Εσύ Δεν Είσαι Αυτός;

Ελληνάρα- και μην με παρεξηγήσεις για τον όρο, θα σου εξηγήσω παρακάτω γιατί σε αποκαλώ έτσι- θέλω να σου μιλήσω για λίγο και να με ακούσεις, όχι επειδή εγώ είμαι ο τέλειος (γιατί δεν είμαι, άλλωστε δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι), αλλά επειδή χρόνια τώρα ακούς με προσοχή όλους τους άλλους εκτός από εμένα και άλλους σαν εμένα.
Ό,τι θα σου πω αποπνέει συμπάθεια, αλήθεια, θέλω να με πιστέψεις.
Έχεις τη συμπάθειά μου, αλλά όχι το σεβασμό μου, και εξηγούμαι.

Συνήθως όταν σου μιλάω με ειρωνεύεσαι και με προπηλακίζεις με επιχειρήματα του τύπου "έλα ρε μαλάκα τώρα", με θεωρείς ουτοπιστή και ουρανοβάτη, με βρίσκεις γραφικό και δε χρειάζεται να το κρύβεις πιά, μέσα από το σίγουρο, ειρωνικό χαμόγελό σου με αποκαλείς ΜΑΛΑΚΑ.
Άλλωστε, για να σου πω την αλήθεια, το να την παίζεις και λίγο δεν είναι και κάτι φοβερό, ειδικά όταν δεν έχεις πρόβλημα να το παραδεχτείς κιόλας.
Όταν μαλακίζεται το μυαλό όμως, εκεί ναι, υπάρχει πρόβλημα.
Περισσότερο δε, όταν δε το γνωρίζεις κιόλας, κι όχι μόνο αυτό, αλλά νομίζεις πως τα ξέρεις κι όλα.
Να ξέρεις ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα, μού έχουν απευθύνει κατά καιρούς και χειρότερους χαρακτηρισμούς, μού έχουν αποδώσει ιδιότητες που δεν είχα φανταστεί καν.

Ξέρεις κάτι;

Το Σχολείο Αιμορραγεί

(Κείμενο φίλης Εκπαιδευτικού)

Μάθε παιδί μου γράμματα.

Πώς όμως; 
Κλείνοντας σχολεία; 
Καταργώντας μαθήματα;
Απολύοντας δασκάλους και καθηγητές;
Σε αφύλακτα και βρώμικα κτίρια φλερτάροντας με τις επιδημίες;  

Πώς όμως; 
Με δασκάλους που πεινάνε;
Με ολοήμερα κλειστά χωρίς μαθησιακή ή κοινωνική βοήθεια στην οικογένεια και το παιδί;

Πώς να μάθω;
Αμ δεν θέλουν να μάθεις, γιατί αν μάθεις είσαι επικίνδυνος.
Θα σκέφτεσαι και όταν σκέφτεσαι αντιδράς και άντε έτσι να κάνουν τα μεγάλα κεφάλια ή κεφάλαια τη δουλειά τους.

Περί Σοσιαλδημοκρατίας

Ήρθε η τρίτη του Σεπτέμβρη, πέρασε, και οι Σοσιαλδημοκράτες έκαναν το κομμάτι τους και πάλι.
Γέμισαν οι εφημερίδες από ιστορικά αφιερώματα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., την Κεντροαριστερά και τις απόψεις ΔΗΜ.ΑΡ. ιτών περί "Τρίτου Πόλου". 
Ο Πόλος δηλαδή ανάμεσα στον Καπιταλισμό και την ακραία πολιτική και οικονομική του εκδοχή, τον νεο-φιλελευθερισμό, από τη μία και από την άλλη τον Σοβιετισμό, που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει τον Μαρξισμό ή τουλάχιστον την πρακτική ιστορική εφαρμογή του.
Πρόκειται δηλαδή για αυτούς τους τύπους, του "Δημοκρατικού Σοσιαλισμού" ντε, που τον ονόμασαν έτσι για να τον αντιπαραθέσουν στο όντως ολοκληρωτικό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης, στο καθεστώς για πολλούς του λεγόμενου Κρατικού Καπιταλισμού ή έστω Κρατικού Σοσιαλισμού.
Λες και κάποιος πολιτικά λογικός άνθρωπος πίστεψε ποτέ ότι το καθεστώς εκείνο ήταν Δημοκρατικό ή ότι αυτοί είναι Σοσιαλιστές.
Να σοβαρευτούμε λίγο, να ξέρουμε τί λέμε και κυρίως πού απευθυνόμαστε.
Σημειώνω πως δεν αναφέρομαι στην άποψη π.χ. του Πουλαντζά περί δημοκρατικού τρόπου μετάβασης στον Σοσιαλισμό, γιατί αυτό καμία σχέση δεν έχει με τις κυβερνήσεις  του ΠΑ.ΣΟΚ., που κυβέρνησαν τον τόπο επί δεκαετίες, ούτε με ανθρώπους όπως οι Κουβέλης, Ψαριανός κ.α. που ξαφνικά -όχι και τόσο εδώ που τα λέμε- έγιναν Σοσιαλιστικότεροι του Σοσιαλισμού και ακολουθούν κατά πόδας έναν Σοσιαλισμό, που έχει ξεχάσει τις βασικές Αρχές του Μαρξικού Σοσιαλισμού από τον οποίον προήλθε, καταλήγωντας τελικά μια καρκινωματική του απόληξη,
αλλά και του Αναρχικού Σοσιαλισμού με τον οποίον δεν είχε ποτέ καμία σχέση, αλλά σίγουρα τον γνώριζε.

Μια Συζήτηση Με Την Κωνσταντίνα Βούλγαρη

Η Συζήτηση Με Την Κωνσταντίνα Βούλγαρη έγινε στις 28/8/13.

Ευχαριστώ πολύ την Αγγελική για την πολύτιμη βοήθειά της.

Ευχαριστώ πολύ την Κωνσταντίνα, που αποδέχτηκε την πρόσκλησή μου για αυτήν την συζήτηση.

Αν δεν έχετε ασχοληθεί με το καλλιτεχνικό της έργο, αξίζει να το κάνετε.

Πληροφορίες για την Κωνσταντίνα και τις ταινίες της μπορείτε να αντλήσετε από τα παρακάτω:

- http://90lepta.com/s6665.html

- http://www.imdb.com/name/nm2840240/

- http://tiff.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=1057&SectionID=214&  

Θέματα:

- Eγχώριοι Κινηματογραφιστές (1:57)

- Η Σκηνοθετική Επιρροή (5:12)

Του Παντελή Βούλγαρη

- Η Επίδραση Του Επιθέτου "Βούλγαρη" (6:15)

- Θέατρο (7:36)

- Τηλεόραση (7:53)

- Σκηνοθετική Ματιά (9:10)

(Χθες - Σήμερα)

- Γιατί Valse Sentimentale; (10:17)

- Κινηματογράφος - Εγωιστικές Συμπεριφορές (11:09)

  (Ιεραρχία & Όραμα)

- O Έρωτας: Απελευθέρωση ή Εγκλεισμός; (13:04)

- Οι Κριτικές (14:37)

- Το "Καλλιτεχνικό Κύκλωμα" (15:49)

- Οι Φόβοι (17:56)

- Μαφάλντα ή Σουσανίτα; (18:57)

- "Κανονικοί" Γονείς ή Φίλοι; (19:18)

- Η Φυλακή (21:55)

- Ταινίες (23:54)

  (Μουσική & Μαγειρική)

- Αναρχισμός (27:05)

- Εγχώριο Κίνημα (34:31)

- Aναρχικός Χώρος & Κρίση (36:15)

- ΔΗΜ.ΑΡ.- Σοσιαλδημοκρατία (37:00)

  & Ανατροπή

- Επαγγελματίας Πολιτικός (42:29)

- Αριστεροί & Αναρχικοί (43:52)

- Σκουρλέτης: Επαγγελματίας Πολιτικός; (46:37)

- Πολιτική: Και Θέμα Προσώπων; (47:06)

- Ο Φασισμός & Η Αντιμετώπισή Του (48:42)

  (Ο Ρόλος Της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας)

- Οι "Αγανακτισμένοι" (52:52)

- To Ντοκιμαντέρ (58:24)

  Για Τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

- Η Ησυχία Είναι Βία; (01:00:10)

- Marcel Duchamp:"...Είναι ένα είδος μόνιμης ευφορίας" (01:01:09)

- Η Ευθύνη Της Προσωπικής Επιλογής (01:04:41)

- Δύο Προσεγγίσεις Σχετικά Με Τον Σωφρονισμό

- Οι Αντιφάσεις Και Τα Όριά Τους (01:07:03)

  (Βάθος Χρόνου & Συνέπεια)

- Η Επιλογή Του Νίκου Βελιώτη (01:11:06)

  (Μουσικές Επιλογές)

- Ένοπλη Αναρχική Δράση (01:13:23)

- Θεωρητικολογία & Έλλειμμα (01:18:56)

- Η Πάλη Με Τα Προσωπικά Στεγανά (01:20:48)

  (Φόβοι & Αντιφάσεις)

- Η Υποδοχή Της Ταινίας Από Τον "Χώρο" (01:22:45)

- Η Ζωή Μου Ως Ταινία (01:27:11)

Ελληνες, Και Με Τη Βούλα...

- Έκανες τη νηστεία σου για τη Μεγαλόχαρη;

 -Πήγες στην εκκλησία τον Δεκαπενταύγουστο; Κοινώνησες;
Φίλησες το χέρι του παπά;

 - Χαιρετήθηκες με τη γειτονιά για να δουν ότι ήσουν κι εσύ εκεί;

 - Είδες όση τηλεόραση έπρεπε ή μήπως ξεχάστηκες λόγω καλοκαιρινής ραστώνης κι έχασες τη σειρά σου;
Μη φοβάσαι, σαν το ποδήλατο είναι, θα το ξαναβρείς.
Μήπως όμως τυχόν δεν παρακολούθησες το αγαπημένο σου τουρκικό σήριαλ και δυσκολευτείς;

 - Ένιωσες ασφαλής που έχεις να πληρώσεις την εφορία σου και να βάλεις βενζίνη στο αμάξι σου;

 - Κατηγόρησες όλους τους άλλους για ό,τι σου συμβαίνει χωρίς να αποδώσεις ούτε μια ευθύνη στον εαυτό σου;

Για Τίποτα Σίγουρος, Απλά Αναρωτιέμαι...

Noμίζω ότι υπάρχει ένα πρόβλημα επικοινωνίας, ύφους και αποδοχής της άποψης του άλλου, ακόμα και του συντρόφου μας, ιδεολογικού, ερωτικού ή όποιου άλλου.
Συχνά στις ιδιωτικές μας κουβέντες δεν αφήνουμε τον συνομιλητή να ολοκληρώσει τη φράση του, επομένως τη σκέψη του, αλλά όταν πάρουμε εμείς το λόγο δεν θέλουμε να τον παραδώσουμε ποτέ.
Δεν αναγνωρίζουμε στον άλλον το δικαίωμα του "ασταμάτητου λόγου", του σχεδόν αχόρταγου, του ακατάσχετου, αλλά βεβαίως το αναγνωρίζουμε στον εαυτό μας.
Ταυτόχρονα, στραβοκοιτάμε όσους δικαίως θέλουν να μας διακόψουν (αφού βέβαια πρώτα εμείς οι ίδιοι τους είχαμε διακόψει) για να λάβουν με τη σειρά τους κι αυτοί το λόγο και να μην τον παραδώσουν ποτέ.
Δεν βρίσκουμε κανέναν λόγο να ακούσουμε ό,τι έχουν να μάς πουν οι άλλοι, αλλά  μόνο να μιλάμε ώστε να μάς ακούνε οι άλλοι.
Γιατί όλοι αποδεχόμαστε τη δική μας βαθυστοχαστικότητα, τα δικά μας φοβερά και τρομερά επιχειρήματα, αλλά όχι τη βαθύνοια των υπολοίπων.
Όλοι οι άλλοι μπροστά μας είναι μικρόνοες- στην περίπτωση που πιστεύουμε ότι έχουν νου βέβαια, αποκλείοντας ταυτόχρονα το γεγονός να είναι τόσο καλός όσο ο δικός μας.
Ένας φαύλος κύκλος λοιπόν που δεν αφήνει κανέναν να ακούσει, αλλά οδηγεί όλους μας στο να θέλουμε να μιλήσουμε απαιτώντας να ακουστούμε.  
Αυτός είναι αρκετές φορές ο πολιτισμικός μας λόγος, σύγχρονα "χρυσαυγίτικος", ένας τρόπος "διαλόγου" που αποπνέει τσαμπουκά και νεύρο. 
Ως εκ τούτου, η έκπληξη του Τηλεοπτικού και Γραπτού τύπου προ εβδομάδων για τον τρόπο και το ύφος της Ζαρούλια, που επιτέθηκε μέσα στη βουλή στον Δραγασάκη και κυρίως στην κόρη του, κατά τη γνώμη μου είναι ψευδεπίγραφη.

Στο ίδιο Καζάνι Φίλε...

Ενάμιση χρόνο άνεργος, εκατοντάδες βιογραφικά και τίποτα.

Η Ελένη τί λέει;

Δεν ξέρω.

Δεν ξέρεις!

Δεν τη βλέπω πιά.

Καλά, κανά οκτάμηνο χαθήκαμε ρε πούστη μου, πότε έγινε αυτό;

Δε τα ξέρεις τώρα, οι μαλακίες τρέχουν σαν το φως.

Πόσο καιρό;

Από τότε που χαθήκαμε κι εμείς ή λίγο μετά.
Είδε και απόειδε και στο τέλος την έκανε με ελαφρά... εντάξει, φυσιολογικά πράγματα, ανθρώπινα, τί μπορείς να πεις;

Τι φυσιολογικά ρε μαλάκα, τί ανθρώπινα; Τόσα χρόνια ήσασταν μαζί!

Και τί ήθελες να κάνει, να περιμένει πότε θα με πάρουν σε καμιά δουλειά; 
Βαρέθηκε, κουράστηκε και στο τέλος... την έκανε. 

Ωραία πράματα αδερφέ. Και πού μένεις τώρα;

Έπιασα μια γκαρσονιέρα λίγο παρακάτω. Για πες εσύ.

Τί να σου πω;

Η Μαρία, τί κάνει η Μαρία;

Η Μαρία ε; Ξέρω ΄γω, καλα πρέπει να ΄ναι.