Τι περίεργες λέξεις…
και πώς έχουν- ειδικά η τέταρτη στη σειρά- νοηματοδοτήσει τη ζωή μας, την ψυχή
μας και πολλά από τα αναβλύζοντα από μέσα μας συναισθήματα.
Από μικρός στο σχολείο,
έμαθα ότι πατρίδα μου είναι η Ελλάδα.
Μετά, αφού αφομοίωσα
και ταύτισα "οικειοθελώς" τη λέξη πατρίδα με τη λέξη Ελλάδα, έκαναν
ένεση στις φλέβες μου τη λέξη Έθνος.
Οι δάσκαλοι ήταν πολύ
καλοί σε αυτό.
Άλλωστε τα βιβλία το
έγραφαν τόσο ξεκάθαρα, που κάποτε σταμάτησαν να το αναφέρουν καν, ήταν
δεδομένο:
Όχι άλλη φτιαχτή ομορφιά, βρωμάει η ψευτιά της
από χιλιόμετρα.
Χωρίς κραγιόν, ρουζ και ψηλές επαγγελματικές γόβες οι γυναίκες είστε
ομορφότερες, απλούστερες, χωμάτινες. Οι ομορφότεροι άνθρωποι είναι οι "άσχημοι"…
αγωνίζονται να βρουν την ομορφιά μέσα τους
Όχι άλλοι σηκωμένοι γιακάδες στα αντρικά μπλουζάκια.
Δεν είστε ωραίοι βρε μαλάκες, είστε όλοι ίδιοι
Όχιάλλη δήθεν επαναστατικότητα, πήξαμε στην
επανάσταση και το βράδυ πάλι νωρίς για ύπνο
Όχι άλλους έτοιμους και ανέτοιμους να κυβερνήσουν.
Δεν μας ενδιαφέρετε.
Εμείς δυστυχώς είμαστε ανέτοιμοι, ακόμα κι αν εσείς παριστάνετε
τους έτοιμους από καιρό
Μια Συζήτηση (8/10/12) με τον Γιώργη Οικονομόπουλο, Ψυχίατρο και Συντονιστή
του ΕΛΕΥ.ΣΥΝ.Α. (Ελευθεριακός Σύνδεσμος Απεξάρτησης)
Ευχαριστώ τον κ. Οικονομόπουλο για τη φιλοξενία και τη συζήτηση που είχαμε.
Ευχαριστώ τον Σπύρο για τη μικρή, αλλά κατατοπιστική κουβέντα που είχαμε πριν τη συνέντευξη, όπως και για το υλικό του ΕΛΕΥ.ΣΥΝ.Α. που απλόχερα μού έδωσε.
Ευχαριστώ τα παιδιά του ΕΛΕΥ.ΣΥΝ.Α. για τη φευγαλέα γνωριμία που είχαμε στο δικό τους σπίτι.
Το βίντεο προσπαθεί να αποδώσει το ήθος, την αισθητική και το κύρος της Δεξιάς.
Συνδέεται και βέβαια συμπληρώνεται από το κείμενο που ακολουθεί.
Αλλιώς ξεκίνησα την παρακάτω ανάρτηση και αλλιώς μού βγήκε. Δεν πειράζει. Μα θα μου πει κάποιος: "ρε ’συ, γιατί συνεχίζεις να ασχολείσαι με τη Δεξιά;" Απαντώ: υπάρχει ένας σημαντικός λόγος που για μένα είναι πρωτεύων. Οι Διαχωρισμοί Διαφωνώ πλήρως ως άνθρωπος με οποιαδήποτε έκφανση της Δεξιάς Ιδεολογίας. Όλα της τα παρακλάδια μού είναι από αντιπαθή έως αποκρουστικά. Κι αυτό όχι λειτουργώντας με το θυμικό, αλλά σκεπτόμενος όσο μπορώ λογικά. Είτε πρόκειται για τη Φιλελεύθερη, Νεοφιλελεύθερη, Αναρχοκαπιταλιστική (ναι, υπάρχει και τέτοια) είτε για την Εθνικιστική, Φασίζουσα, Φασιστική, Εθνικοσοσιαλιστική ή οποιαδήποτε άλλη μορφή έχει κατά καιρούς λάβει,η Δεξιά επιθυμεί τον πλήρη διαχωρισμό των ανθρώπων από ό,τι θα ήταν δυνατόν να τους ενώσει.
Κάθε πρωί που ξυπνάω νιώθω ένα πρωτόγνωρο
συναίσθημα.
Οι μέρες περνούν, τα χρόνια περνούν, μα η αίσθηση φαντάζει το ίδιο
πρωτόγνωρη όπως την πρώτη μέρα. Σαν να κάνεις κάθε μέρα έρωτα και με
διαφορετικό άνθρωπο, κάθε μέρα είναι ευτυχισμένη. Λάθος. Δεν είναι έτσι απλά κι
όχι μόνο ευτυχισμένη, είναι κάτι παραπάνω.
Είναι ένα συναίσθημα που δεν μπορώ
να περιγράψω. Μόνο ποιητής ή ζωγράφος θα μπορούσε να το αποδώσει αν και δεν
είμαι απόλυτα σίγουρος ότι κι αυτοί θα τα κατάφερναν. Ένα κομμάτι χαρτί με
διάσπαρτες φράσεις, ένας καμβάς με
πλούσια χρώματα, ένα φαγητό φτιαγμένο με φαντασία, μια όμορφη γυναίκα κι άλλα
τόσα δεν είναι τίποτα μπροστά σε ό,τι νιώθω κάθε πρωί.