Ήρθε η τρίτη του Σεπτέμβρη, πέρασε, και οι Σοσιαλδημοκράτες έκαναν το κομμάτι τους και πάλι.
Γέμισαν οι εφημερίδες από ιστορικά αφιερώματα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., την Κεντροαριστερά και τις απόψεις ΔΗΜ.ΑΡ. ιτών περί "Τρίτου Πόλου".
Ο Πόλος δηλαδή ανάμεσα στον Καπιταλισμό και την ακραία πολιτική και οικονομική του εκδοχή, τον νεο-φιλελευθερισμό, από τη μία και από την άλλη τον Σοβιετισμό, που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει τον Μαρξισμό ή τουλάχιστον την πρακτική ιστορική εφαρμογή του.
Πρόκειται δηλαδή για αυτούς τους τύπους, του "Δημοκρατικού Σοσιαλισμού" ντε, που τον ονόμασαν έτσι για να τον αντιπαραθέσουν στο όντως ολοκληρωτικό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης, στο καθεστώς για πολλούς του λεγόμενου Κρατικού Καπιταλισμού ή έστω Κρατικού Σοσιαλισμού.
Λες και κάποιος πολιτικά λογικός άνθρωπος πίστεψε ποτέ ότι το καθεστώς εκείνο ήταν Δημοκρατικό ή ότι αυτοί είναι Σοσιαλιστές.
Να σοβαρευτούμε λίγο, να ξέρουμε τί λέμε και κυρίως πού απευθυνόμαστε.
Σημειώνω πως δεν αναφέρομαι στην άποψη π.χ. του Πουλαντζά περί δημοκρατικού τρόπου μετάβασης στον Σοσιαλισμό, γιατί αυτό καμία σχέση δεν έχει με τις κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟΚ., που κυβέρνησαν τον τόπο επί δεκαετίες, ούτε με ανθρώπους όπως οι Κουβέλης, Ψαριανός κ.α. που ξαφνικά -όχι και τόσο εδώ που τα λέμε- έγιναν Σοσιαλιστικότεροι του Σοσιαλισμού και ακολουθούν κατά πόδας έναν Σοσιαλισμό, που έχει ξεχάσει τις βασικές Αρχές του Μαρξικού Σοσιαλισμού από τον οποίον προήλθε, καταλήγωντας τελικά μια καρκινωματική του απόληξη,
αλλά και του Αναρχικού Σοσιαλισμού με τον οποίον δεν είχε ποτέ καμία σχέση, αλλά σίγουρα τον γνώριζε.
Γέμισαν οι εφημερίδες από ιστορικά αφιερώματα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., την Κεντροαριστερά και τις απόψεις ΔΗΜ.ΑΡ. ιτών περί "Τρίτου Πόλου".
Ο Πόλος δηλαδή ανάμεσα στον Καπιταλισμό και την ακραία πολιτική και οικονομική του εκδοχή, τον νεο-φιλελευθερισμό, από τη μία και από την άλλη τον Σοβιετισμό, που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει τον Μαρξισμό ή τουλάχιστον την πρακτική ιστορική εφαρμογή του.
Πρόκειται δηλαδή για αυτούς τους τύπους, του "Δημοκρατικού Σοσιαλισμού" ντε, που τον ονόμασαν έτσι για να τον αντιπαραθέσουν στο όντως ολοκληρωτικό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης, στο καθεστώς για πολλούς του λεγόμενου Κρατικού Καπιταλισμού ή έστω Κρατικού Σοσιαλισμού.
Λες και κάποιος πολιτικά λογικός άνθρωπος πίστεψε ποτέ ότι το καθεστώς εκείνο ήταν Δημοκρατικό ή ότι αυτοί είναι Σοσιαλιστές.
Να σοβαρευτούμε λίγο, να ξέρουμε τί λέμε και κυρίως πού απευθυνόμαστε.
Σημειώνω πως δεν αναφέρομαι στην άποψη π.χ. του Πουλαντζά περί δημοκρατικού τρόπου μετάβασης στον Σοσιαλισμό, γιατί αυτό καμία σχέση δεν έχει με τις κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟΚ., που κυβέρνησαν τον τόπο επί δεκαετίες, ούτε με ανθρώπους όπως οι Κουβέλης, Ψαριανός κ.α. που ξαφνικά -όχι και τόσο εδώ που τα λέμε- έγιναν Σοσιαλιστικότεροι του Σοσιαλισμού και ακολουθούν κατά πόδας έναν Σοσιαλισμό, που έχει ξεχάσει τις βασικές Αρχές του Μαρξικού Σοσιαλισμού από τον οποίον προήλθε, καταλήγωντας τελικά μια καρκινωματική του απόληξη,
αλλά και του Αναρχικού Σοσιαλισμού με τον οποίον δεν είχε ποτέ καμία σχέση, αλλά σίγουρα τον γνώριζε.
