ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΜΕ...

Την 6η Δεκεμβρίου ας πορευτούμε στο δρόμο όλοι
Για να καταφέρουμε να γεμίσουμε ελευθερία τον εαυτό μας και τους γύρω μας
Για να μην ξεχάσουμε ποτέ ό,τι έγινε πέρυσι τέτοια μέρα
Για να ανοίξουμε κι άλλο το ρήγμα που άνοιξε τότε
Για να εμβαθύνουμε στους εαυτούς μας και να κοιτάξουμε τους άλλους
Για να μην αφήσουμε τα δικαιώματά μας έρμαιο στους πολιτικάντηδες όλων των κομμάτων
Για να μην κάνουμε την ελευθερία μας σουρωτήρι των διαθέσεων οποιουδήποτε
Για να το βουλώσουν επιτέλους κάθε τύπου Καρατζαφέρηδες
Για να μη νιώσουμε μόνοι, για να μην είμαστε μόνοι
Για να διεκδικήσουμε μόνοι μας αυτά που θέλουμε

Ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνήσουν με τα παρακάτω, αλλά δεν περιμένω να συμφωνήσουν όλοι μαζί μου.

Όσοι συμμετείχαμε πέρυσι στα γεγονότα του Δεκέμβρη, ξέρουμε καλά πως ό,τι συνέβη ήταν αυθόρμητο ξέσπασμα εναντίον της Εξουσίας, εναντίον του Κράτους και των Χωροφυλάκων του, εναντίον της άδειας μας ζωής και υπέρ ενός άμεσου μέλλοντος. Κανείς μας δεν είχε ξεκαθαρίσει τι ακριβώς θα γινόταν μετά, τι ακριβώς θέλαμε, που θα φτάναμε.

Ξέρουμε πως οι "Δημοκράτες" δεν έχουν ξεχάσει το περυσινό εξεγερτικό πνεύμα που σάρωσε την Ελλάδα και χτύπησε τις πόρτες της Ευρώπης.
Ξέρουμε πως και φέτος θα μας περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες.
Ξέρουμε πως πάνοπλοι Αστυνομικοί βρίσκονται εδώ και καιρό σε όλες τις γωνίες του κέντρου.
Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας: Το περυσινό αυθόρμητο δεν μπορεί να επαναληφθεί σήμερα κι αν τυχόν ξαναπάρει σάρκα και οστά, θα είναι μια άθλια καρικατούρα του Είναι μας.
Ξέρουμε πως οι μολότοφ δεν πτοούν καμία κυβέρνηση, δεν ενοχλούν τους δεξιούς και αριστερούς πολιτικάντηδες, δεν χτυπούν το Σύστημα παρά μόνο ραγίζουν τη βιτρίνα του. Τώρα θα μπορούσαμε να ήμασταν σε διαφορετική θέση αν πέρυσι είχαμε συνεχίσει, αν είχαμε πείσει, αν είχαμε μαζί μας όλους αυτούς που έβλεπαν τα γεγονότα από τους καναπέδες και μιλούσαν, έκριναν και αποδοκίμαζαν ή επιδοκίμαζαν εκ του ασφαλούς, αυτούς που εργάζονται για 600 και 700 ευρώ και φοβούνται μήπως χάσουν κι αυτό ακόμα το ξεροκόμματο, αυτούς που πιστεύουν πως καίμε και σπάμε αφού έτσι λέει η τηλεόραση, αυτούς που νιώθουν εγκλωβισμένοι και φοβούνται να μιλήσουν, τέλος όλους αυτούς που θα θέλαμε να είναι δίπλα μας αλλά δεν τους εξηγούμε τι ακριβώς θέλουμε, τουλάχιστον όχι τόσο πειστικά…
Καταλαβαίνω και ερμηνεύω κινήσεις εναντίον αστυνομικών δυνάμεων. Υπάρχει οργή, υπάρχουν αδιέξοδα και οι γραβατοφόροι συνεχίζουν το παιχνίδι τους, όλα αυτά ισχύουν. Όμως έτσι δεν θα καταφέρουμε ποτέ τίποτα. Δεν είναι θέμα κυνηγητού, δεν είναι ένα παιχνίδι, πρόκειται για τις ζωές όλων μας.
Μην πέφτουμε στην παγίδα του Κράτους, είναι πολύ εύκολο. Το δύσκολο είναι να οργανωθούμε και να παλέψουμε για τη ζωή μας, για εμάς, για τους φίλους μας, για όλους μας.

Δεν πρέπει η δολοφονία του Αλέξανδρου να ξαναγίνει άλλη μια επέτειος απότισης τιμής, άλλη μια νεκρή επέτειος. Πρέπει να γίνει η βάση για μια καινούργια πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που να μας αφορά όλους, μια πραγματικότητα που θα μας συμπεριλαμβάνει όλους. Τα προβλήματα πολλά και οι λύσεις υπάρχουν, αλλά δεν είναι το κυνηγητό με τους μπάτσους και οι οδομαχίες στα Εξάρχεια. Η λύση είναι η συμμετοχή όσων περισσοτέρων γίνεται, η άσκηση βίας με σκοπό και αποτελεσματικότητα κι όχι οι ασκήσεις Επαναστατικής Γυμναστικής.

Βία στη Βία της Εξουσίας;
Σίγουρα ναι.
Με ποιο τρόπο;
Αυτό μπορούμε να το συζητήσουμε.

Οι πρωτοπορίες δεν έχουν θέση στον Αναρχισμό, δεν έχουν θέση μέσα μας.
Ας γίνει ο περυσινός Δεκέμβρης ο φάρος ενός μέλλοντος που αξίζει σε όλους και τους αφορά όλους, αλλά όλους…

DIAMANDA GALAS: ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΕΝΟΣ...

Το βράδυ της Τρίτης έκλαψα, ρίγησα, θάφτηκα και αναστήθηκα.

Εκείνη με τη φωνή της κι εγώ με τα μάτια μου, το μυαλό μου, την ψυχή μου.

Όλα συνέβησαν χθές, όλα ακούστηκαν.

Την έχω δει άλλες δύο φορές. Θα τολμήσω να πω κάτι παράτολμο: Όποιος δεν έχει παρακολουθήσει συναυλία της Galas, δεν μπορεί να μιλά για μουσική εμπειρία. Είναι το απόλυτο θέαμα, το απόλυτο ακρόαμα.

Οι αισθήσεις ανοίγουν και επικεντρώνονται στο Μαύρο της Απελπισίας, του Θανάτου, του Ανεκπλήρωτου Έρωτα, του Βασανισμένου Ανθρώπου. Τα μπάσα του πιάνου, τα ουρλιαχτά, οι γρυλισμοί και οι κάμποσες οκτάβες σχίζουν το Είναι σου. Είμαι ακόμα συγκλονισμένος.

Αν το Καλό και το Κακό είχαν φωνή, αν η Ζωή και ο Θάνατος μπορούσαν να τραγουδήσουν, κάπως έτσι θα έφτιαχναν το soundtrack τους.

Απεριόριστος σεβασμός σε μια τεράστια καλλιτέχνιδα...

ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ: ΑΤΟΜΟ Ή ΟΜΑΔΑ;...

Στίρνερ ή Μπακούνιν;
Ατομικισμός ή Συνεργασία;
Ο καθένας μόνος του ή όλοι μαζί;
Επιθυμούμε την οργάνωση, όσοι από εμάς –με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο- πιστεύουμε και ελπίζουμε σε μια αναρχική κοινωνία ή μήπως την φοβόμαστε για να μην μας κατηγορήσουν ως αστούς;
Θα νιώθουμε σαν καραβανάδες αν προσπαθήσουμε να πειθαρχήσουμε στον σκοπό μας;

Παρακάτω, παρατίθενται αποσπάσματα από το βιβλίο του Rudolf Rocker (1873-1958) "Αναρχισμός Και Οργάνωση" των πολύ καλών -κατά τη γνώμη μου- νέων εκδόσεων "Καινά Δαιμόνια" σε μετάφραση του Γιάννη Ανδρουλιδάκη.

Μεγάλο θέμα και θα ήθελα να το συζητήσουμε.

Αποσπάσματα:

"Ο αναρχισμός, αν και ξεκινά από το άτομο στη θεώρησή του για τους διαφορετικούς θεσμούς και τα ρεύματα των κοινωνικών ιδεών, δεν παύει να είναι μια κοινωνική θεωρία που αναπτύσσεται μέσα στο λαό".

"Οι θεμελιωτές του σύγχρονου αναρχισμού- ο Προυντόν, ο Μπακούνιν και ο Κροπότκιν- υπογράμμιζαν πάντα την κοινωνική βάση της αναρχικής θεωρίας, η οποία αποτελούσε την αφετηρία της σκέψης τους".

"Ο αναρχισμός, αυτός ο αιώνιος αντίπαλος κάθε μονοπωλίου, οικονομικού, πολιτικού ή κοινωνικού, πολεμά στο Κράτος τόσο τον προστάτη αυτών των μονοπωλίων όσο και τον αδυσώπητο εχθρό κάθε άμεσης και αδιαμεσολάβητης σχέσης μεταξύ των ανθρώπων. Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν εχθρεύεται την οργάνωση. Αντιθέτως, ένας από τους σημαντικότερους λόγους της σκληρής του εναντίωσης με το Κράτος εδράζει στο γεγονός ότι αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο σε μια πραγματική οργάνωση που θα βασίζεται στα ισότιμα δικαιώματα όλων των ανθρώπων".

"Είναι σαφές ότι οι μεγάλοι εκπρόσωποι του αναρχισμού και οι θεμελιωτές του σύγχρονου αναρχικού κινήματος δεν κουράζονταν ποτέ να υπογραμμίζουν τον κοινωνικό χαρακτήρα των ιδεών τους, δε θα μπορούσαν να είναι αντίπαλοι της οργάνωσης. Και πράγματι δεν ήταν. Πολεμούσαν τη συγκεντρωτική δομή οργάνωσης που αποτελεί αντιγραφή της οργάνωσης της Εκκλησίας και του Κράτους, αλλά αναγνώριζαν την απόλυτη ανάγκη μιας οργάνωσης που να περιλαμβάνει όλες τις δυνάμεις. Και βρήκαν την πιο ικανοποιητική μορφή της στον φεντεραλισμό".

"Ο ίδιος ο Μπακούνιν υπήρξε για όλη του τη ζωή ενεργητικός και ακούραστος εκπρόσωπος της ιδέας της οργάνωσης και το μεγαλύτερο τμήμα της δράσης το στην Ευρώπη αφορά τις αδιάκοπες απόπειρές του να συγκεντρώσει σε μια οργάνωση τα επαναστατικά και ελευθεριακά στοιχεία και να σπρώξει προς τη δράση. Ο Μπακούνιν άλλωστε ανέπτυξε αυτήν την ιδέα σε μια σειρά από λαμπρά άρθρα στην εφημερίδα L’ Egalite της Γενεύης, όπου η οργάνωση της Διεθνούς παρουσιαζόταν ως συνασπισμός των οικονομικών ομοσπονδιών και σε αντίθεση με τα πολιτικά κόμματα".

"Ως μεμονωμένο άτομο ο εργαζόμενος βρίσκεται στο έλεος της οργανωμένης δύναμης του Κεφαλαίου, ακόμα κι όταν διαθέτει εξαιρετικές ικανότητες και τεράστια προσωπική ενέργεια. Μόνο μέσα από την οργάνωση αναπτύσσονται οι δυνάμεις όλων, συγκεντρωμένες στην κοινή δράση".

Μπακούνιν: "Δεν είναι τώρα καιρός για ιδέες, είναι καιρός για πράξεις και για γεγονότα. Το πιο ουσιαστικό σήμερα είναι η οργάνωση των δυνάμεων της εργασίας. Αλλά αυτή η οργάνωση πρέπει να είναι έργο του προλεταριάτου του ίδιου. Αν ήμουν ακόμα νέος, θα πήγαινα με τους εργαζόμενους, θα μοιραζόμουν τη ζωή της δουλειάς μαζί με τα εργαζόμενα αδέρφια μου και θα συμμετείχα μαζί τους στο μεγάλο έργο της οργάνωσης".

"Μην ξεχνάτε ποτέ ότι, ακόμα κι αν είστε ανίσχυροι ως μεμονωμένα άτομα ή ως απλές τοπικές ή εθνικές οργανώσεις, θα βρείτε απέραντη ζωτικότητα και ακατανίκητη δύναμη μέσα σε μια οικουμενική ένωση".

"Όποια κι αν είναι η εχθρότητά μου σε αυτό που ονομάζεται στη Γαλλία "πειθαρχία", αναγνωρίζω εντούτοις ότι μια ορισμένη πειθαρχία, όχι μηχανική αλλά ελευθέρα συνειδητή, είναι και θα είναι πάντα απαραίτητη. Απαραίτητη εκεί όπου οι άνθρωποι ελευθέρως ενωμένοι θα επιχειρούν μια κοινή εργασία ή θα επιθυμούν να προσφύγουν σε κοινή δράση. Μια τέτοια πειθαρχία δεν αποτελεί τίποτα άλλο από ελεύθερη συμφωνία, ώριμη αντανάκλαση κάθε ατομικής προσπάθειας στην κατεύθυνση ενός συλλογικού στόχου".

"Την εποχή της Ιταλικής Ομοσπονδίας ή της Ομοσπονδίας του Ζιρά. Όλα τα συγγράμματα, οι εφημερίδες και οι μπροσούρες ήταν γεμάτες με υποδείξεις για τη χρησιμότητα της οργάνωσης και δεν υπήρχε κανείς στις τάξεις των αναρχικών που υποστήριζε κάτι διαφορετικό σε σχέση με αυτό το ζήτημα. Η οργάνωση ήταν η πρώτη αναγκαία συνθήκη κάθε συλλογικής δράσης".

"Τα κινήματα που δρουν στην παρανομία είναι βέβαια ικανά να φέρουν στους περιορισμένους κύκλους τους το συγκινητικό πνεύμα της αυταπάρνησης και της θυσίας των ανθρώπων για την υπόθεση της επανάστασης και μάλιστα σε εξαιρετικά αναπτυγμένο βαθμό. Τους λείπει όμως η πλατιά επαφή με τις λαϊκές μάζες, που είναι οι μόνες που μπορούν να γονιμοποιήσουν την επαναστατική δράση διατηρώντας την ζωντανή και εξασφαλίζοντας τη συνέχειά της".

"Ο κοινωνικός μετασχηματισμός προϋποθέτει πάντα την πιο πλατιά και την πιο εκτεταμένη προπαγάνδα μέσα στις μάζες, που πρέπει να κυριευθούν από την ιδέα της αλλαγής πριν ακόμα αναπτυχθεί η σχετική δράση".

"Η επαφή με τις μάζες χανόταν όλο και πιο πολύ. Ιδιαίτερα στις περιπτώσεις όπου αναπτύσσονταν ακραίες δράσεις από μεμονωμένους επαναστάτες. Το πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση είναι ότι αυτοί οι τελευταίοι, έχουν πάντα την ψευδαίσθηση ότι προσεγγίζουν το λαό με τις πράξεις τους, ενώ αυτό που συμβαίνει είναι ακριβώς το αντίθετο".

"Όπως ακριβώς υπερεκτίμησαν τη σημασία των συνωμοτικών οργανώσεων, οι αναρχικοί της περιόδου, που εξετάζουμε εδώ, απέδωσαν υπερβολική σημασία και στις μεμονωμένες επαναστατικές πράξεις. Αρκετοί, έφτασαν στο σημείο να θεωρούν ότι αυτό που ονόμαζαν "προπαγάνδα με τη δράση" ήταν η βασική δραστηριότητα του κινήματος".

"Μόνο οι τρομακτικές διώξεις, τις οποίες υπέστησαν οι αναρχικοί σε διάφορες χώρες, μπορούν να εξηγήσουν γιατί υπερεκτιμήθηκε τόσο υπερβολικά στους κύκλους τους και κατά τη διάρκεια εκείνης της τρομερής περιόδου η σημασία των μεμονωμένων πράξεων".

"Αυτοί οι μικροί κύριοι ανταγωνίζονταν για λόγους αρχής κάθε οργανωμένη δράση και κοιτούσαν με περιφρόνηση το "μεγάλο κοπάδι". Ξεχνούσαν έτσι το γεγονός ότι κι ο ίδιος ο Στίρνερ αναφερόταν στην πρόταση για μια "Ένωση των Εγωιστών".

"Ακόμα και στο Διεθνές Επαναστατικό Συνέδριο του Λονδίνου το 1896, υπήρχε ανάμεσα στους παρόντες ένας αδιόρθωτος στιρνερικός που κάθε φορά που οι υπόλοιποι ήθελαν να πάρουν μια απόφαση φώναζε: «Όλο αποφάσεις και ψηφίσματα! Δεν ήρθα εδώ για να κάνω συμφωνίες με τους υπόλοιπους. Θέλω να παραμείνω ο εαυτός μου!». Καθώς όμως η κομμουνιστική τάση είχε κερδίσει την ηγεμονία, κάθε τέτοια έξαψη έπαιρνε την απάντηση που της άρμοζε: «Αν θέλετε να μείνετε ο εαυτός σας έπρεπε να είχατε μείνει σπίτι σας. Δεν χρειαζόταν να έρθετε εδώ και να μας ενοχλείτε»".

" Μαλατέστα: « Να μείνουμε μακριά από τη λαθεμένη αντίληψη ότι η απουσία οργάνωσης αποτελεί ένα εχέγγυο ελευθερίας. Τ ωμά γεγονότα αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο. Ένα απλό παράδειγμα: υπάρχουν στη Γαλλία αναρχικές εφημερίδες που δεν υπάγονται σε καμία οργάνωση. Αλλά οι στήλες τους παραμένουν κλειστές για όλους αυτούς που οι ιδέες τους, το στυλ τους ή η προσωπικότητά τους έχουν την ατυχία να μην είναι του γούστου των εκδοτών.
Δεν υπάρχει ούτε ένας αναρχικός, ούτε ένας, που θα αρνηθεί να σεβαστεί μια ηθική εξουσία που οφείλει την ύπαρξη της στην εμπειρία, την ευφυΐα, το ταλέντο. Είναι τεράστιο λάθος να κατηγορούνται οι οπαδοί της οργάνωσης, οι φεντεραλιστές, για συγκεντρωτισμό. Και είναι επίσης τεράστιο λάθος να νομίζουμε ότι οι αντίπαλοι της οργάνωσης, οι ατομικιστές, έχουν αυτοδικαστεί στην απομόνωση. Πιστεύω ότι ο διάλογος ανάμεσα στους ατομικιστές και τους οπαδούς της οργάνωσης περιστρέφεται αποκλειστικά και μόνο γύρω από κενές λέξεις περιεχομένου που δε στέκονται μπροστά στην πραγματικότητα.
Αρκετά με τα κούφια λόγια, ας περάσουμε στην πράξη! Τα λόγια χωρίζουν, η πράξη ενώνει. Είναι καιρός να οργανώσουμε τις δυνάμεις μας για να αποκτήσουμε πραγματική επιρροή στα κοινωνικά δρώμενα.»".

"Καταλαβαίνουμε σήμερα παντού ότι το αναρχικό κίνημα έχει απόλυτη ανάγκη από μια οργανωμένη βάση, αν θέλει να είναι παρόν στις μεγάλες μάχες που έρχονται, αν θέλει να διατηρηθεί ζωντανό και αν δε θέλει να είναι οι οπαδοί του κρατικού σοσιαλισμού αυτοί που θα κληρονομήσουν τη δράση μας και τις θυσίες μας".

"Και θα συμβαίνει παντού το ίδιο όσο οι αναρχικοί δεν κατορθώνουμε να ενωθούμε στη βάση κοινών κατευθύνσεων και να συγκεντρώσουνε οργανωμένα τις δυνάμεις μας".

"Είναι απολύτως λάθος να θεωρήσουμε ότι μέσα στην οργάνωση εξαφανίζονται οι προσωπικότητες. Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Μόνο μέσα από τη στέρεη επαφή με τους ομοίους της μια προσωπικότητα αναπτύσσεται ολοκληρωμένη".

"Όσο περισσότερο ένας άνθρωπος συνδέεται στενά με άλλους ανθρώπους και όσο πιο βαθιά βιώνει τις χαρές τους και τις λύπες τους, τόσο περισσότερο οξύνεται το προσωπικό του αισθητήριο και τόσο περισσότερο μεγαλώνει η ατομικότητά του. Και ας κάνουμε σαφές ότι το προσωπικό αισθητήριο του ανθρώπου είναι προϊόν του κοινωνικού του αισθητηρίου. Για όλους αυτούς τους λόγους ο αναρχισμός, όχι μόνο δεν είναι αντίπαλος της οργάνωσης, αλλά αντίθετα, είναι ο πιο θερμός οπαδός της. Με την προϋπόθεση ότι πρόκειται για τη φυσική οργάνωση, αυτή που συγκροτείται από κάτω προς τα πάνω, εκφράζεται από την ομοσπονδιακή συλλογική δράση των διαφορετικών δυνάμεων και γεννά με αυτόν τον τρόπο τις κοινωνικές σχέσεις των ανθρώπων".

ΨΩΜΙ-ΟΥΣΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ...

Στην Ηλιάνα.
Μερικά κομμάτια της ανάρτησης προέρχονται από απάντηση που της είχα στείλει μέσω mail σε ερωτήματα που μου είχε απευθύνει μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Τα ερωτήματα αφορούσαν σε θέματα Παιδείας, Μόρφωσης και Διαμόρφωσης του Ανθρώπου. Την ευχαριστώ για το έναυσμα που μου έδωσε ώστε να "ανεβάσω" αυτήν την ανάρτηση. Προφανώς τα ερωτήματα παραμένουν…

Σύνταγμα της Ελλάδας: Άρθρο 16, 2:
"Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλαση τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες."

(όπως θα ήθελα να είναι).
Σύνταγμα του Ανθρώπου: Άρθρο 16, 2:
"Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Λαού και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική και φυσική αγωγή των Ανθρώπων που διαμένουν σε αυτόν τον γεωγραφικό χώρο, την ανάπτυξη Πανανθρώπινης συνείδησης και τη διάπλαση τους σε ελεύθερους και αλληλέγγυους πολίτες."

Μιχαήλ Μπακούνιν:
"… Αυτή η Υπηρεσιακή επιστήμη πρέπει να πεθάνει μαζί με τον κόσμο που υπηρετεί· και στη θέση της, μια επιστήμη καινούργια, ορθολογική και ζωντανή, θα εμφανιστεί μετά τη νίκη του λαού, από τα ίδια τα βάθη της αποδεσμευμένης ζωής".

"Εάν στη σφαίρα που υπάρχει, κατόρθωναν ακόμη να θεμελιώσουν σχολεία που θα έδιναν στους μαθητές τους μια εκπαίδευση και μια μόρφωση τόσο τέλεια όσο μπορούμε να την φανταστούμε, θα κατόρθωναν να δημιουργήσουν ανθρώπους δίκαιους, ελεύθερους, ηθικούς; Όχι, διότι βγαίνοντας από το σχολείο, θα βρισκόντουσαν στους κόλπους μιας κοινωνίας που διευθύνεται από εντελώς αντίθετες αρχές και που όπως η κοινωνία είναι πάντοτε πιο δυνατή από τα άτομα, δεν θα αργούσε να τα εξουσιάσει, δηλαδή να τα αποηθικοποιήσει".

"Η εκπαίδευση σε όλους τους βαθμούς πρέπει να είναι πλήρης, δηλαδή πρέπει να προετοιμάζει κάθε παιδί και των δύο φύλων τόσο στη ζωή της σκέψης όσο και της πράξης, ώστε να μπορέσουν όλοι εξ ίσου να γίνουν σωστοί άνθρωποι."

Ο ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΣ
Κατοχυρωμένη στο Σύνταγμα και ενταγμένη στα προγράμματα όλων των πολιτικών φορέων ως βασική προτεραιότητα. Ένας κατακερματισμένος χώρος με λίγες προοπτικές και πολλές διακηρύξεις. Σύμπαν το πολιτικό σκηνικό (αστικό και μη) ενδιαφέρεται για την Παιδεία, τη μόρφωση, την επιμόρφωση, τη δια βίου εκπαίδευση, την εγκύκλια, την υποχρεωτική, την ανώτερη και ανώτατη, τη μεταπτυχιακή, τη διδακτορική, τη μεταδιδακτορική, την έρευνα κ.α. Όλοι εκφράζουν την άποψή τους και προσδοκούν τα αναμενόμενα για τον καθένα αποτελέσματα, με το αζημίωτο εννοείται.
Πάντα βρίσκεται υποχρηματοδοτούμενη, αφού το αυτονόητο της χρηματοδότησής της γίνεται κάθε φορά αντικείμενο προεκλογικού παζαρέματος. Τόσα δίνω εγώ, τόσα δίνει ο άλλος: ποιος είναι ο καλύτερος; H Παιδεία αποτελεί Βασική αποστολή του Κράτους σύμφωνα με το άρθρο 16 και έχει απώτερο σκοπό την ανάπτυξη Εθνικής και Θρησκευτικής συνείδησης, την Επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων ώστε να καταστούν Ελεύθεροι και Υπεύθυνοι πολίτες. Kαι κάπου εδώ αρχίζουν τα προβλήματα...

ΠΕΡΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ:
Όταν μιλούμε για "Επαγγελματική Αγωγή" είναι απαραίτητο να διευκρινίσουμε και τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες αυτή παίρνει σάρκα και οστά:
Σε ποια κοινωνία, με ποιους όρους, με ποιο τρόπο, με τι σκοπό;

Πλήθος Σχολών και γνωστικών αντικειμένων, τα περισσότερα δε από αυτά οδηγούν στην αγορά εργασίας. Κάποιος δηλαδή ενδιαφέρεται να αγοράσει (να νοικιάσει καλύτερα) την εργασία σου, που θες ή δε θες, τελικά θα του προσφέρεις. Για να γίνει αυτό με τους καλύτερους συστημικούς όρους πρέπει απαραίτητα να έχεις πτυχίο (Κρατικό ή Ιδιωτικό), το πτυχίο σου να είναι "πιασάρικο", να ξέρεις τουλάχιστον μια ξένη γλώσσα και από εκεί και πέρα… όλα μαθαίνονται.
Και για να μην ξεχνιόμαστε: Η Αγορά εργασίας είναι ένας από τους Θεμέλιους Λίθους του Καπιταλιστικού Συστήματος. Η Αποθέωση της θυσιασμένης Γνώσης στην Αγορά, όλα στο Εμπόριο, η "επιστήμη" στο σφυρί.
Δεν μπορείς να σπουδάσεις αυτό που θες ή καλύτερα πρέπει να θες να σπουδάσεις κάτι που θα σε αποκαταστήσει επαγγελματικά, όχι κάτι που μπορεί ίσως να σε κάνει περισσότερο… Άνθρωπο. Γιατί σημασία έχει ο Οικονομικός Άνθρωπος και όχι απλώς ο… Άνθρωπος.

Η Αγορά λοιπόν καθορίζει τα θέλω μας και αυτά με τη σειρά τους καθορίζουν εμάς. Βέβαια – και για να πω την αλήθεια- αν θες μπορείς να σπουδάσεις Φιλοσοφία για παράδειγμα, αλλά πάντα ως πάρεργο, ως χόμπι, ως κάτι δεύτερο. Ο homo economicus δεν έχει ανάγκη από Φιλοσοφία παρά μόνο από Ανάπτυξη. Η επιστήμη των Επιστημών κατέστη τελευταία και δεν προβλέπεται ανάκαμψη, πόσο μάλλον ανάσταση. Το γεγονός ότι στα Αγοραία Πανεπιστήμια (πχ στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών) υπάρχει πιθανότητα να διδαχτείς Αριστοτέλη ή Πλάτωνα στο πλαίσιο της εκπαίδευσης σου ως Μελλοντικό Στέλεχος Επιχειρήσεων, δεν περιποιεί τιμή ούτε στον Αριστοτέλη που διδάσκεται (ακούσια) ούτε και στον Καθηγητή που τον διδάσκει (εκούσια). Στο βωμό της Ανάπτυξης μπορεί να θυσιαστεί ο,τιδήποτε: Φιλοσοφική και Ψυχολογική σκέψη, Συναισθήματα και πάνω από όλα Άνθρωποι. Το Έχειν βρίσκεται στο απόγειο της ουσιαστικής του ενθρόνισης, ενώ το Φαίνεσθαι υπηρετεί το Βασιλιά του.
Όμως η Παιδεία αυτό το σκοπό έχει; Για αυτό συγκρούονται Πολιτικοί Σχηματισμοί και Ιδέες; Για να μπορούμε να διαπραγματευόμαστε το τομάρι μας με καλύτερους όρους; Όσοι Αρχαιολάτρες κόπτονται για τη συνέχεια του Έθνους, γιατί δεν μας λένε ποια ήταν η ουσία της Παιδείας των Αρχαίων Προγόνων τους; Δεν είναι σε θέση να πάρουν παράδειγμα από αυτούς που σε καθημερινή βάση χρησιμοποιούν, ώστε να τσιμπήσουν ψηφαλάκια διαφόρων Αρχαιόπληκτων;
Και τι σχέση μπορεί να έχει το Marketing για παράδειγμα με την Παιδεία του Ανθρώπου; Είναι το Marketing Επιστήμη; Από πότε η συρραφή Άλλων Επιστημονικών κλάδων λέγεται Επιστήμη; Και η Διοίκηση Επιχειρήσεων, Επιστήμη κι αυτή; Και η Οικονομική Επιστήμη τι ακριβώς θέλει να πετύχει; Γνωρίζω την απάντηση: Την περιβόητη Ανάπτυξη. Δεν υπάρχουν ευθύνες στους επιστημονικούς κλάδους για τη συνέχιση της Ανθρώπινης Μιζέριας, για την στροφή του Ανθρώπου προς μια Ανάπτυξη που επιτρέπει την Υποανάπτυξη του, την Αποδιοργάνωση του Περιβάλλοντος, και τι μέλλον θα έχουν Εκείνοι που έρχονται;

Και οι πολιτικοί Χώροι δεν έχουν ευθύνη;
Για να είμαστε ρεαλιστές, προφανώς είναι αναγκασμένοι να προσπαθούν για την καλύτερη επαγγελματική αποκατάσταση φοιτητών και σπουδαστών. Αυτό το καταλαβαίνω, κανείς δεν ζει έξω από το Κοινωνικό και Οικονομικό πλαίσιο του Δυτικού Πολιτισμού.
Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί δεν ανοίγει η Αριστερά (Συστημική, Αντισυστημική, Αναρχική ή όποια άλλη) μέτωπο συζήτησης για το περιεχόμενο της Παιδείας, όχι για το πώς αλλά για το τι. Το Κ.Κ.Ε. μπορώ να το καταλάβω. Ως Μαρξιστικό κόμμα δέχεται την πρωτοκαθεδρία του Homo Economicus και την συνεπαγόμενη Ανάπτυξη ιδωμένη βέβαια από άλλη σκοπιά. Πάντως οι οικονομικοί όροι κρατούν την πρωτοκαθεδρία τους. Η υπόλοιπη Αριστερά τι λέει;
Τόσος αγώνας πριν λίγα χρόνια για το Άρθρο 16 και καμία κουβέντα για το περιεχόμενο της Παιδείας; Έτσι κι αλλιώς για τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια ξέραμε από την αρχή πως θα υπηρετούσαν την Αγορά. Με τα "Δημόσια" τι γίνεται; Είμαστε ευχαριστημένοι με το περιεχόμενο των σπουδών; Με το περιεχόμενο, όχι με τη χρηματοδότηση, όχι με το πώς θα εκλέγονται οι Πρυτάνεις, ΜΕ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ.
Γιατί τότε, πριν από 3 χρόνια, όταν αντιδρούσαν οι φοιτητές για το άρθρο 16 (και πολύ σωστά έκαναν) και την επικείμενη ίδρυση ισότιμων με τα Πανεπιστήμια Κολεγίων, κανείς δεν σκέφτηκε ότι το πιο σημαντικό από όλα είναι η Ουσία της Παιδείας;
Δε θέλουμε γνώση για να γίνουμε καλύτερα στελέχη, θέλουμε γνώση για να γίνουμε καλύτεροι και πιο γεμάτοι Άνθρωποι, σοφότεροι, περισσότερο ευαίσθητοι.
Θέλουμε γνώση ώστε να καταλάβουμε γιατί είμαστε αυτό που είμαστε ενώ θα μπορούσαμε να γίνουμε κάτι καλύτερο.
Αυτό είναι η Γνώση: να μπορέσεις να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου και το περιβάλλον σου (κοινωνικό, οικονομικό, οικολογικό, οικογενειακό, φιλικό κτλ). Να μάθεις να κρίνεις και σιγά-σιγά να ξεδιαλέγεις τις σκέψεις μέσα σου. Τι είναι δικό σου και τι όχι, τι από αυτά που άκουσες είναι σωστό και τι όχι. Η κρίση είναι σπουδαία λειτουργία του Ανθρώπινου εγκεφάλου: Να μάθουμε να κρίνουμε και να μην δεχόμαστε άκριτα ό,τι μας λένε κάποιοι άλλοι, όποιοι κι αν είναι: δάσκαλοι, γονείς, φίλοι, ΟΛΟΙ.
Μην περιμένουμε από το Κράτος να κάνει κάτι τέτοιο. Έχει πάρει τις αποφάσεις του: "Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων…"

Περί Εθνικής Συνείδησης
Προσωπικά, δεν μπορώ να αντιληφθώ ποια η σχέση της Παιδείας με το Έθνος και τη Θρησκεία. Μια Παιδεία που θέλει να οδηγήσει στον Εθνικό Άνθρωπο δεν μπορεί να λέγεται Παιδεία αλλά Εθνική Εκπαίδευση. Γιατί η διαμόρφωση του ανθρώπου δεν μπορεί επ’ ουδενί να πιστοποιείται με Εθνικά χαρακτηριστικά.
Το Έθνος είναι μια αφαίρεση ενώ οι Άνθρωποι όχι. Οι Άνθρωποι υπάρχουν, αναπνέουν, ζουν, δουλεύουν, ελπίζουν και μερικές φορές… πεθαίνουν για το Έθνος. Το Έθνος δεν έχει πεθάνει ποτέ για κανέναν. (Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Δεν πεθαίνει κάτι που δεν υπάρχει. Το λέει και το Εμβατήριο: "Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει").
Η πληθυντική πρόσθεση Ανθρώπων δεν δημιουργεί Έθνος από μόνη της, αν πριν δεν έχει σφυρηλατηθεί στο μυαλό των Ανθρώπων αυτών η άποψη της Εθνικής Ομοψυχίας (Οι πολλές "ψυχές" προστίθενται σε μία, μεγάλη, Εθνική Ψυχή, Κοινή Ψυχή).
Ο Άνθρωπος υφίσταται ως υπαρκτική οντότητα μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον (Θετικό ή Αρνητικό δεν έχει σημασία αυτή τη στιμή στην κουβέντα μας) από τη στιγμή της γέννησής του. Δεν υπάρχει ως Έθνος, το Έθνος δεν είναι κοινωνία, είναι κοινωνικό φαντασιακό, αρχικά επιβεβλημένο, αυτοτροφοδοτούμενο τώρα πια. Είναι τόσο βαθιά χαραγμένο στην Ψυχή του Συγχρονου Ανθρώπου, όπως το μητρικό γάλα, οι παιδικές αναμνήσεις, το πρώτο φιλί.
Ως αφαίρεση το Έθνος δε νιώθει, δε στενοχωριέται, δεν καταπιέζεται.
Το επικίνδυνο και το αντι-Ανθρώπινο μιας τέτοιας θεώρησης της Παιδείας είναι ότι δημιουργεί Εθνο-ανθρώπους (Έλληνες, Αλβανούς, Πακιστανούς, Άγγλους, Τούρκους κ.τλ.) ενώ θα έπρεπε να έχει ως βασικό σκοπό τη δημιουργία σκέτων Ανθρώπων, χωρίς προσδιορισμούς αφαιρετικού περιεχομένου.
Μέσα στην Ιστορία των Εθνών ο Ήρωας Εθνο-άνθρωπος δεν έχει αδυναμίες, είναι παντοδύναμος, υπάρχει μόνο και δια μέσου του Έθνους του και όλα λειτουργούν ως μοχλός δύναμης του Έθνους αυτού.
Ο Έλληνας Εθνο-άνθρωπος μπορεί να έρθει σε επαφή με τον Αλβανό Εθνο-άνθρωπο, αλλά όχι με τον Άνθρωπο Έλληνα ή τον Άνθρωπο Αλβανό. Περιορίζει τη σκέψη του μέσα σε Εθνικούς Μύθους και Υπερήρωες τύπου Superman (Λεωνίδας, Παλαιολόγος, Κολοκοτρώνης κα), ενώ η ζωή είναι Πραγματική και οι Άνθρωποι Σάρκινοι.
Κατά συνέπεια το Σύνταγμα δεν επιθυμεί να δημιουργήσει Ανθρώπους, αλλά Φορείς Έθνους.
Αν λοιπόν κάθε Έθνος δημιουργεί συμπαγείς Εθνικές "οντότητες" - που υποτίθεται πως σέβονται τη διαφορετικότητα της άλλης Εθνικής "οντότητας" - τότε ο Άνθρωπος περιχαρακώνεται και από τη μια Μυθοποιεί θετικά τον Εαυτό του, ενώ από την άλλη Μυθοποιεί αρνητικά τον Αντι-Εαυτό του, τον Άλλον, την Ετέρα Εθνική "οντότητα".
Υπάρχει ο Κακός Εθνοτικά Αλβανός, ο Ψυχρός Εθνοτικά Άγγλος, ο Γενναίος Εθνοτικά Έλληνας, ο Απολίτιστος Εθνοτικά Τούρκος κτλ.
Η Καθαρή "Ανθρωπινότητα" μπαίνει σε τελευταία μοίρα και το Έθνος μεγαλουργεί καταπιέζοντας, μερικές φορές δε πολεμώντας και σφάζοντας. Με αυτόν τον τρόπο η κατανόηση του Άλλου ως κάτι διαφορετικό διαχέεται μόνο μέσα από την Εθνική του Υπόσταση.
Αν κάποιος τείνει ως αντεπιχείρημα την Εθνική Παράδοση, θα του έλεγα πως κάτι τέτοιο δεν υπάρχει. Τοπική παράδοση ναι, Εθνική όχι.
Είπαμε: Η θέληση του κάθε Έθνους να συγκροτείται μέσω απλής πρόσθεσης των Ανθρώπων που ζουν και αναπνέουν στα εδαφικά του όρια είναι ακύρωση της Ανθρώπινης Δημιουργικότητας και Αποθέωση της λεγόμενης Εθνικής Παράδοσης.
Η Δημιουργία του Ανθρώπου υπήρχε πριν την Εθνική Δημιουργία, η Εθνική Δημιουργία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον Δημιουργό, δηλαδή τον Άνθρωπο. Άρα η οποιαδήποτε Παράδοση είναι Ανθρώπινη δημιουργία και όχι Εθνική.

Συμπεραίνω λοιπόν πως το Σύνταγμα της Ελλάδος προβάλλοντας την Εθνική Συνείδηση προσπαθεί με έντεχνο τρόπο να συνδέσει ανόμοια πράγματα, να προσθέσει μήλα με πορτοκάλια, να δημιουργήσει ανελεύθερους Ανθρώπους δεμένους στο άρμα ενός κοινού σκοπού (Έθνος) που μπορεί να περιλαμβάνει χωρίς κόπο Βιομηχάνους, υπαλλήλους, Managers, άνεργους, Εθνική Βιομηχανική Τάξη και ο,τιδήποτε άλλο με λίγη δόση από Συνείδηση και πολύ δόση από Έθνος.

Περί Θρησκευτικής Συνείδησης
Η Θρησκεία από την άλλη αποτελεί Σύστημα και αφαίρεση ταυτόχρονα.
Η προσωπική πίστη, ναι, αποτελεί συνειδητότητα και δικαίωμα. Απαιτεί προσωπική επιλογή, βίωμα. Το βίωμα δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα Παιδείας. Είναι τόσο οξύμωρο, όπως η πιθανή συγκρότηση Πανεπιστημίου Ενίσχυσης Αισθήματος Μητρότητας. Η μητρότητα είναι μάλλον αυθύπαρκτη, δεν χρειάζεται εκπαίδευση.
Όποιος πιστεύει σε κάποιον θεό δεν εκπαιδεύεται πάνω σε αυτό, απλά βιώνει αυτήν του την πίστη.
Όταν κάποιοι θέλουν να εκπαιδεύσουν την πίστη κάποιου ένθεου, το καταφέρνουν δημιουργώντας τη Θρησκεία, δηλαδή κανόνες, τελετουργικά, μυστήρια, με αποτέλεσμα το βίωμα να υπάγεται σε κανονιστικές φόρμες.
Για κάποιον που είναι ένθεος, η Θρησκεία και ο Επίσημος φορέας της η Εκκλησία παίζουν το ρόλο που διαδραματίζουν τα πολιτικά κόμματα στην κοινωνική ζωή. Αντιπροσώπευση και Λοβοτόμηση του οποιουδήποτε βιώματος (Θρησκευτικού και Πολιτικού αντίστοιχα).
Όση σχέση έχουν τα Κόμματα με την Πολιτική, άλλη τόση σχέση έχει η Εκκλησία με τη Θρησκευτικότητα και το Βίωμα Πίστης.

Με την ευκαιρία ας δούμε τρία αντιθετικά παραδείγματα από το Σύνταγμα, τα οποία νομίζω πως αποδεικνύουν την Εξουσιαστικότητα της Επίσημης Εκκλησίας της Ελλάδας.

1) Κάτω από τον τίτλο "ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ" υπάρχει η εξής Προμετωπίδα: "Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος"
2) Το Άρθρο 3 αναφέρει: "Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού".
3) Άρθρο 13: "Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. Η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις κανενός".

Όλα μαζί και ό,τι προκύψει. Δεν πρέπει να υπάρχει πιο πονηρό, δικολαβίστικο και ερμηνευόμενο κατά το δοκούν κείμενο όπως το "ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ".

Η οποιαδήποτε λοιπόν φροντίδα του Κράτους για ”…ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και διάπλαση τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες” πρέπει να πέσει και τυπικά στο κενό, αφού ουσιαστικά είναι χωρίς περιεχόμενο από τότε που ξέρω τον εαυτό μου.
Τίποτα από όλα αυτά δεν επιθυμεί να προσφέρει το Κράτος εκτός από την Εθνική και Θρησκευτική Συνείδηση, για τις οποίες ενδιαφέρεται αφού το συντηρούν ως κάτι μεγαλειώδες και Α-ιστορικό στο Φαντασιακό του… Έλληνα.

Τέλος:
Η προάσπιση του Ανταγωνισμού δεν έχει θέση στην Παιδεία.
Τα Ιδιωτικά Πανεπιστήμια (και όχι μόνο) που διαμορφώνουν μελλοντικά εξειδικευμένα Στελέχη Επιχειρήσεων και Προσωπικότητες έτοιμες για όλα δεν έχουν θέση στην Παιδεία.
Ας ζητήσουμε μια Παιδεία διαφορετική, μια Παιδεία Ουσιαστική, μια Παιδεία για Ανθρώπους όχι για Μηχανισμούς Παραγωγής.

ΟΥΤΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ, ΟΥΤΕ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ...

Αφιερωμένο σε ένα φίλο Ιδεολόγο, σε ένα φίλο Φιλελεύθερο.

Ο Φράνσις Φουκογιάμα είχε υποστηρίξει πως οι ιδεολογίες πέθαναν (εννοώντας τον Κομμουνισμό), πως ο κόσμος δεν τις έχει ανάγκη, πως έκαναν περισσότερο κακό από το καλό που υπόσχονταν ότι θα προσφέρουν. Ουσιαστικά, υποστήριξε πως ο Καπιταλισμός είναι η ανώτερη μορφή της ανθρώπινης οργάνωσης, άρα σηματοδοτεί και το τέλος της Ιστορίας του Ανθρώπου. Μπορούμε να προσπαθήσουμε να τον κάνουμε περισσότερο ανθρώπινο, αλλά η άποψη κάποιων πως είναι αναγκαία η ανατροπή του αποτελεί κακόγουστο αστείο για την Ανθρώπινη Ιστορία.
Έδωσε έτσι το ηθικό πλεονέκτημα στο Καπιταλιστικό σύστημα, σε συνδυασμό με την πτώση των Κρατών του Ανύπαρκτου "Υπαρκτού Σοσιαλισμού", να δράσει πιο επιθετικά, πιο ευθεία, πιο άμεσα, και κυρίως καθόλου απολογητικά. Βέβαια τα τελευταία χρόνια έχει αναθεωρήσει τις απόψεις του, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Ουσιαστικά μέσω του υποτιθέμενου τέλους της Ιστορίας υποστήριξε τον Καπιταλισμό ως την τελείωση της Ανθρώπινης Πορείας.
Η Ιστορία φυσικά δεν έφτασε στο τέλος της και οι Ιδεολογίες επανήλθαν απιτητικά στο προσκήνιο (αν και θεωρώ πως δεν είχαν εκλείψει ποτέ).
Έχω την εντύπωση πως εκεί στη Νέα Δημοκρατία είναι οπαδοί της Φουκογιάμιας Ιδεολογίας (κάποιες φορές ιδεολογία είναι και η μη ιδεολογία).

Ο Φουκογιάμα βέβαια είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος διανοητής. Δε θα μπορούσα να πω το ίδιο για Μπακογιάννη, Σαμαρά, Αβραμόπουλο και Ψωμιάδη. Αυτοί δεν μπορούν να σκεφτούν καν, απλά υπάρχουν και κινούνται στον πολιτικάντικο χώρο μέχρι την κατάλληλη στιγμή, την εξουσιαστική στιγμή.
Βέβαια ταιριάζουν σε μια "παράταξη" που δεν έχει παράξει πολιτική σκέψη εδώ και πάρα πολλά χρόνια και σε οπαδούς (όχι σκεπτόμενους πολίτες) που ψηφίζουν και καταψηφίζουν πρόσωπα και όχι πολιτικές.

Το κοινό της ΝΔ (γιατί περί κοινού πρόκειται) δεν έχει κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο. Δεν είναι σκεπτόμενο, δεν γνωρίζει από πολιτική σκέψη, δεν παράγει πολιτικό λόγο. Το μόνο που απασχολεί τους ΝΔκράτες είναι πότε θα ξαναβρεθούν στην εξουσία (όχι οι ίδιοι αλλά τα ηγετικά τους στελέχη), πως θα πείσουν εαυτούς και αλλήλους για την καταλληλότητά τους (των ηγετικών στελεχών τους). Πίσω από τη συγκεκριμένη εξουσιομανία κρύβεται το κενό, πλήρες κενό, εκκωφαντικό.

Είναι νομίζω αναμφισβήτητο πως η Ποδοσφαιρική λογική και η Οπαδική συμπεριφορά χαρακτηρίζει όλους τους πολιτικούς χώρους, αστικούς ή μη, μικρούς ή μεγάλους.
Αναλόγως της δύναμης των χώρων αυτά τα δύο χαρακτηριστικά μπορείς να τα δεις δια γυμνού οφθαλμού ή με τη βοήθεια μικροσκοπίου. Ειδικά στην περίπτωση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ο χαρακτηρισμός "κόμμα εξουσίας" τα λέει όλα. Ο σκοπός είναι η εξουσία, η κυβέρνηση, όχι η παραγωγή πολιτικής, με κανένα τρόπο η υιοθέτηση κάποιου –ισμού. Το Είναι των δύο κομμάτων αποτελεί η αναρρίχηση στην εξουσία με οποιοδήποτε τρόπο, με κάθε πολιτικό κόστος, όσο βρίσκονται στην Αντιπολίτευση φυσικά γιατί όταν Άρχουν μετράνε το κόστος με το υποδεκάμετρο. Κυρίως για αυτούς τους λόγους η οποιαδήποτε ανάγκη για ιδεολογικοπολιτική κουβέντα "πάει περίπατο".

Βέβαια το ΠΑΣΟΚ συντηρείται ακόμα από τον Παπανδρεισμό που σίγουρα δεν αποτελεί ιδεολογία αλλά ψυχολογικό σύνδρομο του Μετεμφυλιακού και κυρίως του Μεταπολιτευτικού Έλληνα.

Πιστεύω πως η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών της ΝΔ δεν έχει καμία σχέση με Ιδεολογικές αναζητήσεις και αναφορές, με –ισμούς και συστήματα Πολιτικής Σκέψης , εκτός αν θεωρήσουμε Ιδεολογική στάση τον ΑντιΠΑΣΟΚισμό. (Πάντως, η ιδεολογία συνίσταται κυρίως από θετικά-ενεργητικά στοιχεία κι όχι από αρνητικά-αντιθετικά. Ιδεολογία για παράδειγμα είναι ο Αναρχισμός, όχι ο Αντιφασισμός).

Ενθυμούμενοι αργά την ανάγκη Ιδεολογικού Προσανατολισμού του Κόμματός τους, όλοι οι υποψήφιοι αρχηγοί της ΝΔ έσπευσαν να θέσουν τους εαυτούς τους κάτω από τη Φιλελεύθερη ομπρέλα, ακόμα και ο πολύς Ψωμιάδης που μιλάει για κεντροδεξιά παράταξη και Κοινωνικό Φιλελευθερισμό (είναι τουλάχιστον επικίνδυνο και τραγελαφικό το γεγονός της ύπαρξης ψηφοφόρων-υποστηρικτών του συγκεκριμένου τύπου. Ούτε Κοινωνιστής είναι πόσο μάλλον Φιλελέυθερος). Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που τόσα χρόνια δεν παρήγαν καμία πολιτική σκέψη διότι δεν υπήρχε ανάγκη: ήταν στην εξουσία. Η εξουσία αποχαυνώνει, είναι αυθύπαρκτη, δεν χρειάζεται Όραμα και Ιδεολογία.

Τώρα ξαφνικά θυμήθηκαν τις ιδεολογικές τους καταβολές, τον Ιδρυτή Κωνσταντίνο Καραμανλή και τα περί Ριζοσπαστικού Φιλελευθερισμού, τον Κοινωνικό Φιλελευθερισμό σε αντίθεση προφανώς με τον Οικονομικό Φιλελευθερισμό που κατατρέχει τους Φιλελεύθερους όπως ο Δον Κιχώτης τους Ανεμόμυλους, μόλις τώρα θυμήθηκαν πως πρέπει να απευθυνθούν στον… κόσμο τους.

Το πρόβλημα είναι πως ο "κόσμος" τους είναι πολιτικά και ιδεολογικά αμόρφωτος, εντελώς αστοιχείωτος και φοβερά Ποδοσφαιρόφιλος. Μιλάει με προχουντικούς όρους (πχ. Αποκαλεί αποστάτες τους Σαμαρά και Τατούλη, μπαινοβγαίνει σε φατρίες με μεγάλη ευκολία κ.α.), όποιος δεν συμφωνεί μαζί του είναι εχθρός, αναλύει επιφανειακά τα γεγονότα, δεν έχει ιδέα για Φιλελευθερισμό, δεν γνωρίζει τι τον καλούν να υποστηρίξει. Τον έχουν κάνει να ενδιαφέρεται μόνο για την κατοχύρωση της εξουσίας, δηλαδή για το πρωτάθλημα. Ειδικά όταν η ΝΔ (και το ΠΑΣΟΚ) κερδίζει Ευρωεκλογές και Εθνικές μαζί, είναι σαν να παίρνει double. Όταν η εξουσία είναι μπλε κανείς ΝΔημοκράτης δεν παραπονιέται. Όταν πρασινίζει, όλοι ψάχνουν για Ιδεολογία και Πολιτική.

Εκτός βέβαια από την επίκληση του Φιλελευθερισμού εκ δεξιών, υπάρχει και η αναζήτηση επικύρωσης από τη «ΒΑΣΗ» ουσιαστικά εξ΄ αριστερών. Η λέξη αυτή (ΒΑΣΗ) έχει γίνει ψωμοτύρι τον τελευταίο καιρό από μεσαία και μεγάλα στελέχη της ΝΔ. Μέχρι και Λαϊκές Συνελεύσεις πρότειναν να γίνουν κάποιοι, ώστε η βάση να έχει πλέρια έκφραση (που θα έλεγε κι ο Ανδρέας Παπανδρέου).
Οι άνθρωποι που τόσα χρόνια υποστήριζαν δια της ανοχής τους την πλήρη απουσία πολιτικής εκ μέρους της Κυβέρνησης Καραμανλή, οι άνθρωποι που κατείχαν υπουργικούς θώκους και αξιώματα σε αυτήν την Κυβέρνηση, είναι οι άνθρωποι που τώρα κόπτονται για αλληλεγγύη και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες βάσης. Ρε παιδιά, να είμαστε λίγο σοβαροί. Είστε η ΝΔ δεν είστε η C.N.T., δεν προέρχεστε από την Αναρχική / Ελευθεριακή παράδοση, ούτε καν από την Κομμουνιστική για να υποκρίνεστε πως ενδιαφέρεστε για την άποψη της βάσης, δεν σας απασχόλησε ποτέ –εντός εξουσίας- τώρα σας έπιασε ο πόνος;
Η Βάση αυτή διαπαιδαγωγήθηκε στρεβλά από χείριστους Δημαγωγούς, ουσιαστικά δεν της είπατε ποτέ σε τι ακριβώς πιστεύετε, αφού το μόνο σας πιστεύω ήταν και είναι η κατάληψη της εξουσίας. Μόνο ιδεολογικοποιημένα τσιτάτα κατασκευάζετε από καιρού εις καιρόν πάλι με στόχο την πολυπόθητη εξουσία.
Ο Μητσοτάκης εκλέχθηκε ως ΑντιΑνδρέας (Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός με λίγα λόγια), Ο Έβερτ μιλούσε για "Ειρηνική Επανάσταση" (τι΄ ταν τούτο;), ο Καραμανλής για "Επανίδρυση του Κράτους" (περίεργο σύνθημα για Φιλελεύθερο), Ο Σαμαράς της ΠΟΛΑΝ για "Υπέρβαση" (προς τα πού;) και ο Αβραμόπουλος του ΚΕΠ για "Απελευθέρωση" των πολιτών (από τι;).

Επειδή Ο Φιλελευθερισμός ως ιδεολογία έχει μακρά Ιστορία και βασικές προϋποθέσεις ύπαρξης, πρέπει να πουν στο κοινό τους τι εννοεί ο κάθε υποψήφιος με την επίκληση της έννοιας αυτής. Ξέρουν βέβαια πως αυτό δεν μπορούν να το κάνουν, αφού οι ψηφοφόροι της ΝΔ (στο συντριπτικό τους ποσοστό) είναι συντηρητικοί, πολλοί από αυτούς δε Βασιλικοί ενώ άλλοι χουντικοί.

Αν ένας από τους υποψήφιους έλεγε την αλήθεια για τις ενέργειες στις οποίες θα έπρεπε να προβεί ένα κόμμα Φιλελεύθερων Αρχών σε ό,τι αφορά θέματα όπως τα ναρκωτικά, η στρατιωτική θητεία, η περιουσία της Εκκλησίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η Νομική κατοχύρωση των ομοφυλόφιλων ζευγαριών, τα δικαιώματα των κρατουμένων και φυλακισμένων, το όνομα του ονόματος της Γειτονικής μας Χώρας, το 80% των ανθρώπων που αποτελούν την περιβόητη βάση της Νέας Δημοκρατίας θα αποχωρούσε ψάχνοντας αλλού πολιτική στέγη.
Τα λόγια είναι πολύ όμορφα αλλά πίσω από αυτά κρύβεται μια ουσία. Όταν δεν έχεις το σθένος να την υποστηρίξεις (αν πραγματικά την γνωρίζεις), καλύτερα να μη μιλάς. Κι όλοι αυτοί μιλούν ενώ ξέρουν πως ο ΝΔημοκράτης δεν είναι Φιλελεύθερος αλλά Συντηρητικός, δεν θέλει να δει την Εκκλησία χωρισμένη από το Κράτος, δεν θέλει τον Διαχωρισμό των ναρκωτικών σε μαλακά και σκληρά, δεν συμπαθεί τους Ομοφυλόφιλους, δεν δέχεται επ’ ουδενί την ονομασία οποιουδήποτε Κράτους ως Μακεδονία, υπογράφει για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες κ.α.
Το παιχνίδι λοιπόν είναι σικέ εκ των προτέρων διότι δεν μπορεί να είναι αλλιώς. Δεν ισχυρίζομαι πως δεν υπάρχουν ψηφοφόροι της ΝΔ που είναι Φιλελεύθεροι και ξέρουν τους λόγους για αυτή τους την Ιδεολογική Επιλογή. Η απορία μου είναι γιατί παραμένουν σε ένα κόμμα που δεν έχει πολιτική άποψη, παρά μόνο διαχειριστική, σε ένα κόμμα που ενδιαφέρεται για τον ΑντιΠΑΣΟΚ αρχηγό, σε ένα κόμμα που ιδεολογικοποιείται με το ζόρι όταν χάνει τις εκλογές ενώ όταν τις κερδίζει και κυβερνά διατηρεί το πλέον Αποιδεολογικοποιημένο πρόσωπο.

Δε θα πω πως είναι κρίμα αν τυχόν διαλυθεί η ΝΔ γιατί προσωπικά δε με ενδιαφέρει καθόλου η τύχη της, όπως είμαι αδιάφορος για την τύχη οποιουδήποτε άλλου Πολιτικού Οργανισμού. Όμως αυτοί οι άνθρωποι που συντηρούν μηχανισμούς τόσα χρόνια, αυτοί που έκαναν το ρουσφέτι σημαία και αναγκαιότητα, αυτοί οι άνθρωποι, οι ίδιοι άνθρωποι να μιλούν για Φιλελευθερισμό και δη Κοινωνικό, είναι τουλάχιστον γελοίο.

Κι εσείς οι ΝΔημοκράτες, διαβάστε πρώτα τι είναι ο Φιλελευθερισμός, που σας έχουν πιπιλίσει τα αυτιά το τελευταίο διάστημα, μετά ρίξτε μια ματιά και στα Πολιτικά Μανιφέστα των υποψήφιων Αρχηγών σας (πόσο κακόηχα ακούγονται αυτές οι δύο λέξεις) και για πρώτη φορά σκεφτείτε… αν μπορείτε βέβαια.

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΚΤΕΛΕΙ ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ...

Μια διδακτική ιστορία

Είμαι στο κέντρο της Αθήνας και τρία άτομα ληστεύουν μια τράπεζα. Εγώ με ένα φίλο πίνουμε αμέριμνοι τον καφέ μας σε μια καφετέρια της περιοχής. Ακούμε σειρήνες περιπολικών αλλά δεν ανησυχούμε, αφού η πόση καφέ δεν είναι κάτι παράνομο, προς το παρόν τουλάχιστον.

Εντελώς ξαφνικά συμβαίνει το αναπάντεχο: 5 άνδρες που μοιάζουν με εξωγήινοι στέκονται μπροστά μας με προτεταμένα τα όπλα τους. Τα κρατάνε σαν προέκταση του πέους τους (Φροϋδική προσέγγιση) και μιλούν μια γλώσσα που μου είναι δύσκολο να καταλάβω. Το λεξιλόγιο είναι πολύ φτωχό για να είναι αληθινό. Αρχικά, η προστακτική είναι η μοναδική έγκλιση που χρησιμοποιούν, με φράσεις όπως: "μη με κοιτάς ρε", "κάτσε κάτω ρε μαλάκα" "δείξε μου ταυτότητα" και μετά συνεχίζουν θέτοντας ερωτήσεις: "Τι δουλειά έχεις εδώ;", "Γιατί φοράς σκουλαρίκι;" "Πως σε λένε;" "Γιατί πίνεις καπουτσίνο κι όχι φραπέ, πούστης είσαι; ".

Εντωμεταξύ είμαι δεμένος με χειροπέδες πισθάγκωνα κι οι εξωγήινοι συνεχίζουν να θέτουν ερωτήσεις πολύ συγκεκριμένες πλέον: "Εσύ δεν λήστεψες την τράπεζα;", "Πού είναι οι άλλοι;", "Γιατί σε αφήσανε μόνο σου;". Προσπαθώ να τους εξηγήσω αλλά οι φωνές τους καλύπτουν το δίκιο μου. Τους ρωτάω ποιοί είναι και τι θέλουν μα αυτοί βάζουν τα γέλια. "Εμείς θέτουμε τις ερωτήσεις" μου απαντάει ο πιο γεροδεμένος από αυτούς. Μου κάνει εντύπωση, γιατί καταλαβαίνω ότι ξέρουν να χρησιμοποιούν και την οριστική έγκλιση. Το "Θέτουμε" ακούγεται στα αυτιά μου σαν βάλσαμο. Δεν μπορεί, σκέφτομαι, είναι μορφωμένοι άνθρωποι, κάποιος λάθος έχει γίνει. Με βγάζουν έξω από την καφετέρια και αρχίζουν να με ψεκάζουν σαν να έχω δάκο. Σκίζουν τα ρούχα μου και μου φωνάζουν πως ήρθε η ώρα της εκδίκησης. "Ποιάς ήρθε η ώρα;" τους ρωτάω απορημένος, ενώ βλέπω το φίλο μου πίσω από ένα τραπέζι να παρακαλάει, να φωνάζει, να αναφέρει πόσο παιδιά έχει και πόσα ακόμα θέλει να κάνει. Εκείνοι γελάνε και του πετάνε στο πρόσωπο:

"Μη φωνάζεις, δεν σε ακούει κανείς. ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ".
Ρε πούστη μου, εμείς μόνο καφέ πίναμε…

Τελικά, τι ποσοστό ελευθερίας μπορούν να μας αποσπάσουν για να διαμαρτυρηθούμε;
Ποιά είναι τα όρια μας;
Πού είναι η ελευθερία, που βρίσκεται, που κατοικεί;

Μήπως βρίσκεται

στην ελεύθερη οικονομία, που κι αυτή είναι γεμάτη μονοπώλια άρα ανελεύθερη;
στην ελεύθερη κίνηση των ανθρώπων, που συμπιέζεται από διαβατήρια και πράσινες κάρτες, Εθνικές Οικονομίες, Σύνορα και άρα δεν υπάρχει;
στο κοινωνικοοικονομικό πεδίο που κλείνουν επιχειρήσεις και απολύονται άνθρωποι για το τίποτα;
στον ανταγωνισμό του Φιλελευθερισμού, που υποτίθεται ότι θα ένωνε τις ελευθερίες μας κάτω από τη σημαία της Καπιταλιστικής προόδου και το μόνο που κατάφερε είναι να καταντήσει τον Άνθρωπο Αρπακτικό Θηρίο;
Μέσα μας και δεν της αφήνουμε χώρο να αναπνεύσει;

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί πιστεύω, πως αυτό που γίνεται τις 15 τελευταίες μέρες στα Εξάρχεια μας αφορά όλους. Και μας αφορά με την προοπτική πως πρέπει να το σκεφτούμε και αναγκαστικά να βγούμε σε συμπεράσματα. Να (συν) περάσουμε σε σκέψη ώριμη, δική μας.
Ας κλείσουμε λοιπόν την τηλεόραση και ας σκεφτούμε.

Κάνει λάθος όποιος πιστεύει πως δεν τον αφορούν τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στο κέντρο της Αθήνας. Βέβαια αν συζητάς για όλα με όρους τηλεοπτικών δελτίων, χάνοντας δηλαδή την ουσία, αν νομίζεις πως δε σε αφορά γιατί τυχόν δεν συχνάζεις στα Εξάρχεια, αν πείθεσαι από τις πολιτικές αναλύσεις ανθρώπων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους (Χατζηνικολάου, Πρετεντέρης κ.α.), αν νομίζεις πως σε αφορά ό,τι συμβαίνει μόνο δίπλα στο σπίτι σου, αν πιστεύεις πως είσαι Πολίτης μόνο και μόνο επειδή ψηφίζεις, είναι λογικό η πολιτική σου σκέψη να έχει μολυνθεί από την τηλεόραση και το ύφος της, είναι λογικό να αναπαράγεις ό,τι βλέπεις και ακούς χωρίς κρίση.

Οι ελευθερίες των πολιτών δεν είναι τηλεοπτικό προϊόν ούτε κούρσα διαδοχής για την ηγεσία της ΝΔ, δεν είναι Ψωμιάδης- Αυτιάς ούτε πρωινάδικο, δεν είναι απογευματινό σήριαλ. Πρόκειται για την ελευθερία και θα έπρεπε να την υπερασπίζονται όλοι ανεξάρτητα από ιδεολογίες και επιμέρους διαφορές.
Γιατί κάποια στιγμή θα φτάσει η ώρα και για σένα Μαγαζάτορα, που κοιτάς αποχαυνωμένος την τηλεόραση και ζητάς ελευθερία μόνο όταν πρόκειται για το Μαγαζάκι σου, και για σένα Manager που ασφαλίζεσαι από το μισθό σου, το καλό σου αυτοκίνητο και το άγχος για την ελεύθερη καριέρα σου και για σένα αφελή Πασοκτζή που τοποθετείς το κόμμα σου παραπάνω από την ελευθερία όλων μας.
Η κατοχή του κέντρου της Αθήνας από Πάνοπλους αστυνομικούς όλων των τύπων δεν αφορά μόνο τα Εξάρχεια. Γιατί αύριο μπορεί να μεταφερθεί στο Μαρούσι, μεθαύριο στο Φάληρο και του χρόνου ποιος ξέρει πού. Μας αφορά όλους, μα όλους.
Όταν η ελευθερία καταστρατηγείται κάπου, τότε έχει καταστρατηγηθεί παντού. Είναι σαν ίωση, μεταδίδεται παντού. Ό,τι συμβαίνει στα Εξάρχεια, μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε περιοχή, με άλλου ανθρώπους, με ΕΣΕΝΑ.
Κανείς δεν πίστευε πριν λίγα χρόνια πως οι συνταξιούχοι θα δέχονταν δακρυγόνα και γκλοπς έξω από τη βουλή, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως πέρυσι θα σκοτωνόταν ένα παιδί από σφαίρα Κρατικού Υπαλλήλου. Κι όμως όλα αυτά έγιναν.
Και στηρίχτηκαν στην απάθειά μας, στο «δε βαριέσαι» μας, στην ιδιώτευσή μας, στο ότι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας, στις καριέρες μας.
Όμως, θα έρθει η σειρά όλων μας, για αυτό να είμαστε βέβαιοι. Και τότε να δω ποιος θα μας υποστηρίξει αφού εμείς δεν συμπαρασταθήκαμε όταν έπρεπε.

Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ να ανεβάσει τους τόνους στο θέμα μόλις χθές, ενώ εδώ και 15 μέρες το κέντρο της Αθήνας τελεί υπό Κρατική Ομηρία, είναι απαράδεκτη και άκρως πολιτικάντικη. Η καταστολή επί στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μεγαλύτερη απώλεια για τις ελευθερίες μας από ό,τι η σύλληψη και ο εξευτελισμός οποιουδήποτε πολίτη. Είναι ακριβώς το ίδιο είτε είσαι ο εκφωνητής του Πολυτεχνείου είτε όχι. Δεν γίνεται τα κοινωνικά θέματα να παρουσιάζονται με επικοινωνιακούς όρους γιατί έτσι χάνουν την ουσία τους. Δεν ισχυρίζομαι πως φταίνε οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ που συνελήφθησαν. Όμως αυτό που συμβαίνει στα Εξάρχεια συμβαίνει εδώ και 15 μέρες και δε θυμάμαι ο ΣΥΡΙΖΑ να έδωσε κάποια συνέντευξη τύπου. Ο χρόνος που γίνονται τα πράγματα έχει σημασία. Να σταματήσουν οι Τηλεοπτικοί χρόνοι και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε Πολιτικά, ουσιαστικά, για μας τους ίδιους, όχι για τα δελτία με τα δελτία αλλά για εμάς με εμάς.

Επίσης ήθελα να ρωτήσω και το κόμμα της Φιλελεύθερης Συμμαχίας: Σε ποιες περιπτώσεις παρεμβαίνει - έστω και με μια ανακοίνωση - υπέρ του πολίτη; Πως υποστηρίζουν μια ελεύθερη κοινωνία και δεν έχουν πει τίποτα για τα τελευταία γεγονότα των Εξαρχείων; Ελευθερία σημαίνει για αυτούς μόνο «ελεύθερη Οικονομία» και τίποτα άλλο;

Καλά για το ΛΑΟΣ δεν το συζητάμε καν. Όταν κατηγορούν τους άλλους για ανθελληνισμό, ας μας απαντήσουν γιατί δεν εξέδωσαν μια ανακοίνωση έστω συμπάθειας για τον κόσμο που συλλαμβάνεται σχεδόν καθημερινά στα Εξάρχεια; Δεν είναι Έλληνες πολίτες αυτοί ή ως Αναρχικοί (όλοι οι θαμώνες των Εξαρχείων κατά Γεωργιάδη) θεωρούνται εκ των προτέρων ανθέλληνες;

Το Κ.Κ.Ε, θλιβερό όπως πάντα, μίλησε για το ΣΥΡΙΖΑ γιατί δε μπορούσε να κάνει αλλιώς. Όταν όλες τι προηγούμενες μέρες συνέβαιναν τα ίδια, είχε εκδώσει μια πολύ χλιαρή ανακοίνωση και αφού βέβαια είχαν δαρθεί από τα ΜΑΤ οι λιμενεργάτες του ΠΑΜΕ, αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση...

Για τη ΝΔ δεν χρειάζεται να πω τίποτα. Έχουν φούριες να συνωθηθούν σε κάποιο ιδεολογικό καλούπι μήπως πείσουν τον κόσμο και τους ξαναφέρει στην κυβέρνηση.

Κλείνω με Μπέρτολ Μπρεχτ:

" Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος .Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός.Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα ,αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου ... "

ΜΙΑ ΑΝΑΡΧΙΖΟΥΣΑ ΨΥΧΗ...

Παρακάτω, καταγράφω αποσπάσματα από το βιβλίο του Όσκαρ Ουάϊλντ "Η Ψυχή του Ανθρώπου στον Σοσιαλισμό" εκδόσεις "Ελεύθερος Τύπος".

Πρόκειται για ένα πόνημα που πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Pall Mall Gazette το 1891, με πρώτη επίσημη έκδοση ως βιβλίο το 1904, και αγγίζει έναν Ανεπιτήδευτο, Ουτοπικό Αναρχισμό. Άλλωστε ο Όσκαρ Ουάϊλντ δεν ήταν θεωρητικός του Αναρχισμού (ούτε κάποιου άλλου -ισμού) αλλά καλλιτέχνης.
Όπως πάντως είχε γράψει και ο Βασίλης Ραφαηλίδης στο βιβλίο του "Η Μεγάλη Περιπέτεια Του Μαρξισμού": "Οι καλλιτέχνες είναι φύσει αναρχικοί. Η όποια εξουσία ασκούν με το ταλέντο τους είναι μια φυσική εξουσία και συνεπώς αυτονοήτως σεβαστή".

Νομίζω πως το όραμα του Όσκαρ Ουάϊλντ συνοψίζεται σε μια φράση και η φράση αυτή είναι η εξής : "...Η πρόοδος είναι η πραγμάτωση των Ουτοπιών..."

ΓΙΑ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ

…Το να συστήνουμε στους φτωχούς λιτότητα είναι τόσο χονδροειδώς γελοίο όσο και υβριστικό…

Επιχειρούν να λύσουν το πρόβλημα της φτώχειας λόγου χάρη, φροντίζοντας να διατηρήσουν ζωντανούς τους φτωχούς ή στην περίπτωση μιας πολύ προηγμένης σχολής, φροντίζοντας να ψυχαγωγούν τους φτωχούς.
Κάτι τέτοιο όμως, δεν αποτελεί λύση: είναι μια επιδείνωση του προβλήματος. Ο ορθός στόχος είναι να επιχειρήσουν να ανοικοδομήσουν την κοινωνία σε τέτοια βάση ώστε η φτώχεια να είναι πιά κάτι αδύνατο. Και οι αρετές του αλτρουισμού έχουν πραγματικά εμποδίσει την πραγμάτωση αυτού του στόχου.

…μια τέτοια φιλανθρωπία ταπεινώνει και εξαχρειώνει τους ανθρώπους. Έχουν σαφώς δίκιο. Η φιλανθρωπία δημιουργεί πληθώρα αμαρτιών…

Μας λένε συχνά πως οι φτωχοί νιώθουν ευγνωμοσύνη για τη φιλανθρωπία. Αναμφίβολα, μερικοί νιώθουν, αλλά οι καλύτεροι μεταξύ των φτωχών δεν αισθάνονται ποτέ ευγνωμοσύνη. Είναι αγνώμονες, δυσαρεστημένοι, ανυπάκουοι και ανυπότακτοι.

Γιατί θα πρέπει να νιώθουν ευγνωμοσύνη για τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι του πλούσιου; Κανονικά θα έπρεπε να κάθονται σε αυτό το τραπέζι, κι ευτυχώς αρχίζουν τώρα να το καταλαβαίνουν.

Κάθε συμπόνια είναι καλή, αλλά η συμπόνια για τα ανθρώπινα δεινά είναι η λιγότερο καλή από όλες. Έχει μολυνθεί από τον ατομικιστικό εγωισμό. Έχει την τάση να γίνεται νοσηρή. Κρύβει μέσα της κάποιο στοιχείο τρόμου για τη δική μας ασφάλεια.

Θα πρέπει, όμως να υπενθυμίσουμε ότι, ενώ η συμπόνια για τη χαρά αυξάνει τη χαρά σε όλο τον κόσμο, η συμπόνια για τον πόνο δεν μειώνει καθόλου τον πόνο. Μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο ώστε να υπομένει το κακό, αλλά το κακό παραμένει. Η συμπόνια για ένα φυματικό δε θεραπεύει τη φυματίωση, τη θεραπεύει η Επιστήμη. Κι όταν ο Σοσιαλισμός θα λύσει το πρόβλημα της φτώχειας και η Επιστήμη το πρόβλημα της ασθένειας, οι αισθηματίες θα εξαφανιστούν και η συμπόνια του ανθρώπου θα είναι μεγάλη, υγιής και αυθόρμητη. Ο άνθρωπος θα αντλεί χαρά συμμεριζόμενος την ευτυχισμένη ζωή των άλλων.

Υπάρχει μόνο μια κοινωνική τάξη που σκέφτεται το χρήμα περισσότερο από ό,τι οι πλούσιοι κι αυτή είναι η τάξη των φτωχών.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ

Η ιδιοκτησία δεν έχει απλώς υποχρεώσεις. Έχει τόσο πολλές υποχρεώσεις που η κατοχή της, σε οποιαδήποτε σημαντικό βαθμό, καταντάει μεγάλος μπελάς. Προϋποθέτει να γίνεται κανείς στόχος ατελεύτητων αξιώσεων, να προσηλώνεται στην φροντίδα των επιχειρήσεων, να αντιμετωπίζει συνεχείς ενοχλήσεις.

...Οι υποχρεώσεις (της ιδιοκτησίας) την καθιστούν ανυπόφορη. Για το καλό των πλουσίων θα πρέπει να απαλλαγούμε από αυτήν…

Γιατί η αναγνώριση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας αποδείχτηκε πραγματικά επιζήμια για τον Ατομικισμό και συσκότισε το όλο θέμα, συγχέοντας τον άνθρωπο με αυτά που κατέχει. Οδήγησε τον Ατομικισμό σε εντελώς λαθεμένο δρόμο. Καθόρισε το κέρδος σα βασικό του στόχο και όχι την ανθρώπινη ανάπτυξη. Έτσι που ο άνθρωπος κατέληξε να θεωρεί σημαντικό το να έχει και δεν ξέρει πως το σημαντικό είναι το να είναι. Η πραγματική τελειότητα του ανθρώπου βρίσκεται όχι στο τι έχει αλλά στο τι είναι.

Πράγματι η προσωπικότητα του ανθρώπου έχει τόσο πολύ απορροφηθεί από την περιουσία του, ώστε το αγγλικό δίκαιο να αντιμετωπίζει με πολύ μεγαλύτερη αυστηρότητα τα αδικήματα που στρέφονται ενάντια στην ιδιοκτησία ενός ανθρώπου από ό,τι τα αδικήματα που στρέφονται ενάντια στην προσωπικότητα του και η ιδιοκτησία εξακολουθεί να αποτελεί τεκμήριο της πλήρους ενηλικίωσης, αυτή που κατοχυρώνει τα δικαιώματα του πολίτη.

Με την κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, λοιπόν, θα θεμελιωθεί ο αυθεντικός, ο ωραίος, ο υγιής Ατομικισμός. Κανένας δεν θα σπαταλάει τη ζωή του συσσωρεύοντας πράγματα και τα σύμβολα των πραγμάτων. Θα ζεί. Το να ζεί κανείς κατάληξε να είναι το πιο σπάνιο πράγμα στον κόσμο. Οι περισσότεροι άνθρωποι απλώς υπάρχουν. Αυτό είναι όλο.

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ / ΕΞΟΥΣΙΑ

Οπουδήποτε υπάρχει ένας άνθρωπος που ασκεί εξουσία, υπάρχει κι ένας άνθρωπος που αντιστέκεται στην εξουσία.

Ο Σοσιαλισμός, ο Κομμουνισμός, ή όπως αλλιώς κι αν τον ονομάσει κανείς, μετατρέποντας την ιδιωτική ιδιοκτησία σε δημόσιο πλούτο και αντικαθιστώντας τον ανταγωνισμό με τη συνεργασία, θα επαναφέρει την κοινωνία στη σωστή της κατάσταση ενός απόλυτα υγιή οργανισμού και θα εξασφαλίσει την υλική ευημερία κάθε μέλους της κοινότητας. Στην ουσία θα αποδώσει στη Ζωή τη σωστή της βάση και το κατάλληλο περιβάλλον για να αναπτυχθεί. Αλλά για την πλήρη ανάπτυξη της Ζωής, ως τον ανώτερο βαθμό τελειότητάς της, χρειάζεται κάτι περισσότερο. Αυτό που χρειάζεται είναι ο Ατομικισμός. Αν ο Σοσιαλισμός είναι Εξουσιαστικός, αν υπάρχουν Κυβερνήσεις οπλισμένες με οικονομική δύναμη όπως είναι τώρα με πολιτική δύναμη, αν με λίγα λόγια, πρόκειται να ζήσουμε σε Βιομηχανικές Τυραννίες, τότε η τελευταία κατάσταση του ανθρώπου θα είναι χειρότερη από την πρώτη.

… Είναι φανερό λοιπόν ότι δεν εννοούμε να θεμελιωθεί ένας Εξουσιαστικός Σοσιαλισμός. Γιατί ενώ στο τωρινό σύστημα πολλοί άνθρωποι μπορούν να ζήσουν απολαμβάνοντας ένα ποσοστό ελευθερίας, δυνατότητας έκφρασης και ευτυχίας, σε ένα σύστημα Βιομηχανικών Στρατώνων ή σε ένα σύστημα Οικονομικής Τυραννίας, κανένας, κανένας απολύτως, δε θα μπορεί να απολαμβάνει έστω και μια τέτοια ελευθερία...

Η ανυπακοή, για όποιον έχει διαβάσει ιστορία, είναι η πρωταρχική αρετή του ανθρώπου. Γιατί με την ανυπακοή πραγματοποιήθηκε η πρόοδος, με την Ανυπακοή και την Εξέγερση.

Όταν ενδίδει στις αξιώσεις της υπακοής και της συμμόρφωσης, κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι ελεύθερος.

Όλοι οι τρόποι διακυβέρνησης είναι επιβλαβείς.

Η εξουσία, κάθε είδους εξουσία, είναι φοβερά εξαχρειωτική. Εξαχρειώνει όσους την ασκούν όπως εξαχρειώνει κι όσους υφίστανται την άσκησή της.

Τώρα τίθεται ένα άλλο ερώτημα. Εφόσον το Κράτος δεν πρόκειται να κυβερνά, τότε τι πρόκειται να κάνει; Το Κράτος θα είναι μια εθελοντική ένωση που θα οργανώνει την εργασία και θα είναι ο παραγωγός και διανομέας των αναγκαίων αγαθών. Το Κράτος θα φτιάχνει αυτά που είναι χρήσιμα. Το άτομο θα φτιάχνει αυτά που είναι όμορφα.

ΕΡΓΑΣΙΑ / ΜΗΧΑΝΕΣ

Ο άνθρωπος θα καταλήξει να σκοτώσει τον ίδιο του τον εαυτό δουλεύοντας ολοένα περισσότερο για να εξασφαλίσει την περιουσία του.

Είναι πνευματικά και ηθικά προσβλητικό για τον άνθρωπο να κάνει οτιδήποτε δεν μπορεί να του προσφέρει ευχαρίστηση και πολλά είδη εργασίας είναι δραστηριότητες που δεν προσφέρουν καμία απολύτως ευχαρίστηση κι έτσι θα έπρεπε να θεωρούνται.

Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για κάτι καλύτερο από το να σκουπίζει βρωμιές. Όλες οι δουλειές αυτού του είδους θα πρέπει να γίνονται από μηχανές.

Μόλις ο άνθρωπος ανακάλυψε τη μηχανή για να κάνει τη δική του δουλειά άρχισε να πεινάει. Πράγμα, φυσικά, που είναι αποτέλεσμα του συστήματος ιδιοκτησίας και του συστήματος ανταγωνισμού στο οποίο ζούμε.

Αν αυτή η μηχανή ήταν ιδιοκτησία όλων, τότε όλοι θα μπορούσαν να επωφεληθούν. Θα αποτελούσε τεράστιο πλεονέκτημα για ολόκληρη την κοινότητα. Όλη η πνευματική εργασία, όλη η μονότονη, ανιαρή εργασία, όλη η εργασία που ασχολείται με δυσάρεστα πράγματα και προϋποθέτει δυσάρεστες συνθήκες θα πρέπει να γίνεται από τις μηχανές.

Σήμερα η μηχανή ανταγωνίζεται τον άνθρωπο. Στις κατάλληλες συνθήκες, η μηχανή θα υπηρετεί τον άνθρωπο.

Η πνευματική γαλήνη του ελεύθερου χρόνου, αυτή κι όχι η εργασία είναι ο σκοπός του ανθρώπου.

Κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι εντελώς ελεύθερος να διαλέγει την εργασία του. Δεν πρέπει να ασκείται πάνω του κανενός είδους καταναγκασμός. Γιατί, αν ασκείται, η εργασία του δεν θα είναι καλή ούτε για αυτόν, ούτε καθαυτή, ούτε και για τους άλλους. Και με τη λέξη εργασία εννοώ απλά κάθε είδους δραστηριότητα.

Δεν πιστεύω ότι οποιοσδήποτε Σοσιαλιστής σήμερα μπορεί στα σοβαρά να προτείνει πώς θα πρέπει να υπάρχει ένας ελεγκτής, που θα επισκέπτεται κάθε πρωί όλα τα σπίτια, για να διαπιστώνει αν κάθε πολίτης ξυπνά και εργάζεται χειρωνακτικά για οκτώ ώρες.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ / ΚΟΙΝΩΝΙΑ / ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ

Αυτά που πραγματικά έχει ένας άνθρωπος είναι αυτά που έχει μέσα του. Ό,τι είναι έξω από τον εαυτό του θα πρέπει να είναι κάτι το εντελώς ασήμαντο.

Κάθε σχέση πρέπει να είναι απόλυτα εθελοντική. Μόνο με τις εθελοντικές σχέσεις μπορεί ο άνθρωπος να είναι όμορφος.

Η αξία της (της Προσωπικότητας) δε θα μετριέται με βάση τα υλικά πράγματα. Δε θα κατέχει τίποτα. Παρόλα αυτά, θα έχει τα πάντα. Ακόμα κι αν της πάρει κάτι κανείς, ακόμα θα έχει, τόσο πλούσια θα είναι. Δε θα ανακατεύεται πάντα με τους άλλους και δε θα τους ζητάει να είναι σαν κι αυτήν. Θα τους αγαπάει γιατί θα είναι διαφορετικοί.

Έχεις μια θαυμάσια προσωπικότητα. Ανάπτυξέ την. Να είσαι ο εαυτός σου. Μην φαντάζεσαι ότι η τελειότητά σου εξαρτάται από τη συσσώρευση ή την κατοχή εξωτερικών πραγμάτων. Η τελειότητά σου βρίσκεται μέσα σου. Αν μπορούσες να το καταλάβεις αυτό δε θα ήθελες ποτέ να γίνεις πλούσιος. Τα συνηθισμένα πλούτη είναι εύκολο να κλαπούν από τον άνθρωπο. Τα πραγματικά πλούτη όχι. Στο θησαυροφυλάκιο της ψυχής σου υπάρχουν άπειρα ανεκτίμητα πράγματα που δεν μπορεί να στα πάρει κανείς. Για αυτό λοιπόν προσπάθησε να διαμορφώσεις τη ζωή σου έτσι που να μη σε βλάπτουν τα εξωτερικά πράγματα. Προσπάθησε επίσης να απαλλαγείς από την προσωπική σου περιουσία. Απαιτεί να ασχολείσαι με ποταπά πράγματα, ατελεύτητη εργασία, συνεχή σφάλματα. Η προσωπική περιουσία παρεμποδίζει τον Ατομικισμό σε κάθε του βήμα.

«όποιος θέλει να είναι ελεύθερος», λέει ένας μεγάλος στοχαστής, «δεν πρέπει να προσαρμόζεται».

Μια κοινωνία εξευτελίζεται απείρως περισσότερο από τη μόνιμη επιβολή της τιμωρίας παρά από την περιστασιακή διάπραξη εγκλημάτων.

Είναι γεγονός ότι το κοινό διακατέχεται από μια ακόρεστη περιέργεια να μαθαίνει τα πάντα, εκτός από ό,τι πραγματικά αξίζει να μαθαίνει. Η Δημοσιογραφία, έχοντας επίγνωση αυτού του γεγονότος και λειτουργώντας σε αυστηρά εμπορικά επίπεδα, ικανοποιεί αυτή την απαίτηση του κοινού. Στη διάρκεια των προηγούμενων αιώνων, το κοινό προσπαθούσε να επιβάλλει τις απόψεις του στους δημοσιογράφους. Πράγμα που ήταν αρκετά άσχημο. Σε αυτόν τον αιώνα, οι δημοσιογράφοι καρφώνουν κυριολεκτικά τα αυτιά στις κλειδαρότρυπες. Πράγμα που είναι πολύ χειρότερο. Αλλά εκείνο που επιδεινώνει αυτή την ήδη άσχημη κατάσταση είναι ότι οι δημοσιογράφοι που ευθύνονται περισσότερο δεν είναι οι διασκεδαστικοί δημοσιογράφοι που αρθρογραφούν στις λεγόμενες «κοσμικές στήλες» των εφημερίδων. Το κακό γίνεται από τους σοβαρούς, βαθυστόχαστους, ειλικρινείς δημοσιογράφους, που με ιδιαίτερη επισημότητα, όπως συνηθίζουν σήμερα, παρουσιάζουν μπροστά στα μάτια του κοινού κάποιο περιστατικό της ιδιωτικής ζωής ενός μεγάλου πολιτικού και καλούν το κοινό να συζητήσει το περιστατικό, να ασκήσει την εξουσία του επί του συγκεκριμένου θέματος, να πει τις απόψεις του και όχι απλά να πει τις απόψεις του αλλά και να τις εφαρμόσει, να επιβληθεί πάνω στον συγκεκριμένο άνθρωπο, να επιβληθεί στο κόμμα του, να επιβληθεί στη χώρα του. Στην ουσία καλούν το κοινό να γελοιοποιηθεί, να γίνει επιθετικό κι επιβλαβές. Η ιδιωτική ζωή των αντρών και των γυναικών δε θα πρέπει να εκτίθεται δημόσια. Το κοινό δεν έχει καμία σχέση με αυτή τη ζωή τους.

Μια δεκτική ιδιοσυγκρασία, μια ιδιοσυγκρασία, ικανή να δέχεται, στο επίπεδο της δημιουργικής φαντασίας, νέες και ωραίες εντυπώσεις είναι η μόνη ιδιοσυγκρασία που μπορεί να εκτιμήσει ένα έργο τέχνης. Πράγμα που ισχύει τόσο για την περίπτωση της εκτίμησης της ζωγραφικής και της γλυπτικής όσο και για την εκτίμηση τεχνών όπως το θέατρο.

Ο αληθινός καλλιτέχνης δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη του το κοινό. Το κοινό είναι ανύπαρκτο για αυτόν.

Η μορφή κυβέρνησης που είναι η καταλληλότερη για έναν καλλιτέχνη είναι πλήρης ανυπαρξία κυβέρνησης.

Το μόνο πράγμα που μπορεί να ξέρει κανείς για την ανθρώπινη φύση στα σίγουρα είναι ότι αλλάζει. Η αλλαγή είναι η μοναδική ιδιότητα που μπορούμε να της αποδώσουμε. Τα συστήματα που αποτυγχάνουν είναι αυτά που βασίζονται στη μονιμότητα της ανθρώπινης φύσης και όχι στην ανάπτυξη και την αλλαγή της.

Το παρελθόν δεν έχει καμία σημασία.
Το παρόν δεν έχει καμία σημασία.
Είναι το μέλλον που πρέπει να σας απασχολεί.
Γιατί το παρελθόν είναι αυτό που δεν έπρεπε να είναι ο άνθρωπος.
Το παρόν είναι αυτό που οφείλει να μην είναι ο άνθρωπος.
Το μέλλον είναι αυτό που είναι οι καλλιτέχνες.

Ένας άνθρωπος ονομάζεται σήμερα επιτηδευμένος αν ντύνεται όπως του αρέσει. Με αυτό τον τρόπο, όμως ενεργεί εντελώς φυσιολογικά. Η επιτήδευση, σε αυτά τα θέματα, είναι να ντύνεται κανείς σύμφωνα με τις απόψεις του γείτονα του, που οι απόψεις του, μια και είναι οι απόψεις της πλειοψηφίας, θα είναι μάλλον εξαιρετικά ανόητες. Ή πάλι ένας άνθρωπος ονομάζεται εγωιστής αν ζει με τον τρόπο που του φαίνεται καταλληλότερος για την πλήρη πραγμάτωση της προσωπικότητας του, αν πράγματι ο πρωταρχικός σκοπός της ζωής του είναι η αυτό-ανάπτυξη. Ωστόσο, με αυτόν ακριβώς τον τρόπο θα πρέπει να ζουν όλοι οι άνθρωποι. Εγωισμός δεν είναι το να ζει κανείς όπως του αρέσει, είναι το να απαιτεί από τους άλλους να ζουν όπως αρέσει σε αυτόν.