Δεξιά: Πνεύμα & Ηθική

Το βίντεο προσπαθεί να αποδώσει το ήθος, την αισθητική και το κύρος της Δεξιάς.

Συνδέεται και βέβαια συμπληρώνεται από το κείμενο που ακολουθεί.

Αλλιώς ξεκίνησα την παρακάτω ανάρτηση και αλλιώς μού βγήκε. Δεν πειράζει.
Μα θα μου πει κάποιος: "ρε ’συ, γιατί συνεχίζεις να ασχολείσαι με τη Δεξιά;"
Απαντώ: υπάρχει ένας σημαντικός λόγος που για μένα είναι πρωτεύων.

Οι Διαχωρισμοί
Διαφωνώ πλήρως ως άνθρωπος με οποιαδήποτε έκφανση της Δεξιάς Ιδεολογίας.
Όλα της τα παρακλάδια μού είναι από αντιπαθή έως αποκρουστικά.
Κι αυτό όχι λειτουργώντας με το θυμικό, αλλά σκεπτόμενος όσο μπορώ λογικά.
Είτε πρόκειται για τη Φιλελεύθερη, Νεοφιλελεύθερη, Αναρχοκαπιταλιστική (ναι, υπάρχει και τέτοια) είτε για την Εθνικιστική, Φασίζουσα, Φασιστική, Εθνικοσοσιαλιστική ή οποιαδήποτε άλλη μορφή έχει κατά καιρούς λάβει, η Δεξιά επιθυμεί τον πλήρη διαχωρισμό των ανθρώπων από ό,τι θα ήταν δυνατόν να τους ενώσει.

Ελάχιστες Πλανώμενες Αισθήσεις...

Το ξέρω πως πολλά από τα παρακάτω μπορούν να δικαιολογηθούν από τις εκάστοτε ιστορικές και πολιτικές συνθήκες.

Αλλά αυτός δεν είναι ο μοναδικός τρόπος για να σκεφτόμαστε και να κρίνουμε τα πράγματα.

Ακούω πολύ συχνά τη φράση "μού το λέει η διαίσθησή μου".

Τι να είναι άραγε διαίσθηση; Αν εξετάσεις το θέμα ετυμολογικά πρόκειται μάλλον για κάποιο συμπέρασμα, που συνάγεται διαμέσου της αίσθησης.

Καταλαβαίνεις κάτι μέσω της αίσθησής σου.

Δε λέω, σπουδαίο υλικό η αίσθηση, αρκεί το σώμα της να στηρίζεται σε ποδάρια φτιαγμένα από λογική ή ακόμα καλύτερα το αντίστροφο.

Διογένης: " Γιατί Είσαι For The Dick…"

Κάθε πρωί που ξυπνάω νιώθω ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα.

Οι μέρες περνούν, τα χρόνια περνούν, μα η αίσθηση φαντάζει το ίδιο πρωτόγνωρη όπως την πρώτη μέρα. 
Σαν να κάνεις κάθε μέρα έρωτα και με διαφορετικό άνθρωπο, κάθε μέρα είναι ευτυχισμένη.
Λάθος. Δεν είναι έτσι απλά κι όχι μόνο ευτυχισμένη, είναι κάτι παραπάνω.

Είναι ένα συναίσθημα που δεν μπορώ να περιγράψω.
Μόνο ποιητής ή ζωγράφος θα μπορούσε να το αποδώσει αν και δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ότι κι αυτοί θα τα κατάφερναν. Ένα κομμάτι χαρτί με διάσπαρτες φράσεις, ένας καμβάς  με πλούσια χρώματα, ένα φαγητό φτιαγμένο με φαντασία, μια όμορφη γυναίκα κι άλλα τόσα δεν είναι τίποτα μπροστά σε ό,τι νιώθω κάθε πρωί.

Ο Μαυροπίνακας Της (Ακρο)Δεξιάς

Οι τεκτονικές πλάκες της Δεξιάς φαίνεται πως μετακινούνται αργά και σταθερά δημιουργώντας όμως κάποιες μικροσεισμικές δονήσεις.
Η μετακίνηση αυτή αν συνεχιστεί και μελλοντικά ακόμα και με τον ίδιο ρυθμό, θα επηρεάσει κατά πολύ μεγαλύτερο ποσοστό τις τύχες όλων μας λόγω του διαγκωνισμού για την πρωτιά Φιλελεύθερης, Λαϊκής, ΕθνικοΦιλελεύθερης και ΕθνικοΣοσιαλιστικής Δεξιάς.

Μέσα σε ένα κλίμα οικονομικής ανέχειας, όπου ο καθένας μας ψάχνει ευφάνταστους τρόπους να μη χάσει τα κεκτημένα ή ακόμα και να επιβιώσει κι ο φόβος για το μέλλον είναι συνεχώς παρών, ίσως μερικές διαδικασίες του ιδεολογικοπολιτικού σκηνικού δεν γίνονται άμεσα αντιληπτές.

Η οικονομία έχει απορροφήσει όλες τις υπόλοιπες εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, διότι αυτό επιτάσσει το επιβληθέν οικονομικό καθεστώς. 
Προσκολλημένοι ως άτομα, θέλοντας και μη, στο χρεοπιστωτικό κομμάτι της οικονομίας με όλες του τις εκφάνσεις, βρισκόμαστε πολύ κοντά στο να απολέσουμε τη δυνατότητα καθαρής πολιτικής αντίληψης. 

Ο Ξένιος Δίας, Οι Μετανάστες, ο Συ.ριζ.α. Και Οι Αρχαίοι

Ο τρόπος λεκτικής αντιμετώπισης από τον Συ.ριζ.α (συγκεκριμένα αναφέρομαι στα γραφόμενα για τον θεσμό του Ξενίου Διός ή της Ξενίας Αθηνάς) του επίκαιρου θέματος των επιχειρήσεων του Κράτους εναντίον των μεταναστών στο κέντρο της Αθήνας, επανέφερε στο μυαλό μου τις συχνές και απόλυτα δικαιολογημένες αντιδράσεις της Σύνολης Αριστεράς (Μαρξιστογενούς και Αναρχικής) για αυτό το θέμα.

Μιλώντας όμως συγκεκριμένα για την ανακοίνωση του Συ.ριζ.α θέλω να γράψω κάποια πράγματα.

Είναι επικοινωνιακά όσο και ουσιαστικά πολύ σωστό να τονίσεις την ημερομηνία (4^η Αυγούστου 2012), που άρχισε αυτή η επιχείρηση και να την συνδέσεις με την αποφράδα ημέρα που επεβλήθη άλλο ένα στρατιωτικό (δικτατορικό το συγκεκριμένο) καθεστώς στην ελληνική πολιτική σκηνή του Μεσοπολέμου, αυτό δηλαδή του δικτάτορα Μεταξά. Ως εδώ καλά. Το επικοινωνιακό παιχνίδι φαίνεται εύκολο και ανεμπόδιστο.

Στη συνέχεια όμως η ανακοίνωση επιθυμεί να πληροφορήσει τον Σαμαρά για το τί σημαίνει Ξένιος Δίας κι εκεί το παιχνίδι απλώς χάνει την ουσία του.

Εξηγούμαι.

Μια Εντελώς Προσωπική Αποτίμηση

Ξεκίνησε με την ανάγνωση ενός βιβλίου του Ρούση και η σκέψη ήταν αυθόρμητη. Τόσο αυθόρμητη, που σκέφτηκα να κάνω την πρώτη "συνέντευξη" χωρίς καν να έχω κάμερα ή οποιοδήποτε άλλο μέσο για να καταγράψω τη συνομιλία που θα γινόταν.

Ζήτησα από ένα φίλο να μού δανείσει τη δική του και το έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη (Κώστα, αυτό στο χρωστάω).

Αγόρασα κι έναν ηλεκτρονικό καταγραφέα κι άρχισα να ψάχνω με ποιους θα μπορούσα να μιλήσω κι αν αυτό θα βοηθούσε με οποιονδήποτε τρόπο την καταγραφή και διάχυση κάποιων ιδεών που δεν ακούγονται συχνά, κάποιων απόψεων που οδηγούν τη σκέψη μας σε πιο εύφορους δρόμους.

Άρχισα να πλησιάζω διάφορους ανθρώπους πάντα με τη λογική πως δεν θα συμφωνώ σε όλα μαζί τους, αλλά αυτό δεν είχε έτσι κι αλλιώς καμία σημασία για ‘μένα. Δεν συμφωνώ κατά καιρούς με τον ίδιο μου τον εαυτό, αλλάζω και μετασχηματίζομαι.
Πώς θα μπορούσα να συμφωνήσω και να ταυτιστώ απόλυτα με τους άλλους;

Γ. Καλογήρου: Ένας Άγνωστος Καλλιτέχνης

Μια Συζήτηση (30/6/2012) με τον Γιάννη Καλογήρου

Ένας μικρός αλλά απαραίτητος Πρόλογος.

Υπάρχουν  Καλλιτέχνες, που λόγω των επιταγών της μαζικής κουλτούρας στο τί πρέπει να δεις, να ακούσεις, να διαβάσεις, οδηγούνται και παραμένουν στην αφάνεια.

Ο Γιάννης Καλογήρου πιστεύω πως είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις Καλλιτεχνών .

Σεμνός, φιλικός, ζεστός άνθρωπος.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή...

Ανεβαίνοντας ένα απόγευμα της προηγούμενης εβδομάδας από τον σταθμό ηλεκτρικού "Άγιος Νικόλαος" προς την Αχαρνών, έπεσε το μάτι μου σε ένα εκ πρώτης όψεως  μάλλον περίεργο θέαμα.

Μέσα στο παρεκκλήσι της ομώνυμης εκκλησίας νόμιζα πως είδα με την άκρη του ματιού μου ένα μεγάλο κοχύλι. Κοντοστάθηκα και χωρίς να το πολυσκεφτώ ανέβηκα τα σκαλοπάτια ώστε να σιγουρευτώ ότι δε με γελούσαν τα μάτια μου.

Όντως. Μπροστά μου βρισκόταν ένας θαλάσσιος βυθός, ένας βυθός που φαινόταν ζωντανός και αναπνέων.

Μέσα στο χώρο με τον χαμηλό φωτισμό στεκόταν κάποιος κύριος.

Τον ρώτησα αν γνωρίζει τον δημιουργό αυτών των έργων και μου είπε πως είναι ο ίδιος. Περιδιάβηκα στο χώρο για αρκετή ώρα, μιλήσαμε πολύ και τον προσκάλεσα, αν θέλει, να μού μιλήσει για αυτά τα έργα.

Δέχτηκε πρόθυμα κι έτσι προέκυψε αυτή η συζήτηση με τον Άγνωστο Καλλιτέχνη Γιάννη Καλογήρου.

Στην αρχή του βίντεο υπάρχουν φωτογραφίες έργων του κ. Καλογήρου.

Αν θελήσετε να δείτε από κοντά τα έργα ή να αντλήσετε οποιαδήποτε πληροφορία για αυτά, μπορείτε να τον καλέσετε στο 6945447769.

Τον ευχαριστώ πολύ για την αποδοχή της πρόσκλησής μου ώστε να γίνει αυτή η συζήτηση.

Επίσης ευχαριστώ την Κατερίνα για τη βοήθειά της. 

Θέματα:

- Η Θάλασσα (03:17)

- Η Επεξεργασία Του Υλικού (06:20)

- Η Διαχείριση Του Υλικού (08:15)

- Η Έμπνευση (09:49)

- Τέχνη Και Ελευθερία (11:04)