Αντώνης: "Κάτσε να τα πούμε ρε Νικόλα"

Εκεί που παίζεις μπάλα, πιτσιρικάς, βάζεις γκολ στο αυτοσχέδιο τέρμα του αντιπάλου και ξαφνικά εμφανίζεται ένας γραβατωμένος τύπος με δύο ξενέρωτους και μια χαμογελαστή να τον συνοδεύουν (δεν παραπέμπουν σε προσωπική ασφάλεια, μάλλον τους συνάντησε στο δρόμο και τους έπεισε να τον ακολουθήσουν για να μη φάει ξύλο) στοπάρει ως μέγας μπαλαδόρος (παραλίγο να χτυπήσει τα αρχίδια του βέβαια, πιστεύω ότι στα δοκιμαστικά σίγουρα θα τα χτύπησε) και σε αρχίζει στο μπούρου-μπούρου κάνοντας την πρώτη ερώτηση κλειδί:

- "Πώς σε λένε"

- "Νικόλα"

απαντάς εσύ

ενώ φυσιολογικά θα απαντούσες πάνω στις καύλες-ντουζένια της εφηβείας

- "Και τι σε νοιάζει εσένα; Δώσε τη μπάλα ρε γέρο να παίξουμε τώρα!".

Κανονικά, από εδώ και κάτω, θα σταματούσε οποιοσδήποτε διάλογος μεταξύ ενός εφήβου κι ενός ηλικιωμένου, πολύ περισσότερο δε όταν πρόκειται για τον Πρωθυπουργό και ειδικά τον συγκεκριμένο.

Τελοσπάντων, ας καταπιούμε ότι η εφηβεία στο συγκεκριμένο διαφημιστικό αναδεικνύεται ως ώριμη και διαλεκτική, ας δεχτούμε ότι σέβεται και κωλώνει μπροστά στις εξουσίες, ας βγάλουμε δηλαδή από πάνω της τα κυριότερα χαρακτηριστικά της και πάμε παρακάτω.

Αμέσως μετά και ως δια μαγείας, οι συνοδοί  εξαφανίζονται ενώ ταυτόχρονα εμφανίζονται παιδιά διαφόρων ηλικιών, εκεί που δεν υπήρχαν τόσα, αφού φαίνεται ότι ο Αντώνης με την καινούργια του οδοντοστοιχία ομοιάζει στον Jesus, που κι αυτός αγαπούσε τα παιδιά, όπως κι όλοι οι μεγάλοι ηγέτες της προ- και της μετα- πολίτευσης.

Αρχίζει ο διάλογος σε πιο σοβαρό επίπεδο, αφού ο Νικόλας αναφέρει στον Αντώνη κάτι που του είπε ο πατέρας του, ο οποίος κι αυτός φαίνεται πολύ ψύχραιμος σε σχέση με ό,τι φανταζόμαστε ότι βιώνει τα τελευταία χρόνια από τις πολιτικές του Αντώνη και του έτερου Καππαδόκη Βαγγέλη.

Γιατί, θα ήταν πιο φυσιολογικό να πει ο Νικόλας στον Αντώνη:

- "Να σου πω κάτι; Ο πατέρας μου λέει ότι είσαι πολύ μαλάκας κι ότι μας έχεις γαμήσει πατόκορφα"

κι ο Αντώνης να έχει δύο τρόπους απάντησης:

1) - "Πώς τον λένε ρε αρχίδι τον πατέρα σου τον μαλάκα;

 Όνομα και επίθετο θέλω, τώρα, παλιοκομμούνια".

2) - "Κάτσε να τα πούμε ρε Νικόλα"

όπως το λέει δηλαδή, μια χαρά αλλά μετά να υπάρχει άλλη τροπή στην ιστορία. 

Εντωμεταξύ, όλα τα παιδάκια κάθονται να ακούσουν τον Αντώνη, γιατί έχουν αντιληφθεί ότι θα πει σπουδαία πράγματα, σαν αυτά που κάνει δηλαδή.

Κατά τα άλλα, εσύ έχεις την καύλα σου να συνεχίσεις το παιχνίδι κι έχεις τώρα τον άλλον να σου ζαλίζει τους όρχεις και να θέλει να κουβεντιάσετε κιόλας για το γήπεδο που φτιάχνει και ονομάζεται Ελλάδα και άλλα τέτοια εμπριμέ.

Μια κουβέντα του είπες κι αυτός λέει χίλιες το λεπτό, δεν προλαβαίνεις να μιλήσεις καν, μόνο ψελλίζεις ο κακομοίρης.

Συμπέρασμα:

Αν είσαι έφηβος, παίζεις ποδόσφαιρο σε κάποια πλατεία και ξαφνικά η μπάλα σου βρεθεί στα πόδια ενός μεσήλικα ή ηλικιωμένου, μην τον αφήσεις ποτέ να σου πιάσει κουβέντα, ποτέ.

Κάτι θέλει από ΄σένα και δε θα είναι για καλό.

Βρίσ΄ τον ή αγνόησέ τον, πάρε τη μπάλα σου και συνέχισε το παιχνίδι με τους φίλους σου. 

Όπως θα γινόταν στην πραγματική ζωή δηλαδή.

Μη Μασάς.

ΕκλογοΑναρχικά...

Με αφορμή μια προχθεσινή συζήτηση.

Η προσφορά μεγάλη, πολύ μεγάλη.

Σε όλους τους πολιτικούς χώρους υπάρχει ποικιλία εδώδιμων και αποικιακών προϊόντων, καθότι εκλογές πλησιάζουν και πρέπει να σκεφτούμε ποιος από όλους αυτούς θέλουμε να καθορίζει τη ζωή μας, σε ποιόν θέλουμε να την αναθέσουμε, ποιός θα μάς κουμαντάρει καλύτερα, αξιότερα από τον άλλον.
Η Αριστερά κατακερματισμένη, οι Σοσιαλδημοκρατούντες το ίδιο, η Δεξιά με όλα της τα παρακλάδια, επίσης.
Ευτυχώς, που δεν λαμβάνει μέρος και ο αναρχικός χώρος στις εκλογές, γιατί τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ δύσκολα για να αποφασίσεις σε ποια από όλες τις ομάδες, μικρή ή μεγάλη, θα έδινες την ψήφο σου, ποιό έντυπο θα εμπιστευόσουν, ποιόν προεκλογικό αγώνα τελικά θα προτιμούσες.

Λεύκιος Ανναίος Σενέκας: "Είναι Μικρή Η Ζωή"

Αποσπάσματα από το έργο του Λεύκιου Ανναίου Σενέκα

"Είναι Μικρή Η Ζωή"

(Εκδόσεις Περίπλους)

- Όσο δηλαδή μικρή κι αν είναι η ζωή, που μάς έχει παραχωρηθεί, φτάνει και περισσεύει για να πετύχουμε έργα σπουδαία. Αρκεί να τη διαχειριζόμαστε σωστά από την αρχή μέχρι το τέλος. Όμως τη στιγμή που τη σπαταλάμε μεταξύ χλιδής και απερισκεψίας, χωρίς να μάς νοιάζει να δημιουργήσουμε κάτι που έχει αξία, είναι επόμενο να διαπιστώνουμε κάποια στιγμή πώς έφυγε χωρίς καν να έχουμε προλάβει να το συνειδητοποιήσουμε.

- Το βάσανό μας δεν είναι η μικρή διάρκεια της ζωής μας.

Εμείς την κάνουμε να φαίνεται σύντομη με την απληστία μας.

- Κι αν τη ζωή σου ξέρεις να την αξιοποιήσεις, διαρκεί πολύ.

Όμως δυστυχώς, τον έναν τον πιάνει ανικανοποίητη φιλαργυρία,

τον άλλον μια τρελή τάση να φτιάχνει σε όλη τη διάρκειά της άχρηστα πράγματα. Κάποιον άλλον να γεμίζει την κοιλιά του με κρασί κι ένα άλλον να αποβλακώνεται από την απραξία. Αυτός εδώ το έχει βάλει σκοπό να σχολιάζει συνεχώς τα στραβά των άλλων, ο άλλος εκεί, ο έμπορος, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να γυροφέρνει το δόλωμα που λέγεται κέρδος, παραδέρνοντας σε στεριές και θάλασσες σε όλον τον κόσμο. Άλλοι, που τους κατατρέχει το πάθος της δόξας του πολέμαρχου, ζουν συνέχεια με το φόβο για τους κινδύνους που παραμονεύουν τους στρατιώτες τους ή με την αγωνία για την ίδια τους τη ζωή.

Υπάρχουν και άνθρωποι, που ψάχνουν να βρούν ανώτερους για να λατρέψουν και ξοδεύουν τη ζωή τους μέσα στην εκούσια δουλοπρέπεια. Άλλοι, που όλη μέρα είτε φροντίζουν την ομορφιά τους είτε ψάχνουν για κάλλη στους άλλους. Άλλοι, έρμαια ενός ανόητου τυχοδιωκτισμού, κι αυτοί είναι οι περισσότεροι, που είναι ανίκανοι να καταπιαστούν με κάτι σταθερό και συνέχεια ασχολούνται με το να κάνουν όλο και καινούργια σχέδια.   

Μια Συζήτηση Με Την Αντωνία Λεγάκη

Το εισαγωγικό μουσικό απόσπασμα είναι από το

"Οργή" Των Μεθυσμένα Ξωτικά.
Μια Συζήτηση (15/12/2014) με την Δικηγόρο Αντωνία Λεγάκη.

Την ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία, όπως και για την αποδοχή της πρόσκλησής μου, ώστε να γίνει αυτή η Συζήτηση.

Παρακάτω Παρατίθενται Συγκεκριμένοι Χρόνοι Θεμάτων:

- Η Επιλογή Της Νομικής (1:12)

- Η Έννοια Του Πολιτικού Εγκλήματος (4:55)

- Οι Δίκες Για Τρομοκρατία & Οι Πολιτικοί Κρατούμενοι

(Η Περίπτωση Του Νίκου Ρωμανού) (7:00)

- Οι Φυλακές Τύπου Γ

("Φυλακή Μέσα Στη Φυλακή") (13:35)

- Το "Βραχιολάκι"

(Η Περίπτωση Του Νίκου Ρωμανού) (19:14)

- Μετανάστες & Φυλακές (21:04)

- Η Παγκόσμια

"Μεταναστευτική" Πολιτική (22:53)

- Περί Πανεπιστημιακού Ασύλου (26:51)

- Έξω Από Τη Γ.Α.Δ.Α. (28:08)

- Η Κρατική Καταστολή

Μετά Τον Δεκέμβρη Του '08 (31:00)

- Προσαγωγή & Σύλληψη (33:53)

- Εξουσία

(Κυβέρνηση-Εισαγγελία-Διακαιοσύνη) (38:38)

- Περί Ευρωπαϊκού & Εγχώριου

"Τρομονόμου" (42:18)

- Παρακολουθήσεις Πολιτών (44:30)

- Αστυνομία & Εκδημοκρατικοποίηση

(Η Περίπτωση Των Κατασταλτικών Δυνάμεων) (45:53)

- Καπιταλισμός & Κράτος Έκτακτης Ανάγκης (52:32)

- Περί Εγχώριου Κινήματος (1:03:07)

- Σε Μια Απελευθερωμένη Κοινωνία

(Φυλακές-Νομική Επιστήμη-Δικαιοσύνη) (1:08:50)

Νίκο, Μια Ανεπίδοτη Επιστολή...

Χαίρε Νίκο.
Επίτρεψέ μου τον ενικό.
Άλλωστε, ο πληθυντικός ενδεικνύει απόσταση κι εγώ όλο αυτό το διάστημα προσπαθούσα να είμαι με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο κοντά σου, να ζεσταθώ λίγο από την πνοή σου.
Πολλοί μίλησαν και έγραψαν για 'σένα αυτές τις τριάντα και μία μέρες, που εσύ ως απεργός πείνας έδινες την άνιση μάχη σου με το Κράτος και τους Θεσμικούς του Μηχανισμούς για να προασπίσεις ουσιαστικά το Αγαθό Της Ζωής και να ζητήσεις από τους εχθρούς σου να προασπίσουν αυτά για τα οποία άκοπα και με περίσσιο θράσος ισχυρίζονται ότι αγωνίζονται:
Ζωή & Αξιοπρέπεια.

Άει Στο Γεροδιάολο Κωστή Μου...Μαραβέγια

Αν θυμάμαι καλά, εσύ έκανες μια εκπομπή στην κρατική τηλεόραση για τη μουσική, που γυρνούσες από χώρα σε χώρα και μιλούσες είτε παίζοντας κιθάρα είτε όχι για τις μουσικές των χωρών που κάθε φόρα επισκεπτόσουν.
Συμπαθητική εκπομπή, δε λέω όχι, μόνο που εσύ ήσουν αρκετά λίγος για κάτι τέτοιο.
Μάλλον θύμιζες κάτι από Αρναούτογλου ή Φερεντίνο στο εναλλακτικό του και γλυκαναλάτιζες παραπάνω από το κανονικό. Αλλά εντάξει, αυτό είναι θέμα προσωπικού γούστου.
Δεν ξέρω αν έχεις ακόμα την εκπομπή μετά το κλείσιμο της πάλαι ποτέ
Κρατικής Ραδιοφωνίας & Τηλεόρασης, δεν βλέπω τηλεόραση καθόλου.
Πάμε στα δικά μας τώρα.

Εντάξει, ίσως έχεις πιστέψει, όπως ο Χατζηγιάννης αντίστοιχα, ότι η μουσική σου είναι κάτι σπουδαίο, ότι εκπροσωπείς την αγάπη, την βαθιά, ανένδοτη, καταιγιστική αγάπη, όπως εκείνος τον έρωτα, αλλά πίστεψέ με, ούτε κάτι ή κάποιον εκπροσωπείς, ούτε η μουσική σου είναι κάτι ιδιαίτερο.
Δεν έχει πάθος, είναι σχεδόν ίδια σε όλα τα ρυθμικά μέρη, δεν έχεις ιδιαίτερη φαντασία (αν και πιστεύεις ότι διαθέτεις), είσαι κακός αντιγραφέας κι αυτό το μόνιμο ινάτι σου να θες να λογίζεσαι για "εναλλακτικός" (τι σημαίνει αυτό άραγε;) είναι από εκνευριστικό έως σχεδόν θανατηφόρα βλακώδες.

Ω Εσύ Αυθεντία...

Γιατρέ, τραπεζικέ και ό,τι άλλο, όταν θα μιλάς για πράγματα που δεν μπορεί το μικρό σου το μυαλουδάκι, όχι να αναλύσει, αλλά ούτε καν να σκεφτεί χωρίς από μέσα σου να μιλούν οι φωνές της τηλεόρασης και της προπαγάνδας, να προσέχεις μήπως δίπλα σου, δε βρεθώ εγώ- που έκανα δέκα λεπτά υπομονή και παρίστανα ότι δεν ακούω για να μην εμπλακώ σε καμία κουβέντα μαζί σου αν και τελικά δεν τα κατάφερα- αλλά κάποιος που δε θα έχει καμία όρεξη να ανοίξει διάλογο με αυθεντικά φασιστοειδή, ευυπόληπτους-δημοκρατικούς πολίτες, που δυστυχώς μεγαλώνουν και μικρά παιδιά, και θα σου ανοίξει το κεφάλι στα δύο χωρίς πολλές κουβέντες, με τον ίδιο δηλαδή τρόπο που κι εσύ "πετάς" τις μπαρούφες σου απανωτά, χωρίς να σκέφτεσαι ότι υπάρχει και αντίλογος. 
Κι όταν θα στο ανοίξει, κάτσε μετά να αναλογιστείς τί έλεγες, τί παράδειγμα θα δώσεις στα παιδιά σου με τη στάση και τα λεγόμενά σου, τί ρόλο διαδραματίζεις στην κοινωνία, που σου έλαχε να υπάρχεις.
Επίσης, όταν διαλέγεσαι, να μάθεις να ακούς, κι όταν σε "στριμώχνουν", να μάθεις να επιχειρηματολογείς για αυτό που συζητάς εκείνη τη στιγμή, κι όχι να αναρωτιέσαι για το ποιός είναι αυτός που σου μιλάει, τι δουλειά κάνει, ψάχνοντας να βρεις λόγους για να τον ακούσεις, εσύ, αυθεντία-γιατρέ κι εσύ, αυθεντία της οικονομίας, τραπεζικέ.
Όταν διαλέγεσαι, να μάθεις να ακούς, κι όταν σε "στριμώχνουν", να μάθεις να επιχειρηματολογείς για αυτό που συζητάς εκείνη τη στιγμή κι όχι να πετάγεσαι από το ένα επιχείρημα στο άλλο, να συμφωνείς με αυτό που διαφωνούσες πριν λίγα δευτερόλεπτα και αντίστροφα, γιατί η τρικυμία εν κρανίω και η πτώση από τον θρόνο της Αυθεντίας σε κάνουν να φαίνεσαι πιό γελοίος από ό,τι είσαι.

Νομίζεις ότι δεν είδα το ύφος σου όταν μου μιλούσες;
Νομίζεις ότι δεν κατάλαβα την απαξίωση στο βλέμμα σου;

Σε ευχαριστώ πολύ για αυτά, πραγματικά είναι τιμητικό για μένα να με κοιτάς στραβά εσύ και "άνθρωποι" σαν εσένα.
Αυτό που επικρατεί στο μυαλό σου κι ο ολοκληρωτισμός της συμπεριφοράς και της σκέψης σου είναι χειρότερος από έναν πάνοπλο ματατζή που χτυπά έναν άοπλο άνθρωπο.

Γιατί
Εσύ του δίνεις το δικαίωμα να το κάνει.  
Ο φασισμός σου τον θρέφει.
Η καθολική ισχύς του ηλίθιου λόγου σου τον δικαιολογεί.

Χαιρετίσματα...