Όταν ήμουν στο Δημοτικό και υπήρχαν ακόμα οι εποχές σαν ξεκάθαρα φυσικά και ψυχικά φαινόμενα, περιμέναμε το φθινόπωρο για να ρίξει τις πρώτες βροχές, να μυρίσει το χώμα στη γειτονιά, να πάμε σχολείο για να συναντήσουμε τους φίλους που είχαμε αποχωριστεί τον Ιούνιο, να δούμε τη συμμαθήτρια που μας άρεσε και ντρεπόμασταν να της μιλήσουμε, να ξαναμπούμε στο μαγικό κόσμο της παρέας μας, να παίξουμε μπάλα και κυνηγητό στην αυλή του σχολείου, να γευτούμε μέχρι το μεδούλι το ρυθμό της παρέας μας. Ήμασταν παιδιά και ο γήινος κόσμος μας ήταν τόσο μικρός μα ταυτόχρονα τόσο πλούσιος και μεγάλος, που έδινε στο μυαλό μας τη σιγουριά πως πάντα θα ήμασταν έτσι… ή σχεδόν πάντα…
Τώρα που μεγάλωσα (αισίως 37 χρονών το Νοέμβρη) περιμένω να δω τι θα μου πει ο Παπανδρέου το Σεπτέμβρη στη ΔΕΘ, τι καινούργιο ετοιμάζει ο Παπακωνσταντίνου και η διεθνιστική παρέα του, συνεχώς αναρωτιέμαι πόσο άλλο Σοσιαλισμό θα φέρουν στη ζωή μου. Εκείνα τα παλιά παιδικά συναισθήματα έχουν «καεί» και τα ξαναβιώνω μόνο κάποιες στιγμές, στιγμές που δεν έχω τον τρόπο να επαναφέρω στην ψυχή μου όποτε θέλω.
Ναι, ακόμα λέω (και το περίεργο είναι πως το πιστεύω κιόλας) ότι είμαι παιδί, κάνω σαν παιδί, βλέπω τον κολλητό μου και γελάμε με τα ίδια αστεία 25 χρόνια τώρα, μοιραζόμαστε τους ίδιους κώδικες επικοινωνίας και χιούμορ, αλλά… εκείνη την παιδικότητα που μόνο σπάνια βιώνω, που οι εικόνες και οι μυρωδιές της έρχονται στον ξύπνιο μου σαν όνειρο, την παιδικότητα αυτή που προσπαθεί να ισοπεδώσει μια πραγματικότητα που αποφάσισαν άλλοι για εμένα, θέλω να ενημερώσω τους Σοσιαλιστικούς Κρατούντες, ότι θα βρω τρόπο να την επαναφέρω στην ψυχή μου αλλιώς. Θα την μετασχηματίσω σε κάτι απροσδιόριστο, που δεν θα μπορείτε να βρείτε, κάτι που δεν θα μπορεί να μπει στους κανόνες σας, θα την αντικρίζω εγώ και οι άνθρωποι που με γνωρίζουν καλά…
Διαφυλάξτε την παιδικότητά σας, μην ακούτε πολιτικάντηδες δεξιούς και αριστερούς, που προβάλλουν τις σοβαροφανείς απόψεις τους για σοβαρές, στέκονται πολύ πίσω από την εποχή μας, ας τους προσπεράσουμε, άλλωστε είμαστε παιδιά και στο τρέξιμο δεν μας παραβγαίνει κανείς μεγάλος…