σαββάτου". Τον γνωρίζω από την εφηβεία τον ήχο αυτής της βροχής, αυτήν την καμπάνα την έχω ακούσει χιλιάδες φορές, σχεδόν μεγάλωσα με αυτήν την εισαγωγή- αν και την πέτυχα πολλά χρόνια μετά από το ’69… πρέπει να ήταν κάπου γύρω στο ’86.</span></b>Περιμένω τη συνέχεια… το ψιλόβροχο εντείνεται, οι κεραυνικοί ήχοι το ίδιο, η καμπάνα συνεχίζει τον πένθιμο ρυθμό της και στο υπέρτατο τονικό της σημείο ξεσπάει το πρώτο ριφ της κιθάρας. <b><span style="color: red;">Ο ήχος του πέφτει μέσα μου σαν ατσάλι, διαπερνάει το στομάχι μου σαν βαρύς καπνός πρωινής τζούρας. Ακούγεται τόσο δυνατό και οξύ που μου κόβεται η ανάσα.</span></b>Είσαι σίγουρος ότι θα ανοίξει η γη και μέσα από άσβεστες φλόγες ο Σατανάς αυτοπροσώπως θα εμφανιστεί μπροστά σου. Το πάτωμα και το ταβάνι τρίζουν υπό την επήρεια των απόκοσμων αυτών ήχων, τα ηχεία κοντεύουν να σπάσουν και οι πρώτοι στίχοι ακούγονται σχεδόν λυτρωτικοί:<br /><b>"What is this that stands before me?</b><br /><b>Figure in black which points at me<br />Turn around quick, and start to run</b><br /><b>Find out I'm the chosen one</b><br /><b>Oh noooοοοοοοοοοο!…"</b><br /><b></b><br />Συνέρχομαι και σκέφτομαι πως κάτι, ο,τιδήποτε κι αν είναι αυτό, κάτι που αρχίζει, τελειώνει ή έστω εμπεριέχει το επιβλητικότερο ίσως κομμάτι των Black Sabbath δεν μπορεί παρά αυτό το "κάτι" να είναι ιδιαίτερο. Μετά από λίγο ο Ozzy καταλήγει με τη φράση "No, no, please, no!" και η μουσική σταματά ξαφνικά. Το σκοτάδι παραμένει για λίγο και από αριστερά μου ακούγονται βήματα. Καταλαβαίνω πως κάποιος στέκεται ακριβώς δίπλα μου γιατί έρχεται στα ρουθούνια μου ένα άρωμα που μοιάζει με λεβάντα. Γυρνάω μέσα στο σκοτάδι αλλά δεν μπορώ να δω ποιος είναι. Ανοίγουν τα φώτα και σε λίγα εκατοστά αριστερά μου βλέπω το προφίλ μιας γυναίκας. <b><span style="color: red;">Έχει κοντά ξανθά μαλλιά, είναι βαμμένη σαν ξωτικό, ντυμένη με μαύρα ρούχα και από το μπουφάν της κρέμονται δεκάδες κονκάρδες. Στους καρπούς της φοράει χεβυμεταλάδικα καρφιά, ναι… σαν εκείνα που φορούσαμε παλιά στις συναυλίες και παριστάναμε τους σκληρούς. Εκείνη όμως δεν την παριστάνει… την επόμενη μιάμιση ώρα θα αποδείξει πως είναι.</span></b>Κατάσαρκα στον τοίχο υπάρχει ένα πλέγμα και διαγώνια ευθεία από το πλέγμα ένα μνήμα με σταυρό και γραμμένες λατινικές λέξεις στο σώμα του.<br />Εκείνη στέκεται πλάτη και γραπώνει το πλέγμα με τα νύχια της, εγώ όμως συνεχίζω να βλέπω το προφίλ της. "Παίζει πλάτη" για λίγο και μετά γυρνά προς το κοινό. Στροβιλίζεται, βρυχάται, ηρεμεί και εξαγριώνεται, χορεύει, υποκρίνεται, φωνάζει και σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της παράστασης κάνει επίμονα νοήματα στον ηχολήπτη να ανεβάσει την ένταση της μουσικής. Θέλει προφανώς η <b><span style="color: red;">Μαρία Ξενουδάκη</span></b> (περί αυτής ο λόγος) να νιώθει πως η μουσική βρίσκεται στην ίδια συχνότητα με τη δική της.<br /><br />Μέσα από ένα κείμενο που συμπλέκει ποίηση από <b><span style="color: red;">Πόε,</span><span style="color: red;"> Γώγου, δική της και το βασικό κείμενο του Ντίντριχ Γκάμπριελ τα συναισθήματα ανεβαίνουν την κλίμακα του ουρανού και κατεβαίνουν με αστραπιαία ταχύτητα, σχεδόν κουτρουβαλώντας, την κλίμακα του Άδη.</span></b> Το καλό και το κακό. Η απομόνωση μα και η ελπίδα, το θάρρος και η ανθρωπιά εκείνου που χαρακτηρίστηκε απάνθρωπος αλλά φωνάζει πως είναι ανθρωπινότερος από εκείνους που τον καταδίκασαν, ο εγκλεισμός και το κελί, το λευκό και το μαύρο, η επανάσταση και η αντιπαράθεση με την εξουσία και τους μηχανισμούς της, το είναι και το φαίνεσθαι, εγώ, εσύ, τελικά όλοι μας.<br />Οι μουσικές διαχέονται με εκκωφαντικό τρόπο στο χώρο και εκείνη άλλες φορές χορεύει με ύφος ρετρό το beat it ενώ κάποιες άλλες δείχνει να εκστασιάζεται με την Joplin και τους Tiger Lillies.<br />Μαζί της σε αυτήν την περιπέτεια βρίσκεται και μια άλλη «τρομοκράτισσα», η <b><span style="color: red;">Δήμητρα Φράντζιου,</span></b> μια νεαρή ηθοποιός που στέκεται επάξια στο πλευρό της πολύπειρης Ξενουδάκη και κατά τη γνώμη μου αποτελούν ένα πολύ δεμένο δίδυμο.<br />Η σκηνοθεσία είναι επιβλητική, σε καθηλώνει, σε κάνει να στρέφεις τα μάτια σου συνέχεια στην κίνηση, στα πρόσωπα, να δίνεις σημασία στο παραμικρό. Πάντα θαύμαζα στους καλούς ηθοποιούς την κίνηση και τις γκριμάτσες που εναλλάσσονται για να εκφράσουν όλη τη γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων.<br /><br />Μια απορία μου έμεινε όταν έφυγα: το κομμάτι που ακουγόταν στο τέλος ήταν Iron Maiden ή Bruce Dickinson;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/348030288371213141-2225190270179277180?l=eleftheriahtipota.blogspot.com' alt='' /></div>Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣhttp://www.blogger.com/profile/16661137718659782482noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-348030288371213141.post-63896742079947361182011-01-19T09:25:00.007Z2012-02-09T14:12:35.414Z<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_EIwvYIClchk/TTauVtJE9FI/AAAAAAAABSw/8ROtpwOMmmE/s1600/egefalos-14.jpg"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5563826077580981330" src="http://3.bp.blogspot.com/_EIwvYIClchk/TTauVtJE9FI/AAAAAAAABSw/8ROtpwOMmmE/s400/egefalos-14.jpg" style="cursor: hand; display: block; height: 346px; margin: 0px auto 10px; text-align: center; width: 347px;" /></a> <br /><div></div><div><b><span style="color: red;">-Ισμοί </span></b><br />Για κάποιους, η κατάληξη ισμός στις λέξεις προσδιορίζει ένα μάλλον κλειστό σύστημα ιδεών, μια συμπαγή δέσμη απόψεων, που για να τις ακολουθήσεις πρέπει και να τις αποδεχτείς ως έχουν.<br />Για κάποιους άλλους, η κατάληξη ισμός δεν έχει το νόημα ενός κλειστοφοβικού οικοδομήματος, που δεν επιδέχεται καμίας μετατροπής, καμίας αμφισβήτησης και καθίσταται τελικά ά-πορο. Θέτουν την κατάληξη ισμός ως βάση και προχωρούν όχι-όπως τουλάχιστον οι ίδιοι ισχυρίζονται- στην αποδόμηση, αλλά στον δημιουργικό εμπλουτισμό του αρχικού ισμού. Καταλήγουν συνήθως σε καινούργιους ισμούς, σε νέα σχήματα που έρχονται μοιραία σε αντιπαράθεση με τα παλιά σχήματα και χαρακτηρίζονται από την παραδοξότητα ότι εμπεριέχουν τα παλιά αλλά ταυτόχρονα είναι καινούργια ή τουλάχιστον θέλουν να εμφανιστούν ως τέτοια.<br /><br /><b><span style="color: red;">Ορθόδοξοι Και Αιρετικοί</span><i>&nbsp;</i></b><br /><b><i> Έτσι δημιουργούνται δύο στρατόπεδα: Των Ορθόδοξων και των Αιρετικών.</i></b>Χονδρικά, <b><i>οι Ορθόδοξοι</i></b> ακολουθούν τις θεωρίες εν είδη ευαγγελίων ενώ <b><i>οι Αιρετικοί</i></b> πιστεύουν μεν στα ευαγγέλια, αλλά δεν θέλουν να παραχωρήσουν το 100% της σκέψης τους σε έτοιμα, ετερόφωτα σχήματα. Η οποιαδήποτε συνταγή θέλουν να έχει δημιουργηθεί από τους ίδιους, επιθυμούν να είναι αυτόφωτοι. Θεωρούν ότι οι βασικές θεωρίες παραμένουν αλλά οι ερμηνείες αλλάζουν επειδή ο κόσμος αλλάζει, τα κοινωνικοοικονομικά συστήματα αποσυντίθενται και επανασυντίθενται εσωτερικά, συνεπώς οι ισμοί πρέπει και αυτή με τη σειρά τους να προβαίνουν σε αποσυνθέσεις και επανασυνθέσεις.</div><div>Δεν υπονοώ πως αιτία των επανασυνθέσεων είναι μια ωφελιμιστική και με ακαριαίο τρόπο θέαση της πραγματικότητας (αν και κάποιες φορές μπορεί να ισχύει αυτό) αλλά μια πραγματική ανάγκη που λέει ότι η ερμηνεία της πραγματικότητας δεν μπορεί να στηρίζεται σε ιδεολογικά σχήματα παλαιάς κοπής.<br /><br /><a name='more'></a><br /><br /><b><